Jak i dlaczego Anima stawia mężczyzn w sytuacjach "bez wyjścia" oraz jak i po co w nich trwać :)

 

Dziś na YT opublikowałem fascynujący fragment wykładu Marie Louise von Franz o Animie w baśni.

OWO tertium quod non datur jest także koniecznym warunkiem (rozwiązania? porozumienia? zrozumienia?) wszelkich powtarzających się konfliktów ! W taki sposób Jaźń pokazuje, że ego nie ma zasobów do ich rozwiązania.

W aspekcie kolektywnym (i relacyjnym w związkach) ta sama dynamika oraz impotencja "kolektywnego ego" dotyczy powtarzalnych (nierozwiązywalnych /intractable) konfliktów zbiorowych jak Bliski Wschód, Wołyń, Żydzi itd. /... WYnika z tego, że w wielu przypadkach do rozpoznania tak własnego cienia, jak i zbiorowego, potrzebna jest funkcja transcendentna, czyli "Boża łaska", oraz ofiara, poświęcenie i realne cierpienie często długotrwałe ...

"W języku psychologicznym sytuacja bez wyjścia, którą z wielką zręcznością anima aranżuje w życiu mężczyzny, ma doprowadzić go do stanu, w którym będzie mógł doświadczyć Jaźni, w którym będzie wewnętrznie otwarty na ingerencję ze strony *tertium quod non datur* (trzeciego, które nie jest dane, to znaczy rzeczy nieznanej). W ten sposób, jak pisał Jung, anima jest przewodniczką ku realizacji Jaźni, choć czasami w bardzo bolesny sposób. Myśląc o animie jako przewodniczce duszy, skłonni jesteśmy wyobrażać sobie Beatrycze prowadzącą Dantego do Raju, ale nie powinniśmy zapominać, że doświadczył on tego dopiero po tym, jak przeszedł przez Piekło. Zazwyczaj anima nie bierze mężczyzny za rękę i nie prowadzi go prosto do Raju; najpierw wrzuca go do gorącej kadzi, gdzie przez pewien czas porządnie się smaży.

Anima w naszej opowieści celuje w sam środek, podczas gdy wiejskie kobiety reprezentują niezróżnicowaną, niezdarną postawę, która jest zbyt mocno przywiązana do idei konkretnej rzeczywistości i dlatego ponoszą porażkę; nie potrafią sprostać próbie, ponieważ reprezentują zbyt prymitywną i niezróżnicowaną postawę uczuciową."

W przeciwieństwie do bohaterów sag awanturniczych, bohaterowie lub bohaterki baśni są abstrakcjami, czyli w naszym języku archetypami. Dlatego ich losy nie są neurotycznymi komplikacjami, ale raczej wyrazem trudności i niebezpieczeństw, jakie niesie nam sama natura. W interpretacji personalistycznej uzdrawiający element archetypowej narracji zostaje unieważniony. Na przykład w baśniach prawie zawsze dziecko-bohater zostaje porzucone. Jeśli zatem interpretować jego los jako nerwicę (a obecnie Traumę ) porzuconego dziecka, przypisuje się go neurotycznej narracji rodzinnej naszych czasów. Jeśli jednak pozostawimy go osadzonym w jego kontekście archetypowym, wówczas nabiera to znacznie głębszego znaczenia, a mianowicie, że nowego Boga naszych czasów można zawsze odnaleźć w ignorowanym i głęboko nieświadomym zakątku Psyche (narodziny Chrystusa w stajni). Jeśli dana osoba doświadcza nerwicy z powodu  porzucenia jako dziecko, baśń wzywa ją, by zwróciła się ku opuszczonemu Bogu we własnym wnętrzu, zamiast utożsamiania  się ze swoim cierpieniem. Hans Giehrl w książce Volksmärchen und Tiefenpsychologie stawia zarzut interpretatorom psychologii głębi, który uważam za częściowo uzasadniony, a mianowicie, że przenoszą oni swoje własne, subiektywne problemy na baśnie, w których w ogóle takowych nie ma. 

Jeszcze o Cieniu i jego włączaniu, niższej, trudno dostępnej funkcji psychicznej, która także leży "w cieniu" oraz o Animie/Animusie dziś :)

 Witajcie,

dziś specjalnie dla WAS (moich nielicznych czytelników czytelniczek) :)  fragment z książki oraz filmik będzie /na koniec / !

Polecam.

Opowiadam i piszę tu (i tam) dużo o Cieniu (dlatego napisałem o "Nim" książkę - którą polecam nieustannie), ale było też o niższej, trudno dostępnej funkcji psychicznej, która także leży "w cieniu" oraz o Animie/Animusie - o których nie można ani zapomnieć, ani ich chirurgicznie oddzielać. Te trzy zawsze są splątane i wpływają na "świadomość", o czym warto pamiętać przy pracy z cieniem !

Marie Louise von Franz o tym opowiada w swoich wykładach.

Np.:

To, co mamy na myśli, mówiąc o cieniu, może się bardzo różnić i wcale nie jest tak proste, jak zwykle zakładamy. W psychologii jungowskiej cień definiujemy zazwyczaj jako ucieleśnienie pewnych aspektów nieświadomości, które mogłyby zostać włączone do ego, ale z różnych powodów nie zostały. Można więc powiedzieć, że cień to ciemna, nieprzeżyta i wypartej strona kompleksu ego, ale to tylko częściowo prawda.

Jung nie znosił sytuacji, gdy jego uczniowie byli zbyt dosłowni, przywiązywali się do pojęć i zamieniali je w system, a potem cytowali go, nie do końca rozumiejąc, co mówią, podczas dyskusji powiedział kiedyś wszystkim obecnym: „To wszystko bzdury. Cień to po prostu cała nieświadomość.” Mówił, że zapomnieliśmy, jak te kwestie były omawiane i jak przeżywane przez daną osobę, oraz że zawsze trzeba brać pod uwagę stan analizowanego w danym momencie.

Jeśli ktoś, kto nic nie wie o psychologii, przychodzi na sesję analityczną i  dowiaduje się, że gdzieś  w tyle części umysłu istnieją pewne procesy, których ludzie nie są świadomi, to właśnie jest dla niego cień. Zatem na pierwszym etapie zbliżania się do nieświadomości cień jest właściwie jedynie metodologiczną nazwą dla wszystkiego we mnie, o czym nie mogę bezpośrednio wiedzieć.

Dopiero gdy rozpoczynamy zagłębianie się w sferę cienia osobowości i badamy jej różne aspekty, zaczyna się pojawiać w snach personifikacja nieświadomości o tej samej płci co śniący (czy śniąca). Ale wówczas taka osoba odkrywa, że w tym nieznanym obszarze istnieje jeszcze inny kompleks reakcji, zwany animą albo animusem, który reprezentuje uczucia, nastroje, idee itd. Mówimy też o pojęciu Self, czyli Jaźni.

O dwóch spolaryzowanych postawach w psychoterapii oraz w życiu. [i jak to ma się do demografii :) ]

O świecie i psychoterapii opartej na dowodach (evidence based) oraz o świecie i psychoterapii opartej na bezdowodowej niepewności i jej tolerowaniu. 

Jaki świat wybierasz?  Nowy film dla was:

Jungowskie "dojrzałe ego" potrafi tolerować trzy rzeczy: niejednoznaczność, lęk i ambiwalencję. To zdolność do znoszenia niewiedzy, tolerowania niepewności.

Tymczasem większość współczesnych terapii — czy to biomedyczny model diagnozy i leczenia, czy dominujące modele traumy — opiera się na dążeniu do pewności, do ustalenia jasnego związku przyczyny i skutku. Zakłada się, że taka pewność ma przynieść ulgę i zmniejszyć lęk. Ale jeśli potrafimy nauczyć się tolerować niejednoznaczność i niepewność, to prowadzi raczej do poszerzenia naszego doświadczenia niż do jego zawężenia do jednego punktu czy jednej przyczyny. A to może być wolnością.

Carl Gustav Jung mówił, że nie tyle rozwiązujemy nasze problemy — nie rozwiązujemy tajemnicy tego, dlaczego jesteśmy tacy, jacy jesteśmy — lecz raczej „przerastamy” nasze problemy. Dokonuje się to poprzez rozwijanie własnej zdolności do życia, poprzez różnorodne doświadczenia i poszerzanie doświadczenia jako takiego. [o czym obszerniej piszę w książce "Praca z cieniem ..."] Podobnie dzieje się w doświadczeniach psychedelicznych. Problem polega na tym, że nie tak opowiada się nam o ich działaniu! Słyszymy raczej, że „zmieniają mózg” albo „leczą traumę z dzieciństwa” — cokolwiek miałoby to właściwie znaczyć. ... Posłuchaj i daj znać w komentarzu co o tym sądzisz !

<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/dKFfnJQSpIA?si=mVwKpR0Ft_5DnxHz" title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>

Zwalczanie symptomu, czy rozumienie go jako wiadomości z nieświadomości ? - filmik :)

 Jedno podejście powiada: zdrowie to brak objawów chorobowych i chorób, cielesnych i/lub psychicznych. Wniosek? Należy usunąć lub pozbyć się symptomów i powrócić do stanu zdrowia.

W sferze psychicznej usuwa się zaburzenie oraz za pomocą tabletek domniemaną nierównowagę chemiczną w mózgu. Drugie powiada: objawy są informacją o tym, że coś intrygującego dzieje się w organizmie. Zbadajmy jaka za tym kryje się informacja.

W sferze psychiki objaw jest wyłącznie informacją z nieświadomości. Jeśli uda nam się wydobyć tę informację oraz wprowadzić do świadomości oraz w życie, to tak jakbyśmy "odzyskali duszę" i pomogli psychice w integracji tej informacji przez co objaw nie będzie już potrzebny. Trzecie podejście to SYNTEZA obu -- o tym jest pod koniec filmu :)

O psyche i nieświadomości - kilka cytatów z Junga

 Kilka cytatów - inspiracji na dziś oraz mało znane zdjęcie (C Kairos Foundation - z Wikipedii))

1. O reaktywności psychiki

„Psyche nie tylko reaguje; ona udziela własnej, specyficznej odpowiedzi na wpływy, które na nią oddziałują”.

„O pewnych ważnych punktach w psychoanalizie” (1914), DZ 4, § 665.

 

2. Między Duszą a Psyche

Dla Junga Psyche to całość, a Dusza (Soul, Seele) to kompleks (zespół funkcji) /często tożsamy z Animą/Animusem/.

„W trakcie moich badań nad strukturą nieświadomości uznałem, że należy dokonać rozróżnienia między pojęciem duszy i psyché. Psyché ujmuję jako ogół wszystkich procesów psychicznych - świadomych i nieświadomych, duszę ujmuję zaś jako pewien odizolowany zespół funkcji, który najlepiej dałoby się scharakteryzować jako „,osobowość".

Typy psychologiczne (1921), DZ 6, § 799.

 

3. Niepoznawalność nieświadomości

„

„Nigdy nie twierdziłem, ani nie sądzę, bym wiedział, czym jest nieświadomość sama w sobie. Jest ona nieświadomym obszarem psyche. Kiedy mówię o psyche, to również nie udaję, że wiem, czym ona jest i jak daleko sięga to pojęcie. Koncepcja ta leży bowiem po prostu poza wszelkimi możliwościami poznania. Jest to jedynie konwencja nadawania jakiejś nazwy temu, co nieznane, a co jawi się  nam jako psychiczne. Ów czynnik psychiczny, jak pokazuje doświadczenie, jest czymś zgoła odmiennym od naszej świadomości”.

List do pastora Jahna, 7 września 1935, Listy, t. I, s. 196.

 

4.  Mit i Życie

„Nawet jeśli człowiek bez reszty oddał się światu zewnętrznemu, to przecież świat ten nadal istnieje jako przedmiot całkowicie odeń różny; nieświadomy świat obrazów zachowuje się też jak przedmiot całkowicie różny od podmiotu, nawet jeśli człowiek odda się mu bez reszty. Jak nieświadomy świat obrazów mitologicznych przemawia w pośredniej formie przeżywania rzeczy zewnętrznej do tego, kto cały oddaje się światu zewnętrznemu, tak też realny świat zewnętrzny i jego wymagania przemawiają w pośredniej formie do tego, kto całkiem oddał się duszy, albowiem nikt nie może ujść obu tym realnościom. Jeśli ktoś podąża tylko drogą wiodącą na zewnątrz, to musi on żyć swym mitem, jeśli jednak jego droga wiedzie go do wewnątrz, to musi on śnić swe życie zewnętrzne, czyli tak zwane życie realne.”

Typy psychologiczne (1921), DZ 6, § 280.

 

5. Doświadczanie mitu

„Prymitywny umysł nie wymyśla mitów, on ich doświadcza”.

„Psychologia archetypu dziecka” (1940), DZ 9i, § 261.

 

6. Nieświadomość to nie „worek na odpadki” - jak podświadomość u Freuda

„Nieświadomość pod żadnym względem nie jest pustym workiem, do którego wpadają odpadki świadomości, jak to się wydaje w ujęciu Freuda; jest ona drugą połową żywej psyché”.

List do dr. N., 15 lutego 1934, Listy, t. I, s. 143.

Pani Iga Świątek czyli jak znaleźć własny mit, gdy pojawia się cień a projekcje kibiców ogromne są...

 Kilka refleksji o psychodynamicznym tle uprawiania sportu, rodzicach młodych sportowców, ekipach, działaczach, kibicach - a zwłaszcza ich oczekiwaniach oraz projekcjach i ZAWODACH, gdy projekcje i oczekiwania się nie realizują za pomocą młodej sportowczyni ...

O pieniądzach za pracę nad indywiduacją, pracy wewnętrznej i Robercie Jo...

Postanowiłem dla moich czytelników bloga (i nie tylko) przełożyć fragmenty – zwłaszcza początek znakomitej pozycji Roberta A. Johnsona pt. „Inner Work” („Praca wewnętrzna”). Moją najgłębszą motywacją do tego przekładu jest opowieść o tym, jak Robert Johnson (czy ktoś w grupie osób) zapytał swego czasu Junga, czy ludzkość ma jeszcze szanse (na przetrwanie). Na co Jung odrzekł: „Tak, jeśli dostatecznie dużo osób będzie stosować pracę wewnętrzną”. Jeśli uda ci się prawidłowo stosować metody pracy wewnętrznej, które szanują i doceniają energie płynące z głębin oceanu nieświadomości, to z odpowiednią miarą skromności będziesz zdolny/a do samodzielnego rozwoju i będzie to zgodne z potencjałem z jakim przyszedłeś/przyszłaś na ten świat. Taki rozwój stanie się twoją DROGĄ i twoją ścieżką indywiduacji wolną od wpływów osób z zewnątrz (jak terapeuta czy guru). linki o których wspominam (jak nieświadomość "rządzi"): http://robertpalusinski.blogspot.com/... https://www.blogger.com/%20http://rob... http://robertpalusinski.blogspot.com/...

Medytacja nad obrazem bądź symptomem może być koanem Zen

czyli nowy krótki filmik :) 

O tym jak Jung medytował na obrazem (imago) czekając na wgląd, o tym jak Mindell Arnold medytował nad obszarem ciała (imago) czekając na wgląd i o tym jak czynili to "inni" :)

o czym:

 📖 Śledzenie rozwoju psychologii jungowskiej i powiązanych nurtów, gdzie autorzy odkrywają idee Junga na nowo lub czerpią inspirację z archetypów.

- [01:15] 👨‍🏫 Arnold Mindel, analityk jungowski, szkolił się w latach 60., pracował w Instytucie Junga w Zurychu jako training analist.

- [02:23]🤝 Bliska współpraca Mindela z Marie-Louise von Franz (pomoc w matematyce i fizyce przy "Number and Time") oraz Barbarą Hannah.

- [03:58] 🧠 Mindel stworzył psychologię zorientowaną na proces, rozwijając idee Junga równolegle z pracą w Instytucie.

- [04:28] 💪 Zastosował techniki Junga (analizę, amplifikację) do doświadczeń ciała, idąc dalej niż Jung w pracy z ciałem jako nośnikiem cienia.

- [05:32] 🌙 Amplifikacja obrazów ze snów (imago) – wzmocnienie bez interpretacji, wystarczy medytacja nad imago.

- [06:10] 📜 Cytat Junga (CW VII, §402, 1947): "Obraz i znaczenie są identyczne; gdy obraz nabiera kształtu, znaczenie się klaruje bez interpretacji".

- [07:14] 🧘 Medytacja nad imago ze snu jak koan zen – długie przebywanie z obrazem ujawnia jego sens, początek aktywnej imaginacji.

- [08:11] 🩹 Mindel przełożył to na ciało: "Symptom i jego znaczenie identyczne" – amplifikacja symptomu fenomenologicznie objawia przekaz.

- [09:02] 👁️ Uważna amplifikacja doświadczeń ciała (procepcja, wizja, dźwięk, ruch) – ciało ma swoje imago jak sny.

O Depresji i niewalce z depresją, czyli alternatywnie o depresji ...

Dlaczego rodzi się coraz mniej dzieci - czyli

o mądrości i wpływach nieświadomości zbiorowej na planecie Gaja

i O lamentach nie_rodzenia w kontekście kapitalizmu: 

Wiele lat temu (już ze 20) w jednej z niemieckich wiosek ekologicznych zapoznałem się z ideą "degrowth movement", która polega na konsumpcji zrównoważonej i ograniczonej do faktycznych potrzeb - czyli rozważnego nabywania towarów, zwłaszcza nowych i re_nowa_cji starszych ...

Idee te, choć już długo obecne w alternatywnych mniejszościach, nie znalazły większego wsparcia "na powierzchni", że tak powiem.

Nie mniej jednak tak się realizują w undergroundzie oraz w nieświadomości zbiorowej.

Dzisiaj to do mnie dotarło i zaraz będzie o tym w jaki sposób.

Dominujący system kapitalistyczny oparty jest na iluzji ciągłego "wzrostu" wszystkiego: PKB, bogactwa, kursu akcji, liczby sprzedanych towarów i rodzonych ludzi=konsumentów! To jeden wielki balon lub nadmuchiwana bańka.

Współistniejący z nim system kapitałowy bankowo-giełdowy może istnieć jedynie w warunkach ciągłego "wzrostu" [PKB, konsumpcji itp.] [bo pożycza kasę "na procent"]

Na dłuższą metę jest to jest iluzja, bo na ograniczonej planecie niemożliwy jest nieograniczony czy nieskończony "wzrost".

Perspektywa mniejszej populacji uruchamia logiczną i nieuniknioną konsekwencję de_wzrostu, mniejszej konsumpcji, czyli zakupów/wydatków!

Mniejsze zakupy unieważniają dotychczasowy system oparty na "wzroście"!

To stąd bierze się rozpacz, płacze i jęki oraz biadolenie nad mniejszą i w konsekwencji zbyt małą liczbą przyszłych konsumentów rodzonych przez kobiety. ...

Mniej konsumentów = mniejsza konsumpcja/wydatki!

Nie będzie komu inwestować w akcje i obligacje ...

Nie będzie kredytobiorców.

Nadmiar pustych mieszkań wywoła nie tylko upadek branży budowlanej, ale i spadek cen mieszkań/nieruchomości, co dodatkowo wykończy bankom zabezpieczenia niespłaconych hipotek ...

Banki oparte na dotychczasowym (lichwiarskim) modelu biznesowym - upadną.

Idea de_wzrostu (degrowth), która de facto zakiełkowała już 60 lat temu wraz z Raportem Klubu Rzymskiego ("Granice Wzrostu") i z ruchem kontrkultury (hippisowskim) nie przedarła się do szerszej świadomości, bo jest niemedialna, a przede wszystkim jest antykapitalistyczna.

A jednak i tak się realizuje właśnie TERAZ w formie zmniejszającej się populacji! Mniej ludzi = mniejsza konsumpcja = mniejsza produkcja = ujemny wzrost.

Patrząc na to, co napisałem powyżej - zadaj sobie pytanie: komu najbardziej zaszkodzi mniejsza liczba przyszłych "konsumentów" ?

"Kto" najbardziej biadoli nad faktem niskich urodzin?

"Kto" jest przerażony ujemnym wzrostem i przyszłymi spadkami cen?

Przypomnę, że w 1900 roku Polaków było kilkanaście milionów i nikt nie płakał, że to tragedia, czy jakaś depopulacja ! Sto lat wcześniej Polaków było jeszcze o połowę mniej ...

Do tej właśnie wizji trzeba się aktywnie, a nawet wyprzedzająco dostosować i zapomnieć o dyktaturze paradygmatu nieskończonego wzrostu oraz dotychczasowego systemu kapitalistycznego.

Kiedy uświadomimy sobie obecność "degrowth movement" (który obecnie manifestuje się spadkami narodzin), zobaczymy jak uderza w podwaliny (i rację) bytu obecnego konceptu kapitalistycznego. To dlatego dominuje narracja oraz wrażenie, że "nie ma alternatyw", że "trzeba rodzić więcej" a z ludźmi (zwłaszcza z kobietami) coś jest "nie tak" - popsuli się .

Przy okazji:

Wyobraź sobie, że z naszych podatków rząd NIE dotuje kupowania nowych samochodów elektrycznych (i innych sprzętów/domów) ale ich remont i odnawianie !!!

Taki "degrowth" miałby też fajne przełożenie na otoczenie zagraniczne oraz - przede wszystkim - na ekologię. Np. opłacalne byłoby naprawianie i dłuższa ekploatacja (z DOTACJAMI oczywiście !) starszych samochodów (czy podobnych sprzętów), zamiast kupowania nowych - zwłaszcza chińskich itd.

Numinosum czyli świętość na święta !

Jung potrzebował słowa, które opisywałoby intensywne, przekształcające doświadczenie psychiczne, nieobciążone konfesyjnymi konotacjami takich pojęć jak "Bóg", "duch" czy właśnie "świętość". Numinosum było idealne – wskazywało na jakość doświadczenia, a nie na jego teologiczną interpretację. W słynnym liście do P.W. Martina Jung pisze: „Zawsze wydawało mi się, że prawdziwymi kamieniami milowymi są pewne symboliczne wydarzenia o silnym wydźwięku emocjonalnym. Ma Pan całkowitą rację, głównym przedmiotem mojej pracy nie jest leczenie nerwic, lecz raczej stosunek do numinosum. Faktem jest, że podejście do numinosum jest prawdziwą terapią a w miarę jak człowiek osiąga doświadczenia numinosum, uwalnia się od przekleństwa patologii. Nawet sama choroba nabiera charakteru numinosum”. (Jung, Listy, t. 1: s. 377) [w opowieści pomyłkowo przypisałem do innego listu :( ...] Jung, szukał pojęcia opisującego fakt doświadczalny, a nie doktrynę. Odkrył, że treści wypływające z nieświadomości zbiorowej – zwłaszcza archetypy – posiadają tę właśnie numinotyczną, przejmującą moc, która "chwyta" lub bierze w possadanie jednostkę (jak czytamy w pierwszym cytacie). Pierwszy raz zastosował to pojęcie, żeby opisać właśnie ten psychologiczny fenomen: autonomię i przytłaczającą lub pochłaniającą siłę treści archetypowych. Dla Junga numinosum nie było jedynie ciekawostką religioznawczą, ale "niezbędnym warunkiem pełni i zdrowia psychicznego". Bez doświadczenia numinosum życie staje się "płaskie", zredukowane do wymiaru racjonalnego, materialnego i kontrolowanego przez ego. Jak podkreśla Jung w cytacie ze "Wspomnień, snów, myśli", człowiek pozbawiony poczucia tajemnicy, niewytłumaczalności i "nieoczekiwanego" traci coś fundamentalnego. To Numinosum wypełnia życie "czymś bezosobowym", większym od nas samych, nadając mu głębszy, transpersonalny wymiar.

Refleksja o przesileniu zimowym 21.12.2025