POLOWANIE NA PAPIEROSY W PSYCHOLOGII ...
Blog Roberta Palusińskiego - psychoterapeuty, facylitatora, coach'a pracującego metodami Psychologii Zorientowanej na Proces z jednostkami, parami, rodzinami i grupami oraz szkolenia i konsulting z zarządzania projektami metodą "Dragon Dreaming" ( www.dragondreaming.pl ) !
poniedziałek, 5 października 2026
PAPIEROSY W PSYCHOLOGII
piątek, 21 sierpnia 2026
Dwa rodzaje CIENIA
Dziś może sam tylko cytat ???
poniedziałek, 13 lipca 2026
Jak i dlaczego Anima stawia mężczyzn w sytuacjach "bez wyjścia" oraz jak i po co w nich trwać :)
W przeciwieństwie do bohaterów sag awanturniczych, bohaterowie lub bohaterki baśni są abstrakcjami, czyli w naszym języku archetypami. Dlatego ich losy nie są neurotycznymi komplikacjami, ale raczej wyrazem trudności i niebezpieczeństw, jakie niesie nam sama natura. W interpretacji personalistycznej uzdrawiający element archetypowej narracji zostaje unieważniony. Na przykład w baśniach prawie zawsze dziecko-bohater zostaje porzucone. Jeśli zatem interpretować jego los jako nerwicę (a obecnie Traumę ) porzuconego dziecka, przypisuje się go neurotycznej narracji rodzinnej naszych czasów. Jeśli jednak pozostawimy go osadzonym w jego kontekście archetypowym, wówczas nabiera to znacznie głębszego znaczenia, a mianowicie, że nowego Boga naszych czasów można zawsze odnaleźć w ignorowanym i głęboko nieświadomym zakątku Psyche (narodziny Chrystusa w stajni). Jeśli dana osoba doświadcza nerwicy z powodu porzucenia jako dziecko, baśń wzywa ją, by zwróciła się ku opuszczonemu Bogu we własnym wnętrzu, zamiast utożsamiania się ze swoim cierpieniem. Hans Giehrl w książce Volksmärchen und Tiefenpsychologie stawia zarzut interpretatorom psychologii głębi, który uważam za częściowo uzasadniony, a mianowicie, że przenoszą oni swoje własne, subiektywne problemy na baśnie, w których w ogóle takowych nie ma.
wtorek, 26 maja 2026
Jeszcze o Cieniu i jego włączaniu, niższej, trudno dostępnej funkcji psychicznej, która także leży "w cieniu" oraz o Animie/Animusie dziś :)
Witajcie,
dziś specjalnie dla WAS (moich nielicznych czytelników czytelniczek) :) fragment z książki oraz filmik będzie /na koniec / !
Polecam.
To, co mamy na myśli, mówiąc o cieniu, może się bardzo różnić i wcale nie jest tak proste, jak zwykle zakładamy. W psychologii jungowskiej cień definiujemy zazwyczaj jako ucieleśnienie pewnych aspektów nieświadomości, które mogłyby zostać włączone do ego, ale z różnych powodów nie zostały. Można więc powiedzieć, że cień to ciemna, nieprzeżyta i wypartej strona kompleksu ego, ale to tylko częściowo prawda.
Jung nie znosił sytuacji, gdy jego uczniowie byli zbyt dosłowni, przywiązywali się do pojęć i zamieniali je w system, a potem cytowali go, nie do końca rozumiejąc, co mówią, podczas dyskusji powiedział kiedyś wszystkim obecnym: „To wszystko bzdury. Cień to po prostu cała nieświadomość.” Mówił, że zapomnieliśmy, jak te kwestie były omawiane i jak przeżywane przez daną osobę, oraz że zawsze trzeba brać pod uwagę stan analizowanego w danym momencie.
Jeśli ktoś, kto nic nie wie o psychologii, przychodzi na sesję analityczną i dowiaduje się, że gdzieś w tyle części umysłu istnieją pewne procesy, których ludzie nie są świadomi, to właśnie jest dla niego cień. Zatem na pierwszym etapie zbliżania się do nieświadomości cień jest właściwie jedynie metodologiczną nazwą dla wszystkiego we mnie, o czym nie mogę bezpośrednio wiedzieć.
Dopiero gdy rozpoczynamy zagłębianie się w sferę cienia osobowości i badamy jej różne aspekty, zaczyna się pojawiać w snach personifikacja nieświadomości o tej samej płci co śniący (czy śniąca). Ale wówczas taka osoba odkrywa, że w tym nieznanym obszarze istnieje jeszcze inny kompleks reakcji, zwany animą albo animusem, który reprezentuje uczucia, nastroje, idee itd. Mówimy też o pojęciu Self, czyli Jaźni.
poniedziałek, 11 maja 2026
O dwóch spolaryzowanych postawach w psychoterapii oraz w życiu. [i jak to ma się do demografii :) ]
Jaki świat wybierasz? Nowy film dla was:
Jungowskie "dojrzałe ego" potrafi tolerować trzy rzeczy: niejednoznaczność, lęk i ambiwalencję. To zdolność do znoszenia niewiedzy, tolerowania niepewności.
Tymczasem większość współczesnych terapii — czy to biomedyczny model diagnozy i leczenia, czy dominujące modele traumy — opiera się na dążeniu do pewności, do ustalenia jasnego związku przyczyny i skutku. Zakłada się, że taka pewność ma przynieść ulgę i zmniejszyć lęk. Ale jeśli potrafimy nauczyć się tolerować niejednoznaczność i niepewność, to prowadzi raczej do poszerzenia naszego doświadczenia niż do jego zawężenia do jednego punktu czy jednej przyczyny. A to może być wolnością.<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/dKFfnJQSpIA?si=mVwKpR0Ft_5DnxHz" title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
poniedziałek, 27 kwietnia 2026
Zwalczanie symptomu, czy rozumienie go jako wiadomości z nieświadomości ? - filmik :)
Jedno podejście powiada: zdrowie to brak objawów chorobowych i chorób, cielesnych i/lub psychicznych. Wniosek? Należy usunąć lub pozbyć się symptomów i powrócić do stanu zdrowia.
W sferze psychicznej usuwa się zaburzenie oraz za pomocą tabletek domniemaną nierównowagę chemiczną w mózgu. Drugie powiada: objawy są informacją o tym, że coś intrygującego dzieje się w organizmie. Zbadajmy jaka za tym kryje się informacja.poniedziałek, 23 marca 2026
O psyche i nieświadomości - kilka cytatów z Junga
Kilka cytatów - inspiracji na dziś oraz mało znane zdjęcie (C Kairos Foundation - z Wikipedii))
1. O reaktywności psychiki
„Psyche nie tylko reaguje; ona udziela własnej, specyficznej odpowiedzi na wpływy, które na nią oddziałują”.
„O pewnych ważnych punktach w psychoanalizie” (1914), DZ 4, § 665.
2. Między Duszą a Psyche
Dla Junga Psyche to całość, a Dusza (Soul, Seele) to kompleks (zespół funkcji) /często tożsamy z Animą/Animusem/.
„W trakcie moich badań nad strukturą nieświadomości uznałem, że należy dokonać rozróżnienia między pojęciem duszy i psyché. Psyché ujmuję jako ogół wszystkich procesów psychicznych - świadomych i nieświadomych, duszę ujmuję zaś jako pewien odizolowany zespół funkcji, który najlepiej dałoby się scharakteryzować jako „,osobowość".
Typy psychologiczne (1921), DZ 6, § 799.
3. Niepoznawalność nieświadomości
„
„Nigdy nie twierdziłem, ani nie sądzę, bym wiedział, czym jest nieświadomość sama w sobie. Jest ona nieświadomym obszarem psyche. Kiedy mówię o Psyche, to również nie udaję, że wiem, czym ona jest i jak daleko sięga to pojęcie. Koncepcja ta leży bowiem po prostu poza wszelkimi możliwościami poznania. Jest to jedynie konwencja nadawania jakiejś nazwy temu, co nieznane, a co jawi się nam jako psychiczne. Ów czynnik psychiczny, jak pokazuje doświadczenie, jest czymś zgoła odmiennym od naszej świadomości”.List do pastora Jahna, 7 września 1935, Listy, t. I, s. 196.
4. Mit i Życie
„Nawet jeśli człowiek bez reszty oddał się światu zewnętrznemu, to przecież świat ten nadal istnieje jako przedmiot całkowicie odeń różny; nieświadomy świat obrazów zachowuje się też jak przedmiot całkowicie różny od podmiotu, nawet jeśli człowiek odda się mu bez reszty. Jak nieświadomy świat obrazów mitologicznych przemawia w pośredniej formie przeżywania rzeczy zewnętrznej do tego, kto cały oddaje się światu zewnętrznemu, tak też realny świat zewnętrzny i jego wymagania przemawiają w pośredniej formie do tego, kto całkiem oddał się duszy, albowiem nikt nie może ujść obu tym realnościom. Jeśli ktoś podąża tylko drogą wiodącą na zewnątrz, to musi on żyć swym mitem, jeśli jednak jego droga wiedzie go do wewnątrz, to musi on śnić swe życie zewnętrzne, czyli tak zwane życie realne.”
Typy psychologiczne (1921), DZ 6, § 280.
5. Doświadczanie mitu
„Prymitywny umysł nie wymyśla mitów, on ich doświadcza”.
„Psychologia archetypu dziecka” (1940), DZ 9i, § 261.
6. Nieświadomość to nie „worek na odpadki” - jak podświadomość u Freuda
„Nieświadomość pod żadnym względem nie jest pustym workiem, do którego wpadają odpadki świadomości, jak to się wydaje w ujęciu Freuda; jest ona drugą połową żywej psyché”.
List do dr. N., 15 lutego 1934, Listy, t. I, s. 143.
sobota, 21 marca 2026
Pani Iga Świątek czyli jak znaleźć własny mit, gdy pojawia się cień a projekcje kibiców ogromne są...
Kilka refleksji o psychodynamicznym tle uprawiania sportu, rodzicach młodych sportowców, ekipach, działaczach, kibicach - a zwłaszcza ich oczekiwaniach oraz projekcjach i ZAWODACH, gdy projekcje i oczekiwania się nie realizują za pomocą młodej sportowczyni ...
środa, 4 lutego 2026
O pieniądzach za pracę nad indywiduacją, pracy wewnętrznej i Robercie Jo...
wtorek, 20 stycznia 2026
Medytacja nad obrazem bądź symptomem może być koanem Zen
wtorek, 13 stycznia 2026
Dlaczego rodzi się coraz mniej dzieci - czyli
o mądrości i wpływach nieświadomości zbiorowej na planecie Gaja
i O lamentach nie_rodzenia w kontekście kapitalizmu:
czwartek, 25 grudnia 2025
Numinosum czyli świętość na święta !
niedziela, 21 grudnia 2025
piątek, 12 grudnia 2025
Wspominając Junga rozmowa z J. Hendersonem przy okazji jego setnych urodzin
niedziela, 30 listopada 2025
Czym jest mit ? Robert A Johnson
Wiele lat temu nauczycielka w szkole podstawowej zapytała swoją klasę: „Czym jest mit?”
Arnold Mindell i psychologia procesu - film
wtorek, 4 listopada 2025
Słynne pytanie czy Jung wierzy w Boga wraz z odpowiedzią i wyjaśnieniem...
Jung w wywiadzie BBC "Face to Face" z 1959 roku, w odpowiedzi na pytanie: "Czy wierzy Pan w Boga?" odrzekł: "Nie muszę wierzyć w Boga; ja wiem."
[pełna wypowiedź: „Nie wierzę w Boga, ja wiem. Wiara to coś, co wymaga dowodów lub dogmatów. Ja mam doświadczenie, które jest tak bezpośrednie i empiryczne, jak doświadczenie miłości czy śmierci. Bóg nie jest dla mnie hipotezą – jest faktem psychicznym, którego nie można zaprzeczyć.”]
Patrz poniżej:
Natychmiast po tym Jung został zalany listami, z których wiele zakładało, że jego wiara w "Boga" odpowiada ich własnej; inni wyrażali niewiarę w "Boga", a niektórzy chcieli wiedzieć, co w ogóle ma na myśli przez "Boga". Pojawiło się także mnóstwo wypowiedzi ówczesnych celebrytów komentujących po swojemu oraz objaśniających co Jung "miał na myśli".
Nie mogąc odpowiedzieć wszystkim, licznym korespondentom, Jung przedstawił swoje poglądy w liście do "The Listener", 21 stycznia 1960 roku.
"Szanowny Panie,—
Tak wiele otrzymanych przeze mnie listów podkreślało moje słowa o 'znajomości' (Boga) [w 'Face to Face', The Listener, 29 października]. Moja opinia o 'poznaniu Boga' jest niekonwencjonalnym sposobem myślenia i rozumiem opinie sugerujące, że nie jestem chrześcijaninem. Jednakże uważam się za chrześcijanina, ponieważ w całości opieram się na koncepcjach chrześcijańskich. Jedynie próbuję uciec od ich wewnętrznych sprzeczności, wprowadzając skromniejszą postawę, która bierze pod uwagę ogromną ciemność ludzkiego umysłu. Idea chrześcijańska dowodzi swojej żywotności dzięki ciągłej ewolucji, tak jak buddyzm. Nasze czasy z pewnością wymagają jakiejś nowej myśli w tym względzie, ponieważ nie możemy nadal myśleć w antyczny lub średniowieczny sposób, gdy wkraczamy w sferę doświadczenia religijnego.
Nie powiedziałem w audycji: 'Bóg istnieje.' Powiedziałem: 'Nie muszę wierzyć w Boga; ja wiem.' Co nie oznacza, że znam określonego Boga (Zeusa, Jahwe, Allaha, Boga Trójjedynego itd.), lecz raczej: Wiem, że jestem oczywiście skonfrontowany z czynnikiem samym w sobie nieznanym, który nazywam 'Bogiem' w consensu omnium ('quod semper, quod ubique, quod ab omnibus creditur' - co zawsze, co wszędzie, w co wszyscy wierzą). Przypominam Go sobie, przywołuję Go, ilekroć używam Jego imienia ogarnięty gniewem lub strachem, ilekroć mimowolnie powtarzam: 'O Boże.'
To się dzieje w sytuacji, gdy spotykam kogoś lub coś silniejszego ode mnie. Jest to trafne określenie nadane wszystkim przytłaczającym emocjom w moim własnym systemie psychicznym, podporządkowującym moją świadomą wolę i przejmującym kontrolę nade mną. To jest nazwa, którą określam wszystko, co gwałtownie i nierozważnie staje mi na drodze, wszystko, co burzy moje subiektywne poglądy, plany i zamiary oraz zmienia bieg mojego życia na lepsze lub gorsze. Zgodnie z tradycją nazywam moc losu w tym pozytywnym, jak i negatywnym aspekcie, i o ile jej pochodzenie jest poza moją kontrolą, 'bogiem', 'osobowym bogiem', ponieważ mój los bardzo wiele dla mnie znaczy, szczególnie gdy zbliża się do mnie w formie sumienia jako vox Dei [głos Boży], z którym mogę nawet spierać się i polemizować. (Robimy i jednocześnie wiemy, że robimy. Jesteśmy podmiotem, jak również przedmiotem.)
Jednak powinienem uznać za intelektualną niemoralność oddawanie się wierze, że mój pogląd na boga jest uniwersalną, metafizyczną Istotą wyznań lub 'filozofii'. Nie popełniam ani impertynencji hipostazy, ani aroganckiej kwalifikacji takiej jak: 'Bóg może być tylko dobry.' Tylko moje doświadczenie może być dobre lub złe, ale wiem, że wyższa wola opiera się na fundamencie, który transcenduje ludzką wyobraźnię. Ponieważ wiem o moim zderzeniu z wyższą wolą we własnym systemie psychicznym, wiem o Bogu, i gdybym miał się odważyć na nieuzasadnioną hipostazę mojego obrazu, powiedziałbym, o Bogu poza dobrem i złem, tak samo mieszkającym we mnie, jak wszędzie indziej: Deus est circulus cuius centrum est ubique, cuius circumferentia vero nusquam [Bóg jest kołem, którego środek jest wszędzie, a obwód nigdzie].
Z poważaniem, itp., Zurych Carl Gustav Jung."
Przytaczam też kilka innych wypowiedzi/opisów Junga odnośnie wiedzy/wiary w Boga:
„W moim wywiadzie dla BBC powiedziałem, że 'wiem, że Bóg istnieje', co wywołało skandal wśród teologów. Ale to nie jest bluźnierstwo – to uznanie, że Bóg jest archetypem w psychice człowieka, empirycznym faktem, nie teologicznym dogmatem. Wiara jest dla tych, którzy nie doświadczyli; ja doświadczyłem.”
(Oryg.: "In my BBC interview I said 'I know that God exists', which caused a scandal among theologians. But it is not blasphemy – it is the recognition that God is an archetype in the human psyche, an empirical fact, not a theological dogma. Faith is for those who have not experienced; I have experienced.")
(Letters Vol. II, s. 529).
(Oryg.: "My statement 'I don't believe, I know' refers to the experience of Job – God as the dark side of the psyche that man must integrate. It is not faith, but knowledge from the unconscious.")
(Letters Vol. II, s. 530–531).
