Robert Palusinski: Psychoterapia +Praca z symptomami + Deep Democracy & Conflict Transformation

Joseph Campbell na dziś ...

2012-01-15T00:57:00.001+01:00

"Diabełto bóg nierozpoznany. Innymi słowy jest to siła, z którą niewspółdziałałeś i którą tłumisz. Z czasem jak każda wypartaenergia, umacnia się i zagraża unicestwieniem postawy, którąstarasz się utrzymać"

JosephCampbell, "An Open Life", str. 28 - 29.

"Mydefinition of a devil is a god who has not been recognized. That isto say, it is a power in you to which you have not given expression,and you push it back. And then, like all repressed energy, it buildsup and becomes completely dangerous to the position you’re tryingto hold."
JosephCampbell, An Open Life, p.28-29

Jung, inicjacja i "Czerwona Księga" (Red Book)

2012-01-14T22:13:00.000+01:00

KiedyJungowi ujawniła się Dusza i zaczęła domagaćsię by zmienił swoje życie, Jung otworzył się nanapływ potężnych mocy nieświadomości (zdecydowanie nie miałwyboru – bo „otwarcie” zostało wymuszone). Zapisywałdoświadczenie swej wewnętrznej podróży oraz rozmowy zwewnętrznymi postaciami, które pojawiały się mu wwizjach i w snach w Czerwonej Księdze (“The Red Book”).

Chociażna życzenie Junga “Czerwona Księga” została opublikowana,pięćdziesiąt lat po śmierci autora, to zasadniczo psychologiaJunga miała początek właśnie wówczas – praktycznie 100 lattemu.

Poniższycytat, który wspaniale może odnosić się do szamańskiej inicjacjiJunga opisywanej w „Czerwonej Księdze” pochodzi z blogu PatriciiDamery, analityczki jungowskiej a przy tym rolniczki bio-dynamicznej,organicznej, mającej kontakt z subtelnymi energiami roślin i niewstydzącej się tego w dość racjonalnym środowisku psychologów ipsychoterapeutów. Bardzo mnie jej postać zaintrygowała,zainspirowała i "zapłodniła" dodając energii do dalszych poszukiwań. Patricia powtarza, że nie ma czegoś takiego jak "dokończona indywiduacja" - zawsze krążymy. Ja dodam, że krążymy wokół centrum. Tylko, że bez świadomości i bez pracy wewnętrznej krążymy po okręgu w dwóch wymiarach - po płaszczyźnie, a przy pewnym wysiłku, sporej pracy wewnętrznej, skupieniu, uważności i przy udziale świadomości krążymy ruchem spiralnym w już w trzech wymiarach.

„Wiesz,kiedy znajdziesz się na Ścieżce, ponieważ pojawia się wówczasdodatkowa energia, która tobą kieruje. Rzadko bywa to zaplanowane.Alchemicy znali tę drogę: 'kiedywszystko robi się czarne, to wiesz, że jesteś na właściwymkursie'. Zanimsię to zakończy, rozpadnie się wszystko, co nie jest mocnozwiązane z podstawą, a twoje życie zmieni się na zawsze.

Nadodatek ta ścieżka zmusza cię do tego, byś regularnie porzucał/aplany płynące z Ego na rzecz energii płynącej z Jaźni, któraprowadzi ku tym obszarom psyche, które poszerzają twe związkiz samą/ym sobą i z wszechświatem.”
(na blogu ww autorki)

Helping 3 Year Old Express His Feelings So He Can Manage Them

2012-01-11T20:11:00.000+01:00

Dodatek do wcześniejszego posta ...

Helping 3 Year Old Express His Feelings So He Can Manage Them

When your 3 year old throws his truck at the cat...

2012-01-11T20:10:00.000+01:00

Całkiem rozsądne i zgodne z procesem dziecka -- polecam:

When your 3 year old throws his truck at the cat...

Buddyzm a szamanizm

2011-12-01T02:33:00.001+01:00

Wiele lat temu, (jeszcze chyba przed wydaniem mojej książki "Szamanizm w praktyce" w 1999 roku) napisałem i udostępniłem w "Tarace" esej "Buddyzm i szamanizm". Ostatnio znów się wypowiedziałem na ten temat i wydaje się, że z biegiem lat kilkunastu doświadczenie pokazuje, że różnice są zaiste iluzoryczne i tworzone głównie przez nasz umysł, który czasem wręcz rozpaczliwie potrzebuje klasyfikacji i (pozornego) uporządkowania aby dzięki przydzieleniu odpowiednich kategorii (zazwyczaj porównawczych) móc pojąć to, co poza bezpośrednim doświadczeniem jest bądź było ...

W dość późnym traktacie buddyzmu tybetańskiego - opisie praktyk "6 Jog Naropy" (szkoły Kagyu, choć i inne korzystają z przekazu) jedną z nich jest joga wielkiego przeniesienia świadomości - Phoła (która jest stricte szamańską pracą kierowania/odprowadania świadomości po śmierci przez lamę, nie wspominając o praktykach Bar-do thos-grol !) "za życia" do niedawno zmarłych ciał lub nawet żywych istot takich jak zwierzęta ... W ramach praktyki Jogi snu z tego samego traktatu można odbywać "podróże szamańskie" w formie ciała "iluzorycznego" praktycznie do wszystkich światów (i czasów). Nota bene -- joga snu i jej szamańskie, trans-lokacyjne możliwości są znane już od czasów Patanjalego (tego od Hatha Jogi). Tenże Patanjali powiada, że Jogin zrealizowany to "ten co umarł za życia". Czy coś to przypomina?

A KONFLIKT W ZWIĄZKACH ?

2011-11-24T14:58:00.001+01:00

Co sądzisz o tym? Czy myślisz, że takie podejście ma sens?
(oczywiście przy użyciu odpowiednich "narzędzi - by uniknąć powtarzania tego samego, odwiecznie krążącego scenariusza)

„Konflikt może być przerażający izwykle robimy wszystko, aby go uniknąć. Często ignorujemy naszudział w tworzeniu go, a następnie wściekamy się na drugą osobęza jego wywołanie. Zwykle

nienawidzimy konfliktu i dlatego wielekonfliktów dotyczy konfliktu o konflikt - to \ty zacząłeś/aś,zrobiłeś/aś tak a tak, to twoja wina, itp. Konflikt jednak wynikaz głębszych uwarunkowań i może stworzyć nowe życie w związku,jeśli szybko i świadomie się nim zajmiemy”

Conor McKenna – angielski terapeutapracy z procesem i nauczyciel pracy z procesem

„Conflict can be scary and we usually do everything we can to avoid it. We often ignore our part in creating it and then become furious at the other person for starting it. We normally hate conflict and therefore many conflicts involve conflicting about conflict – you started it, you did so and so,

it’s your fault, etc. Conflict, however, arises out of background conditions and can create new life in relationship if it is dealt with quickly and with awareness.”

Conor McKenna – english processwork diplomate, therapist and teacher

troszkę dalej, tego samego autora. A tłumaczenie poniżej:

Conflict is more than just the fault of another – we usually fight about who brought, or caused the problem. Conflict in fact is the first step in resolving the breakdown in communication that happened at an earlier time; or one could say that it’s an attempt at a new way of relating.

The best approach to conflict is not “Who is at fault?” Rather, the

question might be “What is the wisdom that is underlying the apparent

cause and what is my part in it?” An ideal approach to conflict could be:

“Hurray, we are disturbed, conflict is here, what is the new thing that it is

bringing to us? What is underlying the conflict that will help with our

growth and happiness? Let us enter it to find the deeper reality and complete it.”

Konfliktto więcej niż tylko wina drugiej osoby - zwykle walczymy oto, kto wniósł, lub powodował problem. Konflikt wrzeczywistości jestpierwszym krokiemdo naprawy popsutej komunikacji, co miało miejsce jużwcześniej; możnapowiedzieć, że jest to próba nawiązanianowego sposobu relacji.

Najlepszympodejściem do konfliktunie jest klasyczne pytanie: "Ktojest winny?" Raczej
pytaniemoże brzmieć "Jakirodzaj mądrościleży upodstaw widocznej przyczynyi jaki jest w tym mój udział "Idealnym podejściemdo konfliktu możebyć takie:

"Hurra,jesteśmy zaburzeni, pojawiłsię konflikt, co takiegonowego pragnie nam ujawnić? Cotakiego leży upodstaw konfliktu,co może być pomocne w naszym rozwoju iszczęściu? Wejdźmyw to (bardziej) i znajdźmy głębszepoziomy rzeczywistości idopełnijmy je”

PRZEMOC FIZYCZNA ZE STRONY POLICJI

2011-11-24T14:16:00.002+01:00

11. 11. 2011 mieliśmy w POlsce do czynienia z nadużyciem ze strony policji w Warszawie. Generalnie temat policji i protestujących osób usuwanych bądź rozpraszanych przez uzbrojone i wyszkolone oddziały jest "od zawsze" aktualny.

Ostatnio powrócił także w mediach świata przy okazji usuwania protestujących i biowakujących na Wall Street ("Occupy Wall Street moevement")

Na Facebooku zapytano Arnie Mindella co robić w takiej sytuacji. Oto odpowiedź:

"yes thanks for asking about "violence outbreaks at various sites--particularly physical violence initiated by law enforcement forces,". It's TERRIBLE. I wish i had been there. I would have "played the police role" first (without hurting anyone) and asked others to interact with me, then play me, and go back and forth until we found more understanding. It's easy for me to say this here, but it's a challenge in the field. and if i can't do it, we all together can. woof and love"

co znaczy mniej więcej (w moim przekładzie) :

"tak dzięki za pytanie o" wybuchy przemocy w różnych miejscach - szczególnie przemocy fizycznej inicjowanej przez siły porządku publicznego ". To STRASZNE. Chciałbym tam być. Najpierw odegrałbym „rolę policji” (bez krzywdzenia kogokolwiek) i poprosił innych, by weszli ze mną w interakcję, a później zamienilibyśmy się rolami. Następnie powtarzalibyśmy tę interakcję „wte i wewte” (tam i z powrotem), aż nie znaleźlibyśmy więcej zrozumienia. Łatwo to mówić z miejsca, gdzie jestem, ale wyzwaniem jest działanie „w polu”. I jeśli ja tego nie potrafię, możemy zrobić to wszyscy. . woof i miłości"

noto woof na dziś ....

Światopogląd i neutralność teraputki/y

2011-11-23T21:21:00.001+01:00

Pewien znajomy poruszył na jednej z list dyskusyjnych ciekawezagadnienie:

Neutralnośćświatopogladowa terapeuty to bardzo ciekawy temat. Bo np. czyzgodzimy sie na prace z pacjentem który chce lepiej sobie radzić zestresem w sytuacji, kiedy kradnie? A czy np. z osobą, która chcerozwodu w sytuacji, gdy jego zona urodziła dziecko? Albo przychodzipara które chce lepiej przejść przez sytuacje aborcji? To satrudne sprawy etyczne, jednak wg. mnie nie chodzi o to, aby terapeutanie miał swiatopogladu. Niedawno mielismy tego przykład -przyjechał do Polski terapeuta, który chce leczyc homoseksualizm.Tłumaczył, ze tylko wtedy, gdy jest to homoseksualizmegodystoniczny. W zasadzie - to czemu nie, jesli robi to swiadomie, iinformuje o swoim pogladzie pacjenta (pod warunkiem, że niepodkresla, ze jest to jedyny słuszny poglad)? Ale zaraz możemy iscdalej i stwierdzić, że jesli terapeuta nie ma nic przeciwkokradziezy, to zrobi trening radzenia sobie ze stresem dla złodziei.Zreszta - w kryminałach takie programy sie robi:)Gdzie przebiegagranica w tych sprawach?

Cosprawiło, że odpowiedziałem taką refleksją – a właściwiekilkoma :) ...

Wydaje się, że czasamibardzo korzystne jest założenie analityczne, czylipostrzegania życia i zdarzeń "jak sen".

Czynikt z nas nie śnił o kradzieży albo nie "zwinął" zesklepu batonika? Albo nie miał dość związku i chciał rozwodu -nawet zaraz po urodzeniu dziecka? Lub nie miał fantazji, snów czysytuacji około-aborcyjnych ?

W tymujęciu, z punktu widzenia terapeuty: kradniesz czy niekradniesz jest OK -- w końcu wszyscy w jakimś zakresiejesteśmy złodziejami, -- np. mogę kraść dlasiebie zbyt dużo czasu, który w danej chwili może należećsię najbliższym/innym.

"Rozwodzęsię" w każdej chwili, gdy mam fantazje o alternatywnym życiuw innej rzeczywistości niż jestem i z innymi ludźmi -- kto takichfantazji nie ma?

Idokonuję aborcji za każdym razem, gdy myślę: "kurczę, gdybynie ta decyzja (lub 'wpadka') to moje życie wyglądałoby inaczej (wsensie 'lepiej')".

Powyższepozwala na:

a.)empatyzowanie ze złodziejem, rozwodnikiem i aborcjonistą (wiedzącże takie same pierwiastki w nas drzemią)

a wzwiązku z tym na:

b.) nie-ocenianie czyli moralizatorstwo, bo takie coś od razu skazujenas na (zazwyczaj nieświadome) "pranie mózgu"pacjenta, a nie na terapię w ujęciu humanistycznym

Więctraktując powyższe zdarzenia w ramie "jak sen" proponujępracę podobną jak np. w tendencjach samobójczych (w końcu w snachnieraz "giniemy"!) czyli: jak możesz sięnajskuteczniej "się zabić", nie uszkadzając swegociała? Co i skąd moglibyśmy najwspanialszego ukraść i jakten 'skarb' wnieść w codzienne życie? (Wszak bohaterowie mitów,bajek i filmów -- wciąż, i to masowo kradną skarby /czylibiorą nie-swoje/ !!! )

Jak"rozwieść się" ze stanem, skryptem, który mi już nieodpowiada w związku?

W stosunkudo jakiego/którego aspektu mojego rodzicielstwa (bądźżycia?) dokonać aborcji !!! (Co warto 'zdusić w zarodku')

a codo zdania:

"Ale zaraz możemy isc dalej i stwierdzić, że jesliterapeuta nie ma nic przeciwko kradziezy, to zrobi trening radzeniasobie ze stresem dla złodziei."

Usiadłemsobie z powyższym na chwilę i zauważyłem, jak przebiegła michyba setka filmów z bohaterami-złodziejami (począwszy odArsena Lupin do Mission:Impossible) i jakduża część mnie sympatyzuje z głównym bohaterem -złodziejem będącym w opozycji do władzy. I też rodzimi się automaytycznie refleksja: czy w potencjalnej pracyze złodziejem coś we mnie nie sympatyzowało by za bardzo zestanowiskiem będącym "w opozycji" do władzy...

Ale tojuż zupełnie inny temat "zakażania" się"nie-etycznością", o czym z kolei pięknie opowiadają wszystkie filmy i mity o wampirach oraz "paktach zdiabłem" ... :)))

PRZEMIANY NATURY

2011-11-14T13:19:00.002+01:00

oto ciekawy fragment dość starodawnego tekstu taoistycznego pt. "Prawdziwa księga południowego kwiatu" autorstwa Czuang Tsy:

Zhi Lishu i Hua Jieshu wybrali się w góry Kunlun podziwiać przemiany natury.

- Ojej! Masz wrzód na łokciu !! Bardzo cię boli? Nienawidzisz go?

- A dlaczego? Natura przypadkiem zebrała moje ciało w całość - ten wrzód jest jak pyłek na moim ciele! Podziwiamy przemiany natury. Jedna z nich dotyczy mojego ciała. To wspaniałe !!

Życie to nieustanne przemiany, także przemiany umysłu. Dziś jest zawsze inne niż wczoraj.

miłego dnia - dziś :)

Leonard cohen - the future. (it is murder)

2011-11-10T01:16:00.000+01:00

Leonard Cohen: "Przyszłość"
Hmmm, jeszcze jeden utwór - został wykorzystany później w filmie "Natural Born Killers"...

Mam nadzieję, że nie jest to przypadkiem a propos jutrzejszych demonstracji z okazji 11 list-opada...

Heh -- a tu jest link do wywiadu z 1993 r, na początku którego Cohen recytuje ten sam, wydany rok wcześniej (na płycie) utwór będąc w wieku prawie 60 lat ... i całkiem sporo opowiada o kontekście + bardzo ciekawe wglądy bardzo ważne TERAZ, prawie 20 lat później: http://www.openculture.com/2011/03/leonard_cohen_reads_the_future.html

Warto zapamiętać, że future "murder" - czyli Śnienie Śmierci nie musi od razu oznaczać masowego zabijania! Śnienie Śmierci (czym na przykład jest wojna) to szczególny i bardzo potężny stan świadomości - który z pomocą uważności można - nie tłumiąc ani nie wypierając wojowniczości - transformować podobnie jak tendencje samobójcze! Powtarzając za analitykami Jungowskimi: "Owszem: zabij(my) się, ale nie czyń(my) szkody swemu ciału!" ...

Leonard Cohen - Here it is

2011-11-10T01:04:00.001+01:00

Lllubię :) ... taka przerwa w pracy ...

Lyrics:
Here is your crown
And your seal and rings;
And here is your love
For all things

Here is your cart,
And your cardboard and piss;
And here is your love
For all of this

May everyone live,
And may everyone die
Hello, my love,
And my love, goodbye

Here is your wine,
And your drunken fall;
And here is your love
Your love for it all

Here is your sickness
Your bed and your pan;
And here is your love
For the woman, the man

May everyone live,
And may everyone die
Hello, my love,
And, my love, goodbye

And here is the night,
The night has begun;
And here is your death
In the heart of your son

And here is the dawn,
(until death do us part);
And here is your death,
In your daughter’s heart

May everyone live,
And may everyone die
Hello, my love,
And, my love, goodbye

And here you are hurried,
And here you are gone;
And here is the love,
That it’s all built upon

Here is your cross,
Your nails and your hill;
And here is your love,
That lists where it will

May everyone live,
And may everyone die
Hello, my love,
And my love, goodbye

Co za proces! Czyli jaką rolę mają tu "Niemcy"?

2011-10-28T15:27:00.002+02:00

Działacze niemieckich ultralewicowych i anarchistycznych organizacji skrzykują się w internecie na wyjazd do Warszawy, by zablokować prawicową manifestację 11 listopada - informuje "Rzeczpospolita". German activists of ultraleft and anarchist organizations gather together on the Internet for the trip to Warsaw to block the manifestation of right-wing November 11 - informs the "Rzeczpospolita". However, on polish internet there are many comments about it including below picture with information: "German left-wing! Your grandfather was here already!" (...)

zdjęcie znalezione w sieci - na Facebook'u (a picture from the internet /Facebook/ with comments)

Zobaczcie jak emocje pozornie zakopane przed 70 laty są wciąż obecne. Powyższe zdjęcie i jego specyficzny opis ilustrują symboliczne tło zdarzenia. Z punktu widzenie Psychologii Zorientowanej na Proces, być może pełni dobrych intencji Niemcy, najprawdopodobniej wykazują zupełny brak rozeznania co do kontekstu historycznego i ról w jakich są postrzegani - a jedna tych z ról została przedstawiona na powyższej ilustracji ...
Emotions seemingly buried 70 years ago are still present. The above picture and its specific description (of the event) illustrate the symbolic background. From the point of view of Process Oriented Psychology, perhaps full of good intentions Germans, are likely to show a lack of discernment as to the historical context and roles in which they are perceived - and one of the roles is shown in the illustration above ...

Więcej info (more): link/informacja zamieszczonego poniżej.

http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114883,10551737,Niemcy_jada_rozbic_Marsz_Niepodleglosci.html

... -- komentarze pod artykułem wyrażają mocno obecne tło powojennej traumy. (Myślę, że z pewnością niedługo wypowie się pan Kaczyński /to tak a propos jego lapsusu z kanclerz Merkel/) ...

Kiedy podejmujemy decyzje ...

2011-10-28T01:03:00.000+02:00

Oczywiście tytułowe "KIEDY" ma tutaj baaaaardzo wieloznaczny sens. To "kiedy" , gdy chodzi o czas poruszam też tutaj: http://robertpalusinski.blogspot.com/2010/09/many-scientists-are-convinced-that-man.html w poście mówiącym o tym, że czas dla naszych neuronów wydaje się być złudzeniem :)

Za: "NatureNeuroscience", i art w GW autorstwa MartaŻylicz z 2008-04-16 wklejam fragmeny artykułu (z moimi skrótami) aby umieścić w sieci w ramach toczącej się dyskusji ....
Mamyto w tyle głowy

Naukowcy przeprowadzili doświadczenie, w którym namonitorze wyświetlali badanym osobom pojedyncze litery. Każdapojawiała się na ledwie pół sekundy. Nie było to jednak zadanie"na czas". Uczestnicy eksperymentu mieli spokojnie śledzićpojawiające się litery i jeśli któraś im się "spodobała",nacisnąć jeden z dwóch guzików: prawą ręką prawy lub lewą -lewy. Następnie mieli pokazać uczonym, która litera sprowokowałaich do naciśnięcia guzika. Na tej podstawie naukowcy mogli określićmoment, w którym badani sądzili, że podjęli decyzję.

Cosię okazało? Naukowcy odbierali pierwsze sygnały świadczące ozbliżającym się ruchu ręką nawet 7 sekund wcześniej, niżbadanej osobie wydawało się, że postanowiła sięgnąć palcem doguzika!

Każdy ruch, jaki wykonujemy, poprzedzony jestaktywnością w części mózgu odpowiedzialnej za jegoprzygotowanie. Inne sygnały generowane są w mózgu, kiedy ruszamyprawą stroną ciała, a inne, kiedy lewą. Dlatego dziękizastosowaniu nowoczesnej techniki obrazowania rezonansu magnetycznegobez trudu można odróżnić przygotowanie mózgu do ruchu prawą ilewą ręką.

To, że kora mózgowa wykazuje aktywność nakilkaset milisekund przed wykonaniem ruchu, wiadomo od ponaddwudziestu lat. Nie było jednak jasne, czy aktywność ta związanajest z samym przygotowaniem ruchu, czy również z podjęciemkonkretnej decyzji.

Wyniki najnowszego badania rozwiewają tewątpliwości. Badacze ustalili, że za podjęcie decyzji odpowiadajądwa obszary kory mózgowej: jeden w płacie czołowym (to tu decyzjazapada), a drugi w płacie ciemieniowym (tu informacja o podjętejdecyzji czeka na "świadome ujawnienie"). Jeśliuwzględnimy opóźnienie związane z przetwarzaniem obrazu,odbierana przez naukowców informacja zwiastująca podjęcie decyzjipojawiała się nawet do 10 sekund przed momentem wskazanym przezbadanych (który wahał się od mniej niż 0,5 do 1,5 s przednaciśnięciem guzika). Oznacza to, że zanim do odpowiedniegoobszaru mózgu trafiało polecenie wykonania ruchu, informacjaznajdowała się już w innych obszarach przez dobrych kilka sekund.Ostatecznie na niecałą sekundę przed sięgnięciem rękąwiadomość o wykonaniu zaplanowanego działania przekazywana byłado znajdującego się w przedniej części mózgu miejsca zwanegododatkowym polem ruchowym.Czubekgóry lodowej

Z badań tych wynika, że zanim "świadomie podejmiemydecyzję", informacja o niej jest już od pewnego czasuprzetwarzana przez mózg. - Świadomość okazuje się więc tylkoczubkiem góry lodowej w procesie podejmowania decyzji - twierdziJohn-Dylan Haynes, neurolog z niemieckiego Instytutu Maksa Plancka,który kierował badaniami.

Twierdzenie, że brak nam wolnejwoli, a nasz mózg sam o wszystkim decyduje, byłobynadinterpretacją. Pewne jest jednak, że proces podejmowania decyzjitrwa o wiele dłużej, niż mogłoby się wydawać, a faktpodejmowania decyzji dociera do naszej świadomości już po tym,kiedy zostanie ona podjęta.

Źródło:Gazeta Wyborcza

Process Oriented Psychology Intro by Arnold Mindell, part. 4

2011-10-20T20:15:00.000+02:00

z opisu na YOuTube: In Part 4: Arny recommends a dreamwork dyad exercise to train in noticing the kind of dreamwork the "client" is recommending. He describes the concept of the "edge" and leads everyone through an exploration of their own edges. He discusses primary and secondary processes, the way symptoms appear at the edge, and the importance of following the entire process. He concludes by addressing the question, "What if you don't remember your dreams?".

Process Oriented Psychology Intro by Arnold Mindell, cz. 3

2011-10-20T20:13:00.000+02:00

z opisu filmu na YOu Tube: In Part 3 of this introduction to process oriented psychology, Arny discusses developing abilities in many sensory grounded channels, why we have so many channels, and asks: What is process? He speaks of teleology, and programming versus following. He gives an example of his own childhood dream, talks about positive and negative feedback, and how the best interventions are seen in the expressions people are already making.

Process Oriented Psychology Intro by Arny Mindell, cz. II

2011-10-20T20:11:00.000+02:00

z opisu pod filmem na You Tube: In Part 2 of this introduction to process oriented psychology, Arny leads everyone through an inner work exercise on a body symptom and its connection to dreams. He speaks about the Cartesian split between dreams and the body and why he chose to use information thinking. He gives an example of working with a little girl with a bone tumor and asks, "What is "healing"? He also speaks about coma work.

Process Oriented Psychology (Processwork) Intro by Arnold Mindell, Esalen

2011-10-20T18:50:00.001+02:00

It so awesome to see in flesh what one can read in "Riding the Horse Backward" . THANK YOU !!! I always wondered what Arny and Amy looks like 20 years ago in Esalen ...

Przedstawiony powyżej warsztat został opisany w książce "Riding the Horse Backwards" przełożonej na j. Polski. Tytuł to "Tyłem do przodu" - jest to dokładny zapis i opis pokazywanego na filmie warsztatu w Instytucie Esalen (Big Sur CA).

mogę szczerze rzec: P-O-L-E-C-A-M WSZYSTKIM
DLa osób nie znających j. ang. wskazówka: pewnym sensie polskie napisy już są w wymienionej książce "Tyłem do przodu" - choć przeredagowane nieco i oczywiście bez "smaczków" widocznych w kamerze :). W sumie są 4 części

Telefony komórkowe szkodzą dzieciom !

2011-10-19T16:32:00.000+02:00

Artykuł o badaniach związanych z (nie)bezpieczeństwami korzystania z komórek został opublikowany w poniedziałek na łamach "Electromagnetic Biology and Medicine".

Według raportu, dzieci wchłaniają dwukrotnie więcej promieniowania mikrofalowego z telefonów niż dorośli a telefony komórkowe noszone w koszuli lub kieszeni spodni przekraczają wytyczne określone przez Federal Communications Commission (FCC), która określa poziom dozwolonego promieniowania (w Stanach Zjednoczonych).

cały art. po angielsku tutaj:

http://www.torontosun.com/2011/10/17/kids-twice-as-sensitive-to-cellphone-radiation-study

Zdjęcie z internetu Głeboko - Demokratyczne :)

2011-10-19T16:07:00.001+02:00

Pozytywy Palikota

2011-10-18T23:27:00.001+02:00

najwyraźniej coraz bardziej zaczynam się angażować politycznie ...

Janusz Palikot poprzez zajęcie(obstawienie) roli antyklerykalnego – pro-świeckiego prowokatoraogniskuje na sobie uwagę potencjalnych klerykałów i zwolennikówobecności krzyża „na każdym kroku” - czyli w każdej opcji wpływówreligii na: politykę, funkcjonowanie państwa, prawodawstwo i orazregulowanie życia publicznego (status quo) . Dzięki temu pełni poczęści funkcję „piorunochrona”, albo zaworu bezpieczeństwakorzystając ze swojej wysoce uprzywilejowanej roli o wysokiejrandze: znanego i niezależnego polityka, bogatego , białego,heteroseksualnego mężczyzny, lidera partii i parlamentarzysty.

I to właśniedzięki tej randze może być „kanałem”, poprzez którysłyszalne są ważne treści, które kolejne rządy woląmarginalizować i to bardzo długo (13 lat w tym przypadku!).

Ponadto bardzopozytywne efekty tego działania, to zdjęcie siły ostracyzmuspołecznego z mniej uprzywilejowanych osób, które głoszą podobnepoglądy i których głos NIE jest słyszalny lub dla z wygodnictwajest marginalizowany przez polityczny establishment, który woliraczej słyszeć same pochlebne i miłe uchu opinie żyjąc w niecoodrealnionym świecie.

W PsychologiiZorientowanej na Proces (i w Głebokiej Demokracji) ważne,znajdujące szeroki oddźwięk wydarzenia, czy wypowiedzi nazywamyhot-spot (gorące miejsce). Gdy określona sprawa czystwierdzenie nie porusza energii pola społecznego, media ispołeczeństwo nie dają temu dużo uwagi, czasu i energii. Np. wzwiązku z nie tak dawnym samobójstwo Leppera, zainteresowanie byłoznacząco krótkotrwałe dlatego właśnie, że nie było to już"gorące" (hot spot) dla społeczeństwa (ale w innymczasie i miejscu miałoby ogromne znaczenie medialne i społeczne).

Warto wiedzieć,że jeśli nie zajmujemy się hot-spotem w chwili jego zaistnieniaunikając i marginalizując go, schodzi „on” do "podziemia",i bynajmniej nie znika, ale rośnie w siłę, by po jakimś czasiewybuchnąć z o wiele większą mocą. W Polsce konfliktkatolicyzacja versus laicyzacja nie zniknie sam. Co więcej,bez umiejętnej facylitacji może stać się raniący dla wielu osóbi to po obu stronach „krzyża”. Dlatego Palikot robi w tym sensiedobrą robotę - upuszcza parę z czajnika i nie pozwala zagrzebaćcałej sprawy „pod dywan”.

Nie twierdzę, żePalikot jest facylitatorem czy mediatorem – występuje raczej wroli „społecznego aktywisty” będąc zarazem JEDYNYM, którywskazuje na usankcjonowane zwyczajem i "milczącą zgodą"bezprawie a także na miałkość, miękkość oraz pozoranctwoTuska, który z jednej strony będzie udawać "szeryfa oddopalaczy" walczącego o skuteczne i stanowcze prawo (prawie jakZiobro), ale z drugiej strony tego, co śmierdzi pod samym nosem –na sali sejmu - nie rusza! Przy czym okazuje się, że właśnie"ideologia krzyża" dociera do aptek i ewentualnejsprzedaży środków antykoncepcyjnych, a od dawna jest obecna wurzędach państwowych i salach szkolnych. Zatem chodzi tutaj ogłębszy konflikt: katolicyzacja versus laicyzacja państwa. Jakonie-katolik nie jestem bynajmniej za np. państwem buddyjskim, jednakzdecydowanie jestem za państwem świeckim - laickim -- w takimstopniu, w jakim to jest np. we Francji. Każda "akcja krzyż"dotyczy właśnie tego problemu!

Wydaje się, żePalikot mniej lub bardziej świadomie wykazuje zdolność dotykaniahot-spot'ów, czyli tego, co ma silny oddźwięk, a czego jakospołeczeństwo boimy się tykać mówiąc: "jest jak jest","zostawmy to", "może tak jest nie najlepiej, aleprzecież może być gorzej" no i oczywiście „w tej chwili sąsprawy znacznie ważniejsze”, etc.

Uwaga końcowa:gdybym był posłem, to również złożyłbym wniosek i to o zdjęciekażdego symbolu religijnego z sali parlamentu państwaświeckiego - a gdyby to się nie udało, wnosiłbym o zawieszeniesymboli wszelkich wspólnot religijnych obecnych w Polsce (za ichzgodą!) bez względu na wielkość i odmianę ... Krótko mówią -inicjatywa Palikota trafia w moje potrzeby – wyborcy, jest przy tymspełnieniem części wyborczych postulatów.

Piękny wywiad o wychowaniu dzieci

2011-10-17T21:56:00.002+02:00

Piękny wywiad o wychowaniu dzieci
z Jesperem Juul ujmujący w skrócie to, o czym wielokrotnie pisałem na blogu -- całość tutaj:
http://dziecisawazne.pl/jesper-juul-nowe-drogi-wychowania

fragment poniżej:
(...)
Co jest właściwie złego w tym, że dziecko idzie do żłobka?
JJ: Duńskie badania pokazały, że u 15‒20 proc. dzieci w wieku do dwóch lat powoduje to nieodwracalne szkody w mózgu. Stres związany z rozstaniem jest zbyt duży. Gdybym był ojcem małego dziecka, nie ryzykowałbym, chyba że miałbym pewność, że dziecko nie ma problemów w relacjach z dorosłymi i dziećmi, dobrze się wśród nich czuje i mocno stoi na nogach. Tak zrobiliśmy na przykład z moim wnukiem, który jest bardzo pewnym siebie chłopcem. Od pierwszego do trzeciego roku życia zajmowała się nim opiekunka ‒ i to się sprawdziło. Ale ogólnie uważam, że pierwsze dwa czy dwa i pół roku życia dziecko powinno spędzić w domu z jednym lub obojgiem rodziców.
Twierdzi Pan, że kary są nadużyciem władzy. Czy można wychowywać dzieci bez kar?
JJ: O tak! Również nagrody powinno się zlikwidować, bo to współczesna forma kary.
Co jest złego w nagradzaniu? Od lat uczy się nas, że powinniśmy nagradzać dzieci uśmiechniętymi buźkami, punktami czy w inny sposób.
JJ: Proszę się zastanowić: czy żona powinna za każdym razem nagradzać męża, kiedy zrobi coś dobrego? Bukiet kwiatów za tydzień gotowania? To ma być przecież bliski związek, a nie relacja między szefem i pracownikiem.
A chwalenie?
JJ: Pochwała jest jak stopień w szkole. To znaczy, że jestem nauczycielem i decyduję, na co zasłużył uczeń: na dobrą czy złą ocenę. Nasz związek nie jest wtedy równorzędny. Problem polega na tym, że pochwały wyzwalają hormony związane z przyjemnością i dzieci się od nich uzależniają. Proszę mnie źle nie zrozumieć: można chwalić swoje dziecko dzień i noc. Pytanie tylko, co będzie potem? Jeśli chcemy mieć syna lub córkę, którzy po prostu funkcjonują ‒ bez żadnej refleksji ‒ pochwały są dobrą drogą do tego.
Dramatem współczesnych rodziców jest niepewność.
JJ: Nie, to bardzo dobrze, że szukają właściwych metod wychowania, że proszą o rady. Przez lata rodzice byli pewni swego. Motywami ich wychowania były: dyscyplina, porządek i respekt. Dzieci zapłaciły za to dużą cenę.
A teraz rodzice płacą. Muszą szukać osób takich jak Pan, które im pomogą.
JJ: Nie ma jednej reguły, która pomoże wszystkim. Nawet gdy rodzice starają się wychowywać dzieci świadomie, nie robi to na nich wrażenia ‒ a jeśli robi, to złe. Wrażenie mogą zrobić tylko autentyczne przeżycia: jak rodzice traktują siebie nawzajem, jak traktują dziecko, ale także sąsiada, swoich rodziców, jak jedzą, jak się kochają.
Supernianie uczą rodziców technicznego podejścia do wychowania: trzeba zrobić A, żeby stało się B.
JJ: Supernianie to pornografia wychowania. To, co one pokazują, ma tyle wspólnego z wychowaniem, ile filmy pornograficzne z erotyką.
Wiele ich metod jednak stało się jednak publiczną własnością. Na przykład metoda krzesełka.
JJ: Tak, ale to niestety nie działa. To zwykłe karanie, tylko teraz nie nazywa się karaniem, ale robieniem przerwy, time-out, jak w hokeju.
Dlaczego to nie działa?
JJ: Była raz taka scena z dwulatkiem, który był agresywny wobec młodszej siostry. Po dwukrotnym time-outcie podszedł do niej, zrobił dokładnie to, czego nie powinien był robić, a następnie udał się spokojnie na kolejny time-out. Nauczył się, że jeśli odrobi swój time-out, może robić, co chce.
A co Pan poradziłby w takiej sytuacji?
JJ: Dziecko takie, jak ten dwulatek, wraz z narodzinami siostry traci 50 procent tego, co miało przedtem. To tak, jakby mężczyzna przyszedł do domu i powiedział do żony: ,,Posłuchaj, zakochałem się w kimś. Ale ponieważ ciebie też kocham, to będziemy teraz żyli w trójkę. Ona się rano wprowadzi’’. Traumatyczne przeżycie! W takiej sytuacji to ojciec najlepiej dogada się z synem. On wie, jak to jest, kiedy po narodzinach pierwszego dziecka został przesunięty w sercu swojej żony z pozycji nr 1. na pozycję nr 2. Może teraz powiedzieć synowi: ,,Cudowna ta twoja mała siostrzyczka, ale, mój Boże, jakie to męczące, nie sądzisz? Nie spałem już kilka nocy, a dla ciebie to też musi być dziwne, kiedy tak nagle się tu pojawiła’’. Więcej nic nie trzeba robić: dziecko zrezygnuje z agresji i zazdrości, które są tak naprawdę tylko formą smutku. (...)

Światowy Dzień Ubóstwa

2011-10-17T20:02:00.002+02:00

przypada na dzisiaj -- ciekawe, że całkiem nie wiedząc o tym zamieściłem post o naszych przywilejach właśnie 15-tego października (poniżej ) ...

poza tym O BIEDZIE I WYKLUCZENIU pisałem w poście z 14 kwietnia2011. -- zachęcam do zajrzenia
http://robertpalusinski.blogspot.com/2011/04/o-biedzie-i-wykluczeniu.html

oraz

14 maja 2011 o niedostrzeganiu nierówności społecznych i jak one są cały czas obecne pośród nas, a marginalizowane prowadzą do zranień, chęci zemsty i napięć społecznych związanych z tym cyklem.
o tu:
http://robertpalusinski.blogspot.com/2011/05/bieda-i-nierownosci-spoeczne-z.html

NASZE PRZYWILEJE OUR PRIVILEGES

2011-10-15T15:01:00.000+02:00

Fajną prezentację z obrazkami kiedyś otrzymałem i zamieściłem tu:
https://docs.google.com/present/edit?id=0AdcQMmo5F3-eZGY1dzVyZjJfNjVndzlkMnhmaA&hl=pl

a poniżej sam tekst (po angielsku niestety ...)

If you could fit the entire population of the world into a village consisting of 100 people,

maintaining the proportions of all the people living on Earth, that village would consist of

57 Asians
21 Europeans
14 Americans (North, Central and South)
8 Africans

There would be:
52 women and 48 men
30 Caucasians and 70 non-Caucasians
30 Christians and 70 non-Christians
89 heterosexuals and

11 homosexuals

6 people would possess 59% of the wealth and they would all come from the USA

80 would live in poverty
70 would be illiterate
50 would suffer from hunger and malnutrition
1 would be dying
1 would be being born
1 would own a computer

1 (yes, only one) would have a university degree

If we looked at the world in this way,

the need for acceptance and understanding would

be obvious.

But, consider again the following:

If you woke up this morning in good health, you have more luck than one million people, who won’t live through the week.

If you have never experienced the horror of war, the solitude

of prison, the pain of torture, were not close to death from

starvation, then you are better off than 500 million people.

If you can go to your place of worship without fear that

Someone will assault or kill you, then you are luckier than

3 billion (that’s right) people.

If you have a full fridge, clothes on your back, a roof over your head and a place to sleep, you are wealthier than 75% of the world’s population.

If you currently have money in the bank, in your wallet and a few coins in your purse, you are one of 8 of the privileged few amongst the 100 people in the world.

If your parents are still alive and still married,

you’re a rare individual.

If someone sent you this message,

you’re extremely lucky,

Because someone is thinking of you

and because you don’t comprise one of those 2 billion

people who can’t read.

AND SO?

Send this message to your friends.

Bypass those who are determined to see the worst in the

world no matter what.

If you don’t send it, nothing will happen.
If you do send it, someone might smile while they are reading it, and that will be a positive.

AND APART FROM THAT,

SIMPLY HAVE A NICE DAY

NIE KŁADŹ SWEGO DZIECKA SPAĆ, GDY BOI SIĘ BYĆ SAMO W CIEMNOŚCI NOCY!

2011-10-14T14:16:00.000+02:00

przełożyłem fragmenty artykułu z

autorstwa prof.Petera Grey'a specjalisty psych. ewolucyjnej - całość po ang tutaj: http://www.psychologytoday.com/blog/freedom-learn/201110/why-young-children-protest-bedtime-story-evolutionary-mismatch

We wszystkich kulturach, gdzie niemowlęta i dzieci śpią w jednym pokoju azazwyczaj w tym samym łóżku z jednym lub więcej dorosłychopiekunów „protest przed zasypianiem” nie istnieje.

Niemowlęta i małedzieci wcale nie protestują przed zasypianiem, ale przeciw samotnemuodstawieniu do łóżka nocą, w ciemności. Kiedy ludzie w kulturachnie-zachodnich słyszą o „zachodnich” praktykach umieszczaniadzieci w oddzielnych pokojach przeżywają szok. "Biednedzieci!" - mówią - "Jak ich rodzice mogą być takokrutni?" Najbardziej zszokowani są ludzie żyjący wspołecznościach zbieracko-łowieckich, ponieważ doskonale wiedzą,dlaczego małe dzieci protestują przeciwko pozostawaniu w ciemności.

Gdytwoje dziecko krzyczy z chwilą odkładania go/jej samej do łóżka w nocy, WCALE nie próbuje sprawdzić „kto silniejszy” (czyinaczej „siłować się”) ! Tak naprawdę twoje dziecko woła oratunek, o życie. Twoje dziecko krzyczy, ponieważ wszyscy jesteśmygenetycznie wciąż członkami plemienia łowiecko-zbierackiego, a wgenach Twojego dziecka zawarta jest informacja, że samotne leżeniew ciemności to samobójstwo !

Dzisiaj,dziecku pozostawionemu samotnie w nocy nie zagraża poważneniebezpieczeństwo bycia zjedzonym. Jednak w środowisku naszychprzodków, żaden zdrowy na umyśle rodzic, czy dziadkowie, wujek lubciotka, czy inni dorośli członkowie grupy, nigdy nie zostawilibysamego małego dziecka w trakcie snu.

Jeżeli dzieckozostało przez nieuwagę zostawione zbyt daleko od dorosłych wciemności nocy, płacz dziecka byłby natychmiast usłyszany.Dzisiaj, bez obecności „realnego” zagrożenia, strach dzieckawydaje się irracjonalny, więc ludzie mają tendencję zakładać,że taki właśnie jest i że dziecko musi nauczyć się goprzezwyciężać. Lub, jeśli czytali "(gazetowych) ekspertów"[typu okrutna SuperNiania :( ], dowiadują się, że dziecko próbuje tylko badać siłę ich woli i zachowuje się niegrzecznie. Przeztakie coś ludzie raczej walczą ze swoim dzieckiem, a nie słuchajągo/jej. Nie słuchają również własnych instynktów, które mówiąim, że każde płaczące dziecko powinno być podniesione,przytulone i zaopiekowane, a nie pozostawione same sobie zprzekonaniem, że „sobie poradzi”.

"Kaczyński chce wywołać kolejną awanturę o krzyż" - Onet Wiadomości

2011-10-13T20:49:00.002+02:00

"Kaczyński chce wywołać kolejną awanturę o krzyż" - Onet Wiadomości

Warto zajrzeć w ww link.

Oglądałem relację z konferencji Palikota a także komentarze do niej w kilku programach TV i na kilku portalach.
JEDYNIE na Onecie jest troszkę szerzej o faktycznym przebiegu tej konfy -- zazwyczaj media nie pokazywały wcale Palikota skupiając się na Kaczkowskim oraz pokazując "mądre" miny i wypowiedzi pana premiera porównującego kształty szponów orła do krzyża i umiejętnie zapominającego o bezprawnym kontekście wciśnięcia owego krzyża na salę sejmu za rządów aws ... i bełkoczącego o awanturach -- podczas, gdy Palikot mówił wyraźnie o ścieżce prawnej jedynie - bez konieczności wszczynania debat i dyskusji ...

Wygląda na to że strach zarówno przed Palikotem jak i klerem oraz rządem jest dosyć pokaźny u dziennikarzy ...

GDZIE NIE MA KRZYŻA ?

2011-10-13T18:33:00.001+02:00

‎

"na zdjeciu (Fot. Maciej Zienkiewicz / AG) : 1997 r. - po zwycięstwie koalicji AWS poseł Piotr Krutul (AWS), bez porozumienia z innymi klubami, powiesił krzyż w sali sejmowej w noc poprzedzającą inauguracyjne posiedzenie. Podczas wieszania zachwiał się i oberwał framugę drzwi. Powieszenie krzyża wywołało oburzenie posłów SLD" -- a ponieważ do "oburzenia" nie dołączyły czyny - to mają wyniki właśnie takie, jak w ostatnich wyborach ...

W ramach walki o świeckie państwo Janusz Palikot zamierza zwrócić się do marszałka Sejmu o zdjęcie krucyfiksu, który wisi w sali obrad. Nie jest to jakiś super-akt, ale przywrócenie stanu konstytucyjnego sprzed 1997 r. -- który to stan został pogwałcony aktem udokumentowanym na powyższym zdjęciu. W przeciwieństwie do akcji AWS Plikot powiada: "Sami krzyża nie będziemy ściągać. Żadnych awantur nie będzie. Chcemy, żeby zgodne z konstytucją w Sejmie nie było krzyża. Uważam to za element ładu konstytucyjnego"
Z kolei komitet polityczny Prawa i Sprawiedliwości wykazując "święte" oburzenie przyjął uchwałę w sprawie obrony krzyża wiszącego w Sejmie .
Co robi Tusk ? Wygląda na to, że jak zawsze próbuje zadowolić "wszystkich", przeskoczyć i udawać, że "nie ma sprawy" mówiąc:
"Nie możemy sobie pozwolić na wielomiesięczne debaty o krzyżu.Uważam, że nowoczesne państwo, które obiecuje Janusz Palikot, to jest też państwo, które potrafi uchronić instytucje, w tym parlament, od wielogodzinnych, wielodniowych, a może wielomiesięcznych debat na temat kształtu szponów orła w polskim herbie, tego czy krzyż ma prawo wisieć, czy nie i tych wszystkich ideologicznych - słusznie traktowanych jako zastępcze - chociaż bardzo emocjonujących tematów"

Panie premier - powiedziałbym, gdybym mógł - czy szanuje pan prawo? I czy może pan po prostu postępować zgodnie z jego literą naprawiając to, co zepsuł AWS ?

Z drugiej strony głębiej demokratyczny byłby postulat już wielokrotnie proponowany, aczkolwiek kłócący się z ideą świeckiego państwa - czyli powieszenie na równych prawach obok krzyża symboli wszystkich religii - ale i związków quasi-religijnych czy ateistycznych obecnych w Polsce - oczywiście za zgodą ich przedstawicieli ...

New Study: Vaccinated Children Have 2 to 5 Times More Diseases and Disorders Than Unvaccinated Children -- Health & Wellness -- Sott.net

2011-10-12T14:40:00.000+02:00

OK., może szczepionki nie przyczyniają się do autyzmu, jednak poniższe dane ( a także szereg innych badań prowadzonych także w np. Gwinea Bissau!) wykazują bezspornie (wszak liczby nie kłamią), że szczepionki zamiast pomagać - szkodzą...

New Study: Vaccinated Children Have 2 to 5 Times More Diseases and Disorders Than Unvaccinated Children -- Health & Wellness -- Sott.net: http://www.sott.net/articles/show/236170-New-Study-Vaccinated-Children-Have-2-to-5-Times-More-Diseases-and-Disorders-Than-Unvaccinated-Children

A w Ełku przed wojną

2011-09-30T02:26:00.000+02:00

też na wodzie budowali domy, o:

ZNOWU AUSTRALIA

2011-09-29T16:55:00.000+02:00

Lubię pisać i myśleć o podejściu do "rzeczywistości" i np. koncepcji czasu w różnych kulturach. CO pewien czas piszę na blogu np.: o australijskich Aborygenach. Poniżej cytat o ich pojmowaniu czasu, któy (co na pozór nie dziwi) nie jest inny od koncepcji w innych kulturach plemiennych -- jak choćby plemię Hopi czy Navajo, gdzie nie tylko teraźniejszość i przeszłość wydarza się TERAZ, ale również i przyszłość, tyle, że w stanie zalążkowym (in statu nascendi) ....

"(...) Mimo tego, że teoretycznie rozumiemy przeszłość jako coś, co stało się i przeminęło, jednak w różnych kontekstach mówimy o tym, że przeszłość „jest” czymś, a nie że czymś „była”, czyli w pewien sposób zakładamy podświadomie jej trwanie.

W świecie Aborygenów przeszłość była i jest jednocześnie. Nierozdzielnie i w nieunikniony sposób, ponieważ przeszłość jest pewnego rodzaju myślą, energią, siłą, która przenika wszystko i wszystkich, co się znajduje na Ziemi. Jest to rodzaj innego wymiaru, istniejącego łącznie i wewnątrz wymiaru dostępnego naszym zmysłom. Przeszłość jest więc jednocześnie teraźniejszością i przyszłością, do których każdy z nas ma podświadomy dostęp. Niektórzy ludzie zwani szamanami potrafią w świadomy i celowy sposób z tego dostępu korzystać.

To wszystko, co zdarzyło się na początku świata, wciąż istnieje. Magiczne istoty, które swoimi gigantycznymi ciałami wyrzeźbiły kształt naszej planety, wciąż tu są. Są tuż obok, są w nas i poza nami, są w powietrzu, którym oddychamy i w śladach odciśniętych przez nasze stopy. Ich obecność sprawia, że świat jest kompletną całością, w którym my jako ludzie także odnajdujemy należne sobie miejsce.

Aborygeni nazywają to słowem przetłumaczonym na angielski jako Dreamtime, czyli Śnienie albo Czas Snu. W gruncie rzeczy jednak różne grupy plemion aborygeńskich określały to pojęcie własnymi słowami, z których żadne nie ma nic wspólnego ze spaniem, snem lub śnieniem. Jest to pojęcie tak abstrakcyjne i tak różne od naszej perspektywy pojmowania świata, że należałoby dla niego stworzyć zupełnie nowe słowo, na przykład Eneprzewnienaświewyczam, czyli Energetyczna Przestrzeń Wszystkich Nieznanych w Naszym Świecie Wymiarów Czasu i Magii.
Aborygeni z plemienia Pitjantjatjara w środkowej Australii mówią na nią Tjukurpa. A ja wjeżdżałam właśnie na ich terytorium.

Fragment ksiązki "BLONDYNKA W AUSTRALII", ktora ukaże się 19 października, wyd. National Geographic

no to jeszcze inspiracje z Kanady

2011-09-29T03:23:00.001+02:00

tak sobie onegdaj w fiordach domki pływające na balach cedrowych kanadyjscy drwale budowali ...:

sielankowo ...

a w zimie:

TONLÉ SAP LAKE: The “floating” volleyball / basketball court.

2011-09-28T18:50:00.001+02:00

Joy McGill
zdjęcia

TONLÉ SAP LAKE: A dog’s life on Tonlé Sap Lake – a barrel of fun!

2011-09-28T18:47:00.001+02:00

Joy McGill
zdjęcia

TONLÉ SAP LAKE: They may not have electricity or running water (from a tap) but they do have a TV antenna for their battery-operated TV.

2011-09-28T18:46:00.001+02:00

Joy McGill
zdjęcia

TONLÉ SAP LAKE: The Gecko Environmental Centre. The goal of the centre is to promote environmental awareness and education among the local community and visitors to the lake. The Project is funded by the Belgian government and implemented through the Food and Agriculture Organisation of the United Nations (FAO).

2011-09-28T18:42:00.001+02:00

z inspiracji wodnych ciąg dalszy :)

Joy McGill
zdjęcia z picassy ...

PŁYWAJĄCE DOMY

2011-09-28T13:28:00.001+02:00

Czyli: co mnie ostatnio inspiruje .... widać poniżej:

dziwne --- linkowane zdjęcia zniknęły ... ??? (wpis z 19.10.2011)

JESZCZE O RANGACH

2011-09-22T20:59:00.000+02:00

Bo na ten temat chyba nigdy nie będzie dosyć... tym razem słowami Arnolda Mindella:

Ranga to stosunkowo dość rzadkouświadomiona a zazwyczaj w pełni nieświadoma społeczna lubosobista zdolność i/lub władza/siła (power) pochodząca zkultury, statusu społecznego, wsparcia społeczności, własnejpsychiki i/lub duchowej mocy. Bez względu na to, czyodziedziczyłaś/eś rangę, czy na nią zasłużyłeś/aś,organizuje ona większość twoich zachowań komunikacyjnych,szczególnie w sytuacji związanych z napięciem i doświadczaniemgranic.

Demokracja jest wspaniałą wizją,która narodziła się z napięć społecznych. Jednak w chwili, gdyludzie tłumią świadomość zewnętrznego bądź wewnętrznegoprześladowania, redukują demokrację do wyłącznie prawnejprocedury.

"Praca ze Światem"(Worldwork) przyspiesza proces budowania głębszej demokracji orazuświadamia, w jaki sposób można wykorzystywać posiadaną władzęprzeciwko jednostkom i jak można przekształcać tę władzę. Pracaze światem bada wewnętrzne i zewnętrzne skutki prawnych,militarnych, policyjnych i terrorystycznych taktyk starając sięrozpoznać do jakiego stopnia stały się one narzędziem nadużyciaw stosunku do ludzi, a także w jaki sposób owe taktyki są częściąkażdego procesu społeczności. Te właśnie informacje pozwalająodkrywać alternatywne, płynące bezpośrednio z życia technikimediacyjne.

Może to jest dla ciebie oczywiste, żeindywidualne i międzynartodowe konflikty powtarzająsię, gdy niezajmujemy się ukrytmi problemami. Możesz się nawet zastanawiać,dlaczego autor zadaje sobie trud pisania o tym. Ale pomyśl o sobie,o swojej rodzinie, swoich przyjaciołach, byłych przyaciołach ibyłych partnerach/partnerkach. Ilu konfliktów w swoim życiu niezdołałeś/aś rozwiązać? Dlaczego pozostały nierozwiązane?(...)

NOWOŚCI Z DZIAŁAŃ W ŚWIECIE FUNDACJI G-D

2011-09-01T12:14:00.001+02:00

Processwork in Berlin
September 9 through 11, 2011

Exploring the Legacy of Relationship:
Polish-German-Jewish-Christian and others. An approach of process work

We are all very excited to invite you to the first process work meeting in Berlin between Polish and German people.
It is a great honor that you will travel from Poland to meet us here in Berlin and we are looking forward with great pleasure to have you as our guests for the weekend.

The idea of this encounter came up when Robert Palusiński (with family: Margaret and Henry) visited us (Achim Goeres & Tanja Hetzer) in Berlin last June. We wanted to start a relationship work and worldwork between Germany and Poland. The three of us are overwhelmed that so many of you immediately joined this project.

With this invitation we would like to give you an outline of the schedule and some information about the venue. We will open the encounter with a gathering at Friday evening at the Hanuman Institut (Institut of Achim & Tanja) in Berlin-Charlottenburg. We will have time to get to know each other, give a little introduction, discuss the program for the next two days, and have dinner. Saturday and Sunday we will change the location: We will meet at the event location at the K9 (house of Anja Kranich, participant) in Berlin - Friedrichshain, where we will hold our Seminar. The local participants will provide for all participants from Poland a place to stay overnight (for some people we have private rooming and a max. of 8 people can stay in the guesthouse of K9).

Schedule and locations:

Friday, 11/9

Sa-Sun, 11/10-11

c/o Tanja & Achim, Hanuman Institut, Schloßstraße 32,14059 Berlin-Charlottenburg
welcoming from 5:30 pm on / opening and first session 6:30-8:30 pm
8:30 pm dinner (cell phone: +49 163 867 9856)

c/o Anja Kranich, Kinzigstrasse 9, 10247 Berlin
Saturday Seminar (group and relationship work) 10am – 6 pm / dinner and party open end
Sunday Seminar 10am – 1 pm

Food and accommodation will be provided by the Berlin Group. Certificate of attendance may be handed out (let us know, if and what you need). We would like to record some parts of the seminar in order to have a documentation of the group process. We will discuss this on Friday.

With warm regards, Achim & Tanja

Facilitator Team: Robert Palusiński & Tanja Hetzer & Achim Goeres

German Group: Ewa Bielska, Dr. Simone Erpel, Dr. Achim Goeres, Olga Heismann, Dr. Tanja Hetzer, Matthias Kahlert, Dr. Anja Kranich, Daisy Krüger, Kerstin Kühn, Kristina Loge, Hildegardt Mackert, Stefan Rutkowski

Polish Group:Violetta Aumer, Joanna Boj, Sawicka Gosia, Maciej Gendek, Kamila Jarosz, Marzena Karwacka,
Agnieszka Kwaśniewska, Dominika Lis, Robert Palusiński, Magda Skoczewska & Piotrek, Karolina
Wojciechowska, Ania Zielinska

HANUMAN INSTITUT
Schloßstraße 32 • 14059 Berlin-Charlottenburg
Tel. 030 22162 8425 • cell +49 163 867 9856
www.hanuman-institut.de

1 września - ciąg dalszy ...

2011-09-01T11:44:00.001+02:00

3. Wyglądana to, że Podlasie przoduje :((

Zazdradę białej rasy? Rasistowski atak w Białymstoku

bialystok.gazeta.pl

W nocy z poniedziałku na wtorek w Białymstoku podpalono drzwimieszkania małżeństwa polsko-pakistańskiego. Gdyby nie wysokipróg, który powstrzymał ogień, cała rodzina mogłaby zginąć. -Nie wiemy już jak tu żyć - Agnieszka i Jamal są przerażeni

4. Warto przeczytać rasistowski komentarze pod artykułem ... typu: "MIckiewicze zabierajcie i won!" uffff ciśnienie rośnie
Litwini w Polsce boją się o przyszłość
bialystok.gazeta.pl

Szef MSZ Radosław Sikorski obiecuje naprawienie szkód w gminie Puńsk, gdzie nieznani sprawcy zamalowali litewskie nazwy na tablicach i znieważyli pomnik litewski, a premier Litwy Andrius Kubilius potępił incydent jako podżeganie do nienawiści na tle narodowościowym - to echa poniedziałkowych wydarze...

5. hmmm. Wygląda na to, że tylko SLD zdaje się tym interesować ...
Rasistowskie wybryki z Podlaskiego w Sejmie
bialystok.gazeta.pl
Istnieje duże prawdopodobieństwo, że za incydentami wymierzonymi w mniejszości narodowe w woj. podlaskim stoją ci sami sprawcy - mówił dziś w Sejmie wiceminister MSWiA Adam Rapacki. Zaznaczył, że jest przekonany, iż uda się ich wykryć.

PIERWSZY WRZEŚNIA

2011-09-01T11:05:00.000+02:00

Dziś, z powodu rocznicy 01.09.1939. będzie o wojnie, którą mamy tu i teraz. Nie ma jeszcze ofiar, ale sa to znaki, które mówią jak wiele ciśnienia, nienawiści, nietolerancji, uprzedzeń i rasizmu jest w naszym kraju -- zwłaszcza (ostatnio) we wschodniej jego części.Wygląda na to, że w ostatnim czasie mój blog zamienia się w kronikę zdarzeń ...Podłączam linki do krótkich notatek prasowych:

1._Podlasie: .... kila dni wcześniej Synagoga następnie muzułmański Dom Modlitwy muzułman. co dalej?

Fot. Marcin Onufryjuk / Agencja Gazeta Dom modlitw muzułmanów przy ul. Hetmańskiej

Ktoś próbował podpalić dom modlitwy muzułmanów, który znajduje się przy ul. Hetmańskiej w Białymstoku. Nikomu nic się nie stało. - Czujemy napiętą atmosferę, ale dla tych kilku nieważnych ludzi nie będziemy zmieniać życia - mówi Husam Freikh, imam i dyrektor Centrum Kultury Muzułmańskiej.

Więcej zobacz tu: Atak na Centrum Muzułmańskie. Ogień w domu modlitwy bialystok.gazeta.pl

2._'white power' na Podlasiu ciąg dalszy: Zniszczono dwujęzyczne tablice w Puńsku .....

Zniszczone dwujęzyczne tablice w gminie Puńsk

Fot. Podlaski Urząd Wojewódzk

Więcej... http://bialystok.gazeta.pl/bialystok/1,35235,10152152,Eskalacja_nienawisci__Zniszczono_dwujezyczne_tablice.html#ixzz1Wh2W86r4

WIĘCEJ informacji: kliknij tutaj

znaki czasu: napięcie narasta..

2011-09-01T10:41:00.000+02:00

W poście z 08.07.2011. wstawiłem znalezione zdjęcie kpiące z prezydenta Kwaśniewskiego. po 10 latach w tym samym miejscu jego słowa powtórzył kolejny prezydent Komorowski. Wiele osób polemizuje i nie zgadza się na przeproszenie i uznane win za zbrodnie dokonane przez Polaków. Załączam ">link o kolejnym strasznym czynie dokonanym w Jedwabnem (click) :

Zniszczony pomnik w Jedwabnem Fot. Marcin Onufryjuk / Agencja Gazeta Ciekawe, że jak świadczy podpis zrobili to ci co (cytuję): "Nie przepraszają za Jedwabne" . W zimie na FB prowadziłem polemikę własnie nt. przepraszania i/lub nie przepraszania za zbrodnie Polaków dokonane na ludności żydowskiej w czasie wojny i tuż po niej. Polemika była prowadzona właśnie z osobami, którym daleko do przepraszania i które same domagały się przeprosin od Żydów ...

ZNAKI CZASÓW3: synagoga w Orli 10.08.2011.

2011-08-11T13:42:00.000+02:00

ZNAKI CZASÓW2: synagoga w Orli 10.08.2011.

2011-08-11T13:40:00.000+02:00

ZNAKI CZASÓW: synagoga w Orli 10.08.2011.

2011-08-11T13:38:00.000+02:00

Zdewastowana Synagoga w Orli 10 08 2011 Koincydencje 2

2011-08-11T13:13:00.002+02:00

Zrobiłem jeszcze filmy (poniżej).
Dziś już wszystko zamalowane ...

KOINCYDENCJE ...

2011-08-10T19:29:00.005+02:00

Myślałem, że długo nie będę poruszał tego tematu...

A jednak: w tłumaczonej przeze mnie książce właśnie pracuję nad rozdziałem "higieny rasowej" w Europie zachodniej końca XIX w, początku XXw a potem całej "eugeniki" i "polityki" rasowej w Niemczech do 1945 roku...

Dziś rano poszedłem z Heniem do sklepu na zakupy. Po drodze mijamy synagogę z XVIIw .

OTO ZDJĘCIA (trzeba kliknąć, bo inaczej blogger nie chciał przyjąć więcej tego typu zdjęć ...):
https://picasaweb.google.com/115256087674453763289/10Sierpnia2011#5639265313884571842

https://picasaweb.google.com/115256087674453763289/10Sierpnia2011#5639263763776953474

https://picasaweb.google.com/115256087674453763289/10Sierpnia2011#5639269485839542130

https://picasaweb.google.com/115256087674453763289/10Sierpnia2011#5639265318690606706

https://picasaweb.google.com/115256087674453763289/10Sierpnia2011#5639265338846661906

Zobaczcie jak to jest po 10 latach ...

2011-07-13T15:37:00.002+02:00

Pozostając troszke jeszcze w tematyce kilku ostatnich wpisów (ale już kończę - kończę :)
...
10 lat temu napisałem artykuł o polskim antysemityzmie i przymusie niewinności w kontekście Jedwabnego. Wczoraj go przeczytałem i wygląda mi na to , że prawdopodobnie dziś, 10 lat później napisałbym to samo !!! Może kiedyś pokuszę się o diagnoze - ale jak widać po opisywanym przeze mnie zdjęciu i wielu krytycznych wobec listu prez. Komorowskiego wpisach-głosach internautów komentujących ostatnie uroczystości upamiętnienia 70 lat od zbrodni w Jedwabnem zmiany w świadomości Polaków są niewielkie ...
Artykuł jest tu: http://robertpalusinski.blogspot.com/2008/04/antysemityzm-w-polsce.html

Odpowiedzialność zbiorowa a odpowiedzialność indywidualna

2011-07-11T02:22:00.018+02:00

Wiele osób ma wątpliwości co do możliwości brania odpowiedzialności i wyrażania jej w kontekście zbiorowości oraz w kontekście historycznym.

Np. jeden z moich zacnych kolegów całkiem logicznie napisał:
„Naród jako taki nigdy nie może być winny, bo wina może być tylko konkretna osoba. Przepraszanie za Jedwabne, chociaż estetycznie poprawne politycznie, jest pustym gestem. Ta polityka przepraszania jest bez sensu.”

Myślę że fajnie byłoby tak całkowicie indywidualnie brać odpowiedzialnośc za swe życie, wybory i konsekwencje. A jednak od starożytnych czasów dostrzega się coś takiego jak "duchy" czasu oraz miejsc i nie jesteśmy od nich niezależni. Np. samo słowo "Żyd" (nie mówiąc o np. konkretnej postaci w kapeluszu i z pejsami) pod dworcem w Białymstoku będzie przez Polaków granicznie inaczej odbierane od słowa typu: amerykanin, Belg czy Islandczyk. I to akurat jest mierzalne indywidualnie oraz zbiorowo pośród mieszkańców np. Podlasia zasiedlających całkiem indywidualnie tereny (i mienie) pożydowskie - co akurat ddzieje się obecnie czyli "dzisiaj" = "teraz". Jednak już np. Kameruńczyk na to samo słowo będzie mieć całkowicie inną reakcję EEG, EKG, oporności czy wilgotności skóry, od wymienionego przedstawiciela narodu polskiego i od większośc Polaków (a zatem zbiorowości!). Jest to zatem różnica mierzalna tak jakościowo jak i ilościowo dla POPULACJI oraz dla większości składających się na nią jednostek.
Jest to zatem konkretna reakcja. I w tym sensie (mierzalnym) każdy (każda) z nas jes uwikłany/a w historię, (choć wolelibyśmy nie brać za to odpowiedzialności).
Na szczęście są filozofowie (poza socjologami czy psychologami społecznymi), którzy wykraczają poza szklaną bańkę myślo-ideowej abstrakcji i dostrzegają te wpływy. Peter Sloterdijke w książce "Gniew i czas", z kilkuletnim wyprzedzeniem przewiduje to, co się obecnie dzieje w zbiorowościach Pn. Afryki.

Każdy/a z nas składa się z pokładów wiedzy, doświadczeń oraz "nieprzerobionych" odłożonych "na później" aspektów emocjonalnych poprzednich pokoleń. Uruchamiasz te pokłady za każdym razem, gdy powołujesz się na Jaspersa czy Arystotelesa. Te pokłady Sloterdijke nazywa w kontekście swej pracy "bankami gniewu" i obrazuje ich historyczną moc oraz rozwój (oraz narastanie 'kapitału' gniewu deponowanego w "banku") przekazywalny międzypkoleniowo. Zatem w pewnym sensie mamy dług w "banku".

Od zanegowania odpowiedzialności zbiorowej łatwo przejść do zanegowania przeżyć zbiorowości. Np. można w tym kontekście twierdzić, że nie istnieje zbiorowa trauma, a jedynie trauma indywidualna. Jednak tragiczne doświadczenia pokazują, że dynamika "karmicznego" koła zranienia-i-zemsty funkcjonuje w zbiorowości tak samo jak w pojedynczym organizmie.
W przypadku przeżycia indywidualnego traumatycznego przeżycia, zwłaszcza rozciągniętego dłużej w czasie, wykształca się mechanizm internalizowania postaci i działań oprawcy. Po jakimś czasie jednostka, która byłą poddawana np. przemocy fizycznej (czy psychicznej) „robi” innej, często "trzeciej" i calkiem przypadkowej osobie to samo. Jednak nie tyle czyni to „ona” ile jej uwewnętrzniony (na głęboko nieświadomym poziomie) oprawca. „Oprawca” jest oczywiście dodatkowo napędzany energią czy też chęcią zemsty za doznane krzywdy!
Dzieje się tak również w przypadku takich traum zbiorowych jak wojny, prześladowania, itp. Np. podczas wojny w Jugosławii w latach 90-tych wielokrotnie można było spotkać się z przekonaniem, że ludzie mszczą się za zbrodnie Ustaszowców z czasów II wojny światowej, a nawet za zbrodnie Turków z XIV wieku !

Dynamika oraz moc traumy i zemsty są tak potężne, że każdy gest uczyniony w stronę jej zmniejszenia i zrozumienia jest wielkim krokiem. Co więcej, ta dynamika funkcjonuje nie tylko w jednostce, ale i w zbiorowości. Można sparafrazować tytuł Aronsona „Człowiek istota społeczna” i śmiało powiedzieć: „Społeczeństwo to człowiek!”
Jeśli zatem prezydent kraju (Kwaśniewski i Komorowski) przeprasza za zbrodnie współrodaków, to biorąc współodpowiedzialność za te czyny, w rozumieniu psychologicznym przyznaje, że sam w sobie (wespół z każdym członkiem społeczeństwa) zauważa element ludobójcy. I to jest aspekt wnoszenia świadomości w obszar jednostek od strony zbiorowości. Ta świadomość z kolei jest bezcenna, bo każdy jej łut, najmniejsza nawet odrobina może przechylić szalę w chwilach zbiorowego szaleństwa, zbiorowej żądzy mordu i odpłaty za własne cierpienia na słabszych, akurat dostępnych w danej chwili „kozłach ofiarnych”.
Być może, gdyby nasi dziadkowie w Jedwabnem mieli co nieco tej świadomości, to nie postąpiliby tak bestialsko ze swymi sąsiadami Żydami, katując ich na rynku i paląc żywcem w stodole.
Jeśli ja sam mam kontakt z taką częścią w sobie, która jest oprawcą zdolnym do palenia żywcem innych ludzi, to być może ta moja wewnętrzna część nie zawładnie całością mojej osoby w chwili próby -- w chwili zbiorowego amoku.
Branie odpowiedzialności za przodków i innych przedstawicieli mojego narodu jest konieczne po to – aby bezustannie przypominać o moich własnych zbrodniczych aspektach i genach, bo tylko świadomość ich obecności może pozwolić na pracę przekształcającą te elementy w inną, bardziej konstruktywną jakość ...

Projekt: "Polacy - Niemcy - Żydzi" 2012 - 2014

2011-07-08T21:15:00.006+02:00

Znalazłem ilustrację z komentarzem, który obrazuje stan świadomości wielkiej liczby Polaków w kwestii stosunków Polacy - Żydzi. Samo zdjęcie pochodzi z uroczystości w Jedwabnem, gdzie prez. Kwaśniewski przeprosił za postawę i zbrodnie Polaków popełnione na Żydowskich współmieszkańcach. Jednak komentarz na zdjęciu i jego "przeróbka" pochodzi z popularnej strony internetowej. I jest mi niezmiernie przykro i smutno, gdy widzę twarz clowna nałożoną na postać pana ambasadora Szewacha Weiss'a, który setki razy, z wielkim wzruszeniem i wdzięcznością opowiadał o tym, jak Polacy uratowali w czasie wojny całą jego rodzinę wraz z nim - kilkuletnim dzieckiem - i który właśnie, jako jeden z Ocalonych, oddaje hołd zmarłym w miejscu, gdzie przed kilkudziesięciu laty spalono żywcem setki (o ile nie więcej) jego bliźnich...

Fundacja Głębokiej Demokracji wraz z instytutem Hanuman'a planuje w latach 2012 - 2014 przeprowadzić cykl seminariów poświęconych pracy nad po-wojenną traumą Polaków, Niemców i Żydów. (ZAPRASZAMY!) Dlaczego w tej kolejności (P-N-Ż)? Ponieważ Polacy najmniej nad tym tematem pracowali, a liczne badania wskazują, że bez pracy nad własną traumą i historią dana osoba, czy grupa etniczna pozostaje w roli "ofiary" wydarzeń wojennych nie mogąc dostrzec swoich własnych aspektów oprawcy - co ma miejsce w naszym - Polaków - przypadku.
W perspektywie przewidujemy trójstronne spotkanie Pol-Żyd-Niem (a może i Rosjanie, Ukraińcy, etc. również?), jednak na razie jest taki pomysł, aby początkowo, przepracować temat Polacy - Niemcy w kontekście traumy powojennej i naszej, polskiej historii najnowszej – tej historii, która na nas ciągle oddziałuje.
Wizja projektu jest dopiero na etapie kształtowania, bez większych konkretów czy szczegółów - które opracujemy na spotkaniu roboczym w Berlienie w dniach 09 - 11.09. 2011.

skąd to się wzięło? - czyli geneza ...

kiedy pracowałem nad moim własnym, polskim antysemityzmem, natknąłem się na problem splątania zbiorowych traum i odkryłem, że jako Polak jeszcze nigdy nie miałem okazji pracować nad moją traumą Polaka doświadczonego przez wojnę wywołaną przez Niemieckich okupantów ... i że właśnie praca nad tą traumą jest konieczna, aby pełniej objąć swoją odpowiedzialność za ludzi spalonych w Jedwabnem czy ściganych w ramach JUDENJAGD. Oczywiście widzę to także w wymiarze kolektywnym, bo jestem częścią pola - pokoleń powojennych (urodziłem się 18 lat po wojnie)

Dlatego właśnie będąc ostatnio (początek czerwca) w Niemczech spotkaliśmy się z Dr. Tanja Hetzer . Dr. Achim Goeres (POPistami) w Berlinie i przegadaliśmy z 5 godzin.

Tanja mówiła, że poruszała właśnie ten temat z Bogną (Szymkiewicz) i Garym (Reiss) na konferencji IAPOP w Portland 2 lata temu. Z kolei Agnieszka (Kramm) npisała mi, że roku mniej więcej coś podobnego planują wspólnie z Garym. W Tutaj seminarium nad trójstronnymi stosunkami miałoby się odbyć w październiku 2012 r. WIęc pisaliśmy ze sobą o połączeniu sił...

Dotychczasowe ustalenia jakie zapadły pomiędzy nami w Berlinie:
spotkać się we wrześniu 2011 (lub później jesienią) w większej grupie na weekend w Berlinie (na razie bez finansowania "zewnętrznego" ), aby określić konkrety oraz sen za tym stojący i przygotować plan około 4 Worldworków (czyli dużych spotkań-seminariów) w latach 2012 - 2013 (przed WorldWorkiem w Polsce 2014) na temat stosunków Polaków-Niemców i Żydów (i może także innych grup etnicznych - jeśli taka będzie konieczność danego miejsca i czasu).
Ale bardziej najpierw Polaków i Niemców -- bo my (jako narody i być może jednostki) nie mieliśmy okazji nad tą traumą rzetelnie pracować ! A potem dopiero w 3 narody ! [Teraz przychodzi mi na myśl jednak cały ogromny obszar narodów za Polską wschodnią granicą - gdzie rónież nieobecna była praca nad wieloletnią traumą doświadczanego przez tych ludzi ludobójstwa tak stalinowskiego jak i hitlerowskiego ...]

Myślimy też o tym, by w efekcie tych spotkań zrobić publikacje, a może i film(y) do upubliczniania. I że ten projekt możebyć wzorem dla podobnych działań w innych grupach i miejscach :)))

wstępnie jedno ze źródeł finansowania już upatrzyłem (jaqk rónież profesjonalnych filmowców /bez opłat dla nich/), ale można z pewnością więcej źródeł wynaleźć.

Teraz myślę sobioe, że jedno ze spotkań możnaby zrobić w Jedwabnem ...:

oto inspiracja - cytat:
Jak już wspomniano, jeśli już coś dotyczącego pogromów z lata 1941 r. utrwaliło się w powszechnej świadomości, to tylko nazwa Jedwabne. Mało kto potrafi wskazać, gdzie jeszcze doszło do podobnych wydarzeń. Jedwabne zbiera więc cięgi także za inne miejscowości. Miasteczko stało się złowrogim symbolem i dobrze by było, gdyby jego mieszkańcy potrafili się do tego jakoś odnieść, ale nie na zasadzie: "my tego (czyli ustaleń badaczy) nie przyjmujemy do wiadomości". Może nie byłoby złym pomysłem zorganizowanie w Jedwabnem dyskusji, jak to sugerował obecny burmistrz, próba poruszenia drażliwego tematu dzisiaj, po latach od medialnej wrzawy.

Więcej... http://bialystok.gazeta.pl/bialystok/1,35235,9912070,Ulomna_pamiec__70__rocznica_mordu_w_Jedwabnem.html#ixzz1RVUXp8Dz

Interesujące hmmm ...

2011-07-01T20:49:00.003+02:00

Zdjęcie zrobione dzisiaj na Krakowskim Kazimierzu. Co o tym sądzisz droga czytelniczko/czytelniku ?

Zadziwiające:
całkiem dosyć to koresponduje z poprzednim postem o mechanizmie projekcji. Przypomina mi się jak śpiewał mój kolega Kaman ze 30 lat temu: "Trwa zażarta walka o pokój, zażarta walka o pokój trwa", no i - jak dla mnie - jest to pokłosie nagminnie skandowanych haseł typu: wykopmy faszyzm, wygwiżdżmy faszyzm, itd. Hasła jakby uległy lekkiemu wzmocnieniu. Obecnie brzmi (jak widać) "zabij faszystę" ...

troszkę o mechanizmie projekcji

2011-06-24T18:10:00.005+02:00

Wyobraź sobie nieustannie włączony rzutnik lub projektor, który cały czas rzutuje swój obraz na to co obserwujesz. To najprościej mówiąc jest projekcja ...

"Całość treści naszej nieświadomości jest nieustannie projektowana na otoczenie i jedynie dzięki rozpoznaniu pewnych cech należących do obiektów jako projekcji lub imago możemy rozróżnić je od cech rzeczywistych tych obiektów. (...) Cum grano salis pomyłki, do których się nie przyznajemy, zawsze dostrzegamy u naszego oponenta. Doskonałym przykładem są wszystkie sprzeczki między bliskimi. Dopóki nie posiądziemy nadzwyczajnego poziomu samo-świadomości, dopóty nie przebijemy się przez własne projekcje i jesteśmy zmuszeni do zanurzania się w nich. Wynika to z faktu, że umysł w swym naturalnym stanie skłania się ku istnieniu takich projekcji. [Jung: "General Aspects of Dream Psychology," par. 507.]"

Projekcja występuje wówczas, gdy ktoś czuje się poirytowany inną osobą, albo złości się na samą myśl o tej osobie. (...) Niezwykle trudno jest dostrzec projekcję w sobie samym [Mindell; "Working with Dreaming Body"]. Powyższe jest najwyraźniejsze w sytuacji, gdy kogoś nie znamy zbyt dobrze (albo wcale!).
Np. genialnym obiektem projekcji są politycy, czy ludzie sceny/estrady. Zasadniczo nic prawdziwego o nich nie wiemy, ale ich postawy, wypowiedzi czy choćby miny wywołują w wielu ludziach dosyć gwałtowne reakcje emocjonalne (od odrazy, nienawiści, złości, wesołości do uwielbienia)!
Jung dokonał rozróżnienia pomiędzy projekcją aktywną a pasywną. Projekcja pasywna jest całkowicie automatyczna i nieintencjonalna, tym jest na przykład zakochanie się! Idzisz ją/jego w różowych barwach - to WIELKA PRAWDA - bo nosisz różowe okulary własnych projekcji :).
Projekcja aktywna odpowiada empatii, a w krańcowym wydaniu bywa utratą tożsamości na rzecz obiektu projekcji (konfluencja) [np. w procesie empatii projektujemy nasze odczucia i wrażenia przypisując je drugiej osobie - bardzo często są to całkiem trafne intuicje, tym niemniej i tak nigdy nie będziemy mieli realnej szansy odczucia tego, co odczuwa druga osoba! To dlatego empatia jest formą (w miarę trafnej) projekcji ...

Przedstawiona powyżej ilustracja J. Campbella obrazuje mechanizm i sposób w jaki możemy doświadczyć tego, co nieświadome (w tym projekcji oczywiście).
A zatem:
kreska pozioma na całym obszarze okręgu dzieli całość psychiki człowieka na to, co nieświadome (poniżej kreski) oraz to, co jest bezpośrednio dostępne świadomości.
Kwadracik podpisany "EGO" jest naszą codzienną tożsamością - tą częścią, z którą się identyfikujemy jako "ja". Ego w psychologii Junga jest ośrodkiem indywidualnej świadomości bądź poczucia tożsamości osobniczej, centralnym kompleksem w polu świadomości tworzącym poczucie i pojęcie "ja".
Obrazki/piktogramy z lewej strony, z niebieską strzałką/wektorem ku "Ego" to właśnie nasze psychiczne treści postrzegane przez Ego jako coś zewnętrznego i pochodzą one w tym przypadku od naszych wewnętrznych, aczkolwiek nieświadomych części (w tym przypadku/ilustracji) jak:
a.) anima i/lub animus
b.) cień
c.) Jaźń
Wszystkie te piktogramy/obiekty możemy widzieć (zewnętrznie) dwojako:
a.) jako aspekty pochodzące ze snów (tak nocnych, jak i dziennych fantazji jak i doświadczeń w ciele)
b.) jako obrazy wyprojektowane na innych i widziane w świecie:
np.: anima to np. wspaniała i/lub "zła" kobieta (czyli wewnętrzna kobiecość w przypadku mężczyzny)
cień to np. zły i straszny bandyta (który być może czai się za rogiem) i/lub podziwiany geniusz
naszą własną Jaźń (pełnię, całkowitość, doskonałość) projektujemy zazwyczaj na Boga i podobne idealne istoty

O ZUPEŁNIE INNYM PODEJŚCIU DO CHORÓB ...

2011-06-24T17:19:00.005+02:00

na zdjęciu - Arnold Mindell w Masai Mara (Kenia) w 1986 r. - gdzie miał okazję praktykować z tamtejszymi szamanami.

Poniżej przytaczam kilka przykładów z praktyki Arnolda Mindella ilustrujących całkowicie odmienny paradygmat od królującej powszechnie kategorii "walki z chorobą". Podejście Mindella jest tak radykalnie odmienne, że w sytuacji, gdy próbuję go zaprezentować ludzie natychmiast zaczynają omawiać poboczne tematy najwyraźniej nie dopuszczając do zakwestionowania utrwalonego wzorca walki ze złem jakim jest choroba ... Pozostawanie w ideologicznym nurcie walki z wrogiem jakim są np. bakterie (np anty-bio/s/-tyki, domestos: "zabija zarazki na śmierć") pozwala nam trwać w marketingowej hipnozie kreowanej w dużej mierze przez producentów coraz to "lepszej" broni w walce z niewidzialnym wrogiem ...

Mindell pisze: "Jak dotąd nie spotkałem ani jednego przypadku, w którym proces symptomów ciała nie występowałby w śnie, a miałem kontakt z setkami chorych i z tysiącami snów". Wnosząc z mojej praktyki mogę jedynie jak najmocniej potwierdzić obserwacje poczynione przez Mindella i dodać, że często sny w wybitnie wyraźny sposób poprzedzają o kilka dni do kilku tygodni pojawienie się wyraźnego symptomu cielesnego ...

Przykład 1.

Pacjent, z którym wówczas pracowałem umierał na raka żołądka. Leżąc w szpitalnym łóżku jęczał z bólu. Czy widzieliście kiedykolwiek umierającą osobę? To naprawdę smutne i przerażające. Osoby umierające szybko przemieszczają się pomiędzy stanami transu, zwyczajnej świadomości i krańcowego bólu. Pewnego razu, kiedy był w stanie rozmawiać, powiedział mi, że guz w żołądku jest niezmiernie bolesny. Pomyślałem, że powinniśmy skupić się na jego propriocepcji, czyli na doświadczeniu bólu, powiedziałem mu zatem, że skoro był już bezskutecznie operowany, możemy spróbować czegoś innego. Zgodził się, więc zasugerowałem, że moglibyśmy spróbować wzmocnić ból.
Odpowiedział, iż dokładnie wie jak to zrobić i stwierdził, że odczuwa ból jak coś usiłującego wydostać się. Jeśli wspomagał te wysiłki, to ból stawał się większy. Leżąc na plecach zaczął zwiększać ciśnienie w żołądku. Wypychał żołądek, pchał, naciskał i powiększał ból, aż poczuł, że jest na skraju eksplozji. Nagle, w chwili najintensywniejszego bólu wykrzyczał: "Och Arny, ja po prostu chcę wybuchnąć! Nigdy nie potrafiłem naprawdę wybuchać!" Wówczas doświadczanie ciała ustąpiło miejsca rozmowie. Powiedział mi, że potrzebuje wybuchać i poprosił mnie o pomoc. Oświadczył, że jego problemem była niemożność dostatecznego wyrażania siebie: "Nawet, kiedy to robię, to nie jest jeszcze to" -- stwierdził.
Jest to zwyczajny, psychologiczny problem, który pojawia się w wielu przypadkach, ale u tego mężczyzny uległ on somatyzacji i w formie guza nalegał na wyrażenie siebie. Nasza praca z ciałem zakończyła się na tym. Położył się i czuł się znacznie lepiej. Chociaż znajdował się na skraju śmierci i nie dawano mu wielu dni życia, jego stan poprawił się i wypisano go ze szpitala. Później często spotykaliśmy się i będąc ze mną za każdym razem "eksplodował". Hałasował, płakał, wrzeszczał i krzyczał bez jakiejkolwiek zachęty z mojej strony. W pełni rozumiał swój problem; nieustannie obecne doświadczenia ciała wyostrzyły jego uwagę na to, co miał robić. Żył jeszcze dwa lub trzy lata i w końcu umarł po tym jak nauczył się lepiej wyrażać siebie. Nie wiem co mu pomogło, ale wiem na pewno, że ta praca złagodziła bolesne objawy i pomogła mu w rozwoju.
Wtedy właśnie odkryłem także istony związek pomiędzy snami a symptomami. Na krótko przed udaniem się do szpitala, pacjent śnił, że zapadł na nieuleczalną chorobę oraz, że lekarstwo na nią było czymś w rodzaju bomby. Kiedy zapytałem go o bombę, wydał z siebie bardzo żywy dźwięk i krzyczał jak bomba wyrzucona w powietrze: "Leci w górę, kręci się ssszzszszsss... puffttff". W tej chwili wiedziałem, że rak był bombą ze snu. Była to zagubiona ekspresja próbującą się uzewnętrznić a nie potrafiąca odnaleźć wyjścia. W ciele uzewnętrzniła się pod postacią raka a w śnie jako bomba. Dla tego pacjenta doświadczeniem bomby na jawie był rak; jego ciało dosłownie eksplodowało zdławioną ekspresją. W ten sposób ból stał się lekarstwem -- dokładnie jak to oznajmiał sen -- kurującym jednostronny brak ekspresji. Nagle zrozumiałem, że musi istnieć coś takiego jak śniące ciało, istota, która jest jednocześnie snem i ciałem. W tym przypadku, doświadczenia ciała w wyraźny sposób odzwierciedlały sny i na odwrót. Przeczuwałem istnienie śniącego ciała na podstawie wcześniejszych przypadków, ale ten skonkretyzował moje przeczucia.
Jak dotąd nie spotkałem ani jednego przypadku, w którym proces symptomów ciała nie występowałby w śnie, a miałem kontakt z setkami chorych i z tysiącami snów.

W przedstawionym przypadku śniące ciało manifestowało się w różnych kanałach. Przez kanały rozumiem różne sposoby percepcji. Śniące ciało pojawiło się w śnie jako petarda. Proprioceptywnie odczuwane było w formie bólu. Później wyraziło się w kanale werbalnym czy też słuchowym jako krzyk. Śniące ciało jest zatem wielokanałowym nadawcą informacji, w rozmaity sposób dopraszającym o odbiór jego przekazu oraz o dostrzeżenie tego, w jaki sposób jego informacja ustawicznie pojawia się w snach i w symptomach cielesnych.

Kolejny przypadek (przykł. 2)

Pewnego razu odwiedziła mnie dziewczynka z gwałtownie rozwijającym się guzem umiejscowionym na plecach. Była już bliska śmierci i jej bliscy przygotowani byli na to, co nieuniknione. Miała za sobą już kilka operacji, zaś jej lekarz powiedział mi, że jest bardzo nieszczęśliwa, że mogę się z nią pobawić i popracować, gdyż wszyscy stracili już wszelką nadzieję. Dziewczynka weszła i opowiedziała, że śniła o tym, iż przeszła przez płot ogradzający bardzo niebezpieczne jezioro. Następnie położyła się na podłodze i stwierdziła, że chce latać. Ponieważ guz osłabił jej kręgosłup nosiła gorset, który jej zdaniem, przeszkadzał w lataniu. Obawiałem się go ściągać. Zatelefonowałem do lekarza prosząc o pozwolenie zdjęcia gorsetu, żeby mogła polatać i obiecałem, że będę bardzo ostrożny. Doktor ponownie stwierdził, iż jest to bardzo nieszczęśliwe dziecko, a ponieważ już nic gorszego nie może się jej przytrafić, zezwolił na zdjęcie gorsetu. Zdjęliśmy gorset, zaś ona położyła się na brzuchu i zaczęła wykonywać ruchy latania rękoma. Powiedziała, że fruwa.
"Och doktorze, ja latam -- to takie zabawne" -- śmiała się. Wzmacniałem ruchy jej ramion udające fruwanie i "lataliśmy" w ten sposób oboje.
Piszczała z zachwytu i powiedziała, że wznieśliśmy się ponad chmury.
"Tak" -- zachęcałem ją --"jestem pod tobą i widzę cię w górze", Wtedy stwierdziła, że teraz moja kolej na to, żeby być u góry, a ona będzie patrzeć na mnie. "Fruwaliśmy" w ten sposób przez jakiś czas, po czym powiedziała: "Już nie wrócę na dół".
"Dlaczego" -- spytałem.
"Ponieważ chcę oblecieć wiele innych planet" -- odpowiedziała. Bardzo się przestraszyłem i pomyślałem, że jeśli "odfrunie", to może umrzeć. Tym niemniej nadal chciałem zobaczyć czym jest jej proces. Może dla niej właściwą rzeczą było odlecieć -- kim w końcu jestem by o tym rozsądzać? Powiedziałem jej, że musi sama zdecydować czy chce odlecieć na inne planety, czy wylądować. Ale ona powiedziała, że odchodzi na inne planety. Stwierdziła: "Odchodzę do innego świata, pięknego świata, gdzie znajdują się nieznane planety".
Wtedy nadeszła krytyczna chwila, powiedziałem jej, żeby się nie wahała i żeby zrobiła to co ma do zrobienia. Zaczęła "odlatywać". Nagle spojrzała wstecz na mnie i zaczęła płakać. Powiedziała, że nie chce lecieć beze mnie, ponieważ byliśmy jedynymi osobami, które razem latały. Objęliśmy się i płakaliśmy oboje.
"Na chwileczkę sfrunę na dół, tylko po to, żeby pobyć z tobą" -- powiedziała. Odparłem, żeby zrobiła to, co uważa za stosowne. Na jakiś czas chciała najpierw powrócić na ziemię, żeby razem się pobawić, a później, kiedy będzie gotowa, odejdzie na inne planety.
Stan dziewczynki uległ szybkiej poprawie, wkrótce mogła zdjąć gorset i nawet guz zniknął. Bez wątpienia był to jej proces powrotu na ziemię. Ściślej mówiąc, był to jej proces "latania", czyli kinestetycznej zabawy i wolności poruszania się. Jej proces zaczął się w kanale kinestetycznym a kiedy widziała planety i chmury przeszedł do kanału wzrokowego. Później zakończył się w kanale propriocepcji wraz z odczuwaniem smutku związanego z opuszczaniem ziemi.

Przykład 3

Pamiętam chłopca, który cierpiał na guza mózgu. Kiedy jego rodzice przyprowadzili go do mnie był już po dwóch operacjach. Przyszli do mnie uznając, że i tak nie mają już nic do stracenia. Zapytałem chłopca w jaki sposób doświadcza swojego guza, a on powiedział, że ten nowotwór sprawia mu ból.
- W jaki sposób to boli? - zapytałem.
Odpowiedział: - Boli tak jak uderzenie młotem. - Mówiąc wyraz "młot", uderzył się pięścią w kolano. Poprosiłem go, aby zrobił to powtórnie, wymawiając przy tym słowo "młot". Zachęcany przeze mnie zaczął bić się w kolano i tak bawiliśmy się razem, aż dotarło do niego przesłanie, które reprezentuje młot. Po minucie czy dwóch, spojrzał na mnie zakłopotany i powiedział, że "młot" każe mu wziąć się do pracy, oglądać mniej telewizji i odrabiać lekcje.
Pomagałem w dalszym podążaniu za procesem odgrywając rolę drugiej, opozycyjnej strony. Stojąc po stronie jego "upartej" części, narzekałem, że bardzo lubię telewizję i nie mam ochoty na odrabianie lekcji. To sprawiło, że chłopiec zaczął jeszcze mocniej obstawać przy przeciwległym stanowisku reprezentowanym przez młot. Nalegał: "Muszę poddać się dyscyplinie". Ostatecznie zawarliśmy układ pokojowy. Najpierw miał odrobić częśc lekcji, następnie wolno mu było oglądać telewizję, a potem miał znowu wrócić do pracy.
Chłopcu bardzo podobała się taka decyzja. Doświadczenie młota dało mu wewnętrzny spokój i wniosło więcej radośco do jego życia. Matka jednak nie wyglądała na zadowoloną. Była bowiem przekonana, że chłopiec ma zbyt silne bóle, żeby pracować. Chłopiec i ja "odmłotkowaliśmy jej" wykrzykując wojowniczo, że chcemy więcej dyscypliny! Roześmialiśmy się w końcu wszyscy i matka wsparła dziecko w postanowieniu odrabiania lekcji.
Jego stan uległ radykalnej poprawie. Ostatecznie poczuł się zdecydowanie lepiej. Później jego lekarz powiedział mi, że zdjęcie rtg wykazało zanik guza. Jeszcze ważniejsza była radość chłopca z tego, że staje się coraz twardszy. Ale co właściwie odwróciło destrukcyjny proces? Czy był to przypadek?
Główną rolę odegrała tutaj świadomość wspomagana przez terapeutę. Do chwili uświadomienia sobie istniejącego konfliktu, chłopiec żył w usiłującym osiągnąc równowagę zamkniętym systemie psychicznym. Po jednej stronie systemu znajdowało się normalne, leniwe dziecko, a po drugiej bardzo pracowita, zdyscyplinowana i pragnąca się uczyć osoba. Te dwie postacie zabijały się wzajemnie, a wewnątrz systemu nie było nikogo, kto mógłby pośredniczyć w ich konflikcie.
Zanim została podjęta mediacja, istniały dwa, pogrążone w komflikcie "duchy czasu": młot i leniwy telewidz. Młot pod postacią raka mózgu zabijał i siebie, i telewidza. Kiedy jednak na scenę wkroczyła świadomość istnienia obu części, chłopiec zdał sobie sprawę z przesłania niesionego przez guz, przyciągnęła go do siebie energia stojąca za dyscypliną i równocześnie mógł docenić także i telewidza!
W ludzkich systemach nigdy nie wygrywa jedna strona. Dziecko nie tylko poczuło się fizycznie lepiej. Doświadczyło zarazem swego życia jako bogatszego i pełniejszego radości.

Przykład 4

Kiedy pracowałem w Szwajcarii, przyszedł do mnie pewien mężczyzna, który był pastorem i cierpiał na raka umiejscowionego w ścianie serca, co było bardzo niezwykłym i rzadkim przypadkiem. Ten guz nie dawał szans na leczenie operacyjne lub jakiekolwiek inne.
Powiedział mi tak: - Arny, mam straszny ból prawie przy każdym uderzeniu serca To boli. A jeśli wezmę więcej środków p-bólowych, to nie będę mógł pracować dla swojej parafii. Chciałby nadal wszystko robić jak dotychczas.
Odpowiedziałem więc: - Jak to odczuwasz? - on zaś odparł - Przy każdym skurczu serca czuję jakby ostry nóż wbijał mi się w pierś lub w okolicę serca.
- Czy to jest twoje osobiste doświadczenie tego guza? - spytałem
- Tak, to jest jak ostry nóż.
Wtedy powiedziałem do niego; - O Boże, to musi bardzo boleć, - on zaś odparł: - Tak, przy każdym poruszeniu nóż tkwi w mojej piersi, - po czym zupełnie spontanicznie dodał: - O Boże, to przypomina mi sen sprzed kilku nocy. Zazwyczaj nie pamiętam snów, ale tego nie potrafię zapomnieć, ponieważ w śnie przez cały czas ktoś szedł za mną krok w krok i trzymał nóż przystawiony do moich pleców na wysokości serca! O co chodziło w tym śnie?
- No cóż, żeby wiedzieć więcej o tym śnie, o człowieku z nożem oraz trochę więcej o tym, czego doświadcza twoje ciało kłute ostrym nożem, musisz stać się nożem, albo mi o nim opowiedzieć!
Pastor natychmiast odpowiedział: - Mhm! Gdybym był nożem, byłbym ostrzejszy i bardziej zdecydowany! To jest dokładne przeciwieństwo tego, czym jestem na codzień. Jestem miły, uprzejmy i nigdy nie bywam ostry lub zdecydowanie dążący do sedna sprawy. Nigdy nie docieram do istoty zagadnienia.
- OK. - powiedziałem - przejdźmy do konkretów, do istoty rzeczy!
On zaś stwierdził: - Toby znaczyło, że muszę być bardziej bezpośredni w moich kazaniach.
No, cóż, ja nie chodzę do kościoła - odparłem - ale trzymam cię za słowo, że zmienisz sposób głoszenia kazań.
Wrócił do swojej parafii, był konkretniejszy i bardziej bezpośredni. Musiał tak zrobić, ponieważ dla niego była to sprawa życia i śmierci.
Opowiadam o tym, ponieważ jest to jedna z historii, która wskazuje na to, że sny są związane z ciałem, ale także występuję tu powiązanie ze społecznością. Dzięki nowo nabytej ostrości i umiejętności przechodzenia do sedna sprawy, pastor potrafił trafiać w sedno spraw, rozwiązywać problemy, być bardziej bezpośrednim a nawet autorytarnym, czego wcześniej w ogóle nie robił. W jego społeczności ta zmiana została to przyjęta ze szczęściem i radością.
Najwspanialsze w tej opowieści jest to, że jest wartościowa i daje nadzieję, bo choć pastor nie mógł być operowany, jego ból minął, a kiedy poszedł na badania kontrolne i zrobiono mu prześwietlenie rtg, jego problem z sercem został rozwiązany, albo okazał się wcześniejszą pomyłką. Prześwietlenie rtg nic nie wykazywało.
Ostrość której doświadczał we śnie i w ciele była również potrzebna jego społeczności. Nikt nie był tam bezpośredni. Wszyscy byli dla siebie bardzo mili, ale nikt nie "walił prosto z mostu", jeśli można tak powiedzieć. Symptomy są nie tylko osobiste, są także subtelnie powiązane z potrzebami społeczności oraz świata w którym żyje dana osoba.

-------

Droga do odkrycia śniącego ciała wiodła przez to, co nazywam amplifikacją. Wzmacniałem cielesne lub innymi słowy, proprioceptywne doświadczenie mojego klienta i amplifikowałem proces wybuchania, który był odzwierciedlony w jego śnie. Amplifikacja stała się dla mnie bardzo przydatnym narzędziem mającym wielorakie oraz istotne zastosowanie. Podstawowa idea amplifikacji to odkrycie kanału, w którym próbuje zaistnieć sen lub proces ciała oraz wzmocnienie w tym kanale. Jeśli na przykład klient opowiada mi sen o wężu i jednocześnie porusza rękami, żeby to opisać, mógłbym zamplifikować (wzmocnić) ten proces poruszając moimi rękami albo prosząc go o powiększenie zakresu ruchu lub sugerując, żeby poruszał się jak wąż. Jeśli klient bardzo szczegółowo opisuje kolor, rozmiar i kształt węża, zauważyłbym, że istotny jest kanał wzrokowy i mógłbym zamplifikować proces prosząc go o zobaczenie węża jeszcze dokładniej oraz o zwrócenie uwagi na jego wizję węża.
Dzięki amplifikacji, termin "praca ze snem" teoretycznie nie różni się od "pracy z ciałem". Zarówno sny jak i zjawiska związane z ciałem są po prostu fragmentami informacji pochodzącymi z wizualnego i proprioceptywnego kanału śniącego ciała. Praca ze śniącym ciałem nawet nie potrzebuje określeń takich jak sen, ciało, materia czy psychika, lecz zamiast tego zajmuje się procesami zgodnie z ich pojawianiem się. Ten rodzaj pracy opiera się na dokładnej informacji w zgodzie z jej przepływem w kanałach[sprawdź]. Jedynym narzędziem terapeuty jest jego zdolność obserwowania procesów. Czyni to jego pracę nieprzewidywalną i odnoszącą się wyłącznie do tej szczególnej, indywidualnej sytuacji, która aktualnie się wydarza. Dla mnie praca z procesem jest nauką przyrodniczą.
Psycholog zorientowany na proces bada przyrodę i podąża za nią, podczas gdy terapeuta programuje to, co jego zdaniem powinno się wydarzyć. Nie wierzę w terapię, ponieważ już nie wiem co jest dla innych osób właściwe. Widziałem tak wiele dziwnych przypadków, że postanowiłem powrócić do mojej pierwotnej postawy naukowca. Po prostu zwracam uwagę na to co dzieje się z daną osobą oraz, co dzieje się ze mną podczas interakcji. Pozwalam, żeby procesy śniącego ciała oznajmiały co ma się wydarzyć. Jest to jedyny wzorzec działania. Nie naciskam ludzi. Ich ciała i dusze wiedzą lepiej ode mnie. Kiedy ludzie zdrowieją, to jestem szczęśliwy, ale nie zabiegam o to tak bardzo jak kiedyś. Ważniejsze jest, żeby sprawy przybrały swój naturalny bieg. Cokolwiek się wydarza, czy będzie to los, Tao, etap istnienia na ziemi -- wygląda to na swoisty wzorzec bądź to pogorszenia się stanu i śmierci, bądź życia pełnego bólu.
W niektórych przypadkach wydaje się, że im bardziej chcesz uśmierzyć ból, tym staje się on silniejszy. Także w takich przypadkach amplifikuję ból a ludzie czują się lepiej doświadczając swoich chorób, ponieważ choroba staje się w wyniku tego pełnym znaczenia doświadczeniem, które nieustannie domaga się dostępu do świadomości. Choroba jest przebudzeniem. Z kolei wielu ludzi poszukuje uzdrowienia mówiąc, że chcą jedynie ustąpienia symptomów. Powiadam im wtedy, że to także jest w porządku i żeby zgodnie z tym postępowali -- skąd miałbym wiedzieć co byłoby dla nich właściwe? Spróbuj cokolwiek uważasz za stosowne, podejmij magiczną, medyczną podróż dla uzdrowienia choroby, zrób co konieczne i jeśli to zadziała, to znakomicie. Jednak bardzo często te terapie i kuracje nie działają. Życie z nieuleczalną chorobą pod koniec dwudziestego wieku może być osobistym losem danej osoby.
Kiedy zaczynałem pracować z umierającymi ludźmi, nie mogłem pojąć dlaczego czasami osiągałem cudowne rezultaty a w innych przypadkach odnosiłem beznadziejne porażki. Bogu dzięki, że miałem pewne podstawy z zakresu fizyki teoretycznej, ponieważ postawa naukowca pomogła mi zrozumieć moje ryzykowne i częstokroć nieudolne działania, które dawały tyle samo doskonałych efektów co "niewypałów". Powiedziałem sobie po pierwsze, że będę pracować z procesem; życia, umierania lub czegokolwiek. Stosuję termin proces w rozumieniu fizyki a nie psychologii. Psycholodzy, zwłaszcza psycholodzy Gestalt, którzy rozsławili ten termin nie definiują go. Rozróżniają "proces" od "treści", czyli od tego co ludzie mówią. Dla mnie treść mieści się w procesie. Proces przejawia się dla mnie w dwóch kategoriach; procesów pierwotnych i wtórnych. Procesy pierwotne są bliższe świadomości i zawierają w sobie treść, czyli to, o czym mówisz. Procesy wtórne są wszystkimi zjawiskami nieświadomymi jak na przykład symptomy ciała, których jesteś tylko trochę świadomy, z którymi masz niewielki związek i których, jak z tego wynika nie możesz kontrolować. Pracę z procesem przyrównuję do pociągu. Pociąg zatrzymuje się na różnych stacjach a potem rusza dalej. Normalnie ludzie myślą kategoriami "stanów". Powiadamy, że ktoś jest szalony, chory czy umierający, lecz są to tylko nazwy stacji. Interesuje mnie przebieg spraw. Nie nazwa guza, ale sposób w jaki się rozwija, co czyni danej osobie i co do niej mówi. Fascynuje mnie ruch pociągu i ten ruch nazywam procesem. Kolejną analogią może być rzeka. Rzeka płynie i u swych źródeł często wygląda bardzo łagodnie. Ale w głębinach, gdzie wzrok nie sięga, ponad smokami i pułapkami, przepastnymi czeluściami i przerażającymi wirami głębszych wód płynie proces wtórny.
Praca z procesem chroni mnie przed osądzaniem. Jeśli myślę w kategoriach procesu, to nie mogę stosować terminów dobra i zła, zdrowia i choroby, przeszłości lub przyszłości. Jeśli posługuję się kategoriami procesu, to mogę niewerbalnie pracować ze śpiączką lub z doświadczeniem medytacji i nie jestem ograniczony słowami. Kiedy myślę o procesie, to spoglądam na całość sytuacji. Różne kanały procesu są jak strumyczki, które odchodzą od większej rzeki. Jeśli nie znasz się na kanałach, to będziesz pracować tylko z ciałem, albo ze snami swojego klienta i pominiesz meandry i rozlewiska rzeki, które stanowią o zróżnicowaniu świata.
Koncepcje komunikacyjne, takie jak kanały i proces ukierunkowane są na najbardziej podstawowe elementy, najbardziej archetypowe zachowanie ludzi. Korzystając z neutralnego języka procesu i kanałów możemy rozumieć i pracować z ludźmi z całego świata bez konieczności dokładnego rozumienia znaczenia słów. Możemy wraz z nimi przechodzić przez stany szaleństwa, doświadczenia pobliża śmierci a nawet przez śpiączkę, kiedy nie są już przywiązani do obrazów i ograniczających pojęć kultury takich jak umysł i materia, psyche i soma.

GŁĘBOKA DEMOKRACJA W NAS I "NA ZEWNĄTRZ"

2011-05-19T13:32:00.005+02:00

Każdy człowiek ma w sobie potencjalnie wszystkie "części". Czasem - w określonych okolicznościach jest mu bliżej do "współpracy" a w innych do "walki", czasem do chciwości a czasami do hojności, pomocy czy zemsty, itd.
Te "częsci" występują także w innych (a wówczas widzimy je "na zewnątrz") --- jako aspekty "Anthroposa": globalnego, wspólnego ciała całej grupy, społeczności, ludzkości.

Głęboka Demokracja szanuje i postrzega zarówno ducha walki jak i ducha współpracy jako równie ważne aspekty jednej całości. Postrzega "szlachetne" idee, ale i te "najgorsze" jako niezbywalne aspekty bycia człowiekiem. Głęboka Demokracji wszystkie części w nas traktuje jak ukochane dzieci.
Nie chodzi tu rzecz jasna o bezkrytyczne popadanie w którąś ze skrajności, ale o większą świadomość obecności wszystkich części NARAZ, co obrazuje chiński symbol Yin-Yang: gdy znajdziesz się na czarnym polu (patrz grafika u góry), zawsze jest w tobie minimum białego (jak kropka) - podobnie dzieje się z "białym" polem. Rzecz w tym by uświadamiać obecność przeróżnych części nie zaciemniając wybranych cech "polityczną poprawnością", i faworyzowaniem tego, co zdaje się być zgodne z "mainstreamem" w myśleniu tak jednostki jak i grupy ...

Dopiero w sytuacji, gdy jesteśmy świadomi oddziaływania jakiegoś czynnika/aspektu możemy być od niego w miarę niezależni. Dopiero wówczas istnieje szansa dokonania wyboru, a także skorzystania z tego, co wcześniej było nam niedostępne. Jeśli jednak zmarginalizujemy aspekty niepasujące do naszego idealnego wyobrażenia (o sobie czy o społeczności) - wówczas właśnie te aspekty w znaczącej mierze będą wpływać na nasze postępowanie - tyle, że nieświadomie.
Podobnie się dzieje, gdy dokonujemy gotowych założeń, że są np. owce i wilki czy inne "duchy" trwale przypisane określonym osobom czy grupom, wówczas postrzegamy zdarzenia nie tyle otwartym umysłem, ile umysłem, który usiłuje dostosować obserwowany świat i zjawiska do swoich własnych założeń czy ram.
Istnieje znane afrykańskie przysłowie: "It takes a village to raise a child" ("Potrzeba całej wioski, by wychować dziecko"), w oryginale ("Ora na azu nwa") nigeryjskiej kultury Igbo. Tutaj słowo village znaczy bardziej społeczność (community) niż wioskę. Jeśli dzieci potraktujemy symbolicznie jako nasz jeszcze nie w pełni rozwinięty potencjał (tak jak interpretujemy zazwyczaj dziecko w symbolice snu) to okaże się, że dzieci należą do wspólnoty tak zewnętrzenj jak i wewnętrznej, i że dosłownie wszyscy są ich ciociami i wujkami ...
Dlatego wspólne istnienie i dopełnienie się wydaje się konieczne jako sposób na rozwój i wzrastanie naszych "dzieci" - tych "trudnych" i tych "cudownych", czyli naszych jeszcze nie do końca rozwiniętych potencjałów...

Bieda i nierówności społeczne z uwzględnieniem zjawiska rang ...

2011-05-14T01:30:00.004+02:00

No to jak było ostatnio o wykluczeniu z powodu biedy, to teraz o mało świadomych mechanizmach, które pozwalają nam wykluczać - a my (ci co mają rangę pozwalającą wykluczać) nawet tego nie zauważamy ...

na podstawie prac Arlene i J.C. Audergone ...

Przykłady nieświadomej dynamiki rang, które możemy rozpoznać na podstawie własnych doświadczeń. Zagadnienie jest BAAAARDZO złożone i wiele by o tym pisać a zrozumienie słabe i trudne do przyjęcia ...

Poniżej kilka wskazówek, które mogą pomóc w uświadomieniu sobie, jak manifestuje się nieświadoma dynamika rang:

1.Osoba z niższą rangą społeczną będzie mówić: ‘Mam z tobą problem – potraktuj to serio’. Osoba z wyższą rangą społeczną zwykle powie ‘to nie mój problem’ (i pewnie z uśmiechem na ustach będzie się z rozluźnieniem odchylać na krześle do tyłu...)

2.Osoba i niskiej randze społecznej powie: ‘Potrzebna jest zmiana’. Osoba o wyższej randze społecznej powie ‘musisz się dopasować’ do tego co jest.

3.Osoba o niższej randze społecznej może się martwić lub okazywać emocje, może czuć się jakby traciła zmysły - jakby weszła w inny, zupełnie nieznany sobie świat. Jednak osoba o wyższej randze będzie wydawała się nieporuszona, chłodna i skupiona.

4.Osoba o niższej randze społecznej będzie w wysokim stopniu wątpić w siebie, osoba o wyższej randze założy, że ma rację, i nigdy nie zakwestionuje swoich działań. (Z biegiem czasu osoba o niższej randze także nabędzie racji i mocy ).

5.Osoba z wyższą rangą społeczną nie jest zwykle świadoma dynamiki rang, lecz myśli, że jej postawa jest po prostu normą. Osoby znajdujące się w pozycji mniejszości lub posiadające niższą rangę są zwykle bardzo świadome dynamiki rang, ponieważ w efekcie działania tej dynamiki doświadczają zranienia, są poirytowane, upokorzone, sfrustrowane lub po prostu wściekłe.

6.Osoba o wyższej randze społecznej powie często, że nie rozumie, na czym polega sprawa, albo dlaczego robi się tyle zamieszania, podczas, gdy osoba o niższej randze może ciągle myśleć o danej kwestii(i nie może zasnąć wciąż myśląc o zdarzeniu/interakcji -- znacie to?).

7.Zajmując pozycję mniejszości o niższej randze społecznej, możemy obawiać się mówić, ponieważ wypowiadanie się może nam zagrażać – możemy stracić coś, czego potrzebujemy do przeżycia, utracić pracę, zostać aresztowanym, wyłączonym z ważnej dla nas sytuacji lub zabitym. Osoba o wyższej randze czuje wolność wypowiadania się, zakłada, że ma prawo mówić i prawie nic nie zagrozi lub nie wpłynie na jej pozycję.

8.Posiadając wyższą rangę, mamy tendencję do decydowania o stylu komunikacji, albo umyślnie, albo po prostu określając, co jest odpowiednie. Decydujemy czy i w jakim stopniu jesteśmy dostępni w relacji, wybieramy także czas i miejsce. Posiadając niższą rangę, czujemy, że musimy się dostosować do określonego stylu komunikacji oraz dostępności drugiej osoby.

Więcej sygnałów rangi: Style komunikacji zależą oczywiście zarówno od danej kultury jak i osoby, a dynamika rang jest złożona i uzależniona od kontekstu. Możemy zaobserwować sygnały rangi w prawie wszystkich sytuacjach w życiu codziennym i we wszystkich kulturach, choć w zależności od kultury da się zauważyć pewne różnice:

1.Zabieranie przestrzeni fizycznej w sposób, który zakłada, że należy do nas, jest sygnałem nieświadomej wyższej rangi społecznej. Poczucie ograniczenia w wykorzystywaniu przestrzeni może być sygnałem niższej rangi.

2.Odchylanie się do tyłu i działanie w sposób sygnalizujący brak zainteresowania lub wyższość jest sygnałem nieświadomej wysokiej rangi, a troszczenie się o właściwe zachowanie się może być sygnałem niższej rangi.

3.Przyjmowanie, że racjonalny styl komunikacji musi dominować, może być sygnałem nieświadomej wyższej rangi, tak samo jak przełączanie się na styl, który bardziej nam pasuje, lub który uważamy za ‘odpowiedni’. Odczuwanie braku wolności wypowiadania się, lub posługiwanie się cichym czy emocjonalnym stylem wypowiedzi może być sygnałem niższej rangi społecznej.

O BIEDZIE I WYKLUCZENIU

2011-04-14T13:55:00.003+02:00

W wywiadzie sprzed 8 lat Wojtek Jóźwiak zadał mi takie (m. innymi) pytanie:

WJ: W jaki sposób terapeuta (albo szaman) miałby kogoś uwolnić od ubóstwa, czyli uczynić bogatym?

RP: Już w tym pytaniu zawarta jest opozycja biedny/bogaty. Paradoksalnie problem ubóstwa, to problem bogatych, a nie biednych! Zauważ, co w globalnej skali stało się z bogatymi w Rosji po 1917 r. Współczesne ataki terrorystyczne też są pochodną tej polaryzacji. W mniejszej skali bogaci już teraz doświadczają ubóstwa biedoty z upadłych PGR-ów jeśli mają w pobliżu domek letniskowy. Tam kradnie się już wszystko! Sedesy, umywalki, okna, drzwi, podłogi, co tylko się da w miarę szybko zdemontować. Powolutku również i w Polsce bogaci zaczynają sami sobie budować strzeżone przed biednymi getta! Im większe rozwarstwienie, tym gorzej. Bogaci utwardzają się w swych sercach i racjach, a biedni coraz bardziej dyszą żądzą zemsty i zapisują się do partii Leppera. Terapeuta-szaman może zrobić tylko i aż jedno: doprowadzić do realnego i głębokiego dialogu pomiędzy tymi stronami. Ale nie chodzi tu o wypracowanie jakichś programów pomocowych czy "wyrównywanie szans" (choć to też jest cenne i ważne, ale jak wiemy niezbyt to dobrze działa), bo będzie to kolejna paternalizacja i niezamierzone traktowanie "biednych" "z góry". Przedstawiasz uczciwie sytuacje i prognozy: np. obraz getta bogatych i oblegających je osób biednych. I pytasz OBIE strony czy im się podoba taka wizja świata w przyszłości? A potem facylitujesz proces jedynie. Szaman czy terapeuta nie jest doradcą. Te dwie strony znają najlepsze rozwiązanie tej potencjalnie tragicznej wizji przyszłości. Potrzebują się poznać nawzajem, a dzięki temu zdjąć z oczu łuski stereotypów - bo obie strony tak postrzegają! Może spotkają się na poziomie człowieczeństwa, może uruchomią niedostępne dotychczas zasoby. Nikt nie wie! Szaman i/lub facylitator przechodzi pomiędzy tymi światami nie wikłając się w żaden na zbyt długo - i to jest jego podstawowa umiejętność. Trzeba się spotykać i stwarzać ramy dla takich spotkań (i tu technika oraz wykształcenie terapeutyczne są potrzebne i przydatne). Stoi za tym oczywiście głęboka wiara i przekonanie w mądrość Tao, Wszechświata, a poprzez to i w mądrość ludzi.

tego samego dnia (wpisu) pojawiła się we mnie refleksja:
właśnie zjadłem drożdżówkę z serem i dostrzegłem lekkie poczucie winy w sobie. Ale nie o to chodzi - tylko o świadomość rangi osoby, która może sobie tę drożdżówkę w każdej chwili zjeść podczas, gdy ktoś obok - niekoniecznie: więc myślę, by jedząc rozejrzeć się wkoło, czy nie patrzy na to ktoś głodny (pozostający w tej sytuacji nie z własnego wyboru) ...

a ona (i powyższy post) spotkała się z odzewem czytelniczki:
Robercie, Twoj tekst moim zdaniem to utopijna teoria bez pokrycia w rzeczywistym dzialaniu. Dobrze brzmi, ale nic konkretnego nie wnosi.Twoj komentarz brzmi juz bardziej "ziemsko", co nie znaczy, ze uda Ci sie nakarmic drozdzowka wszystkich potrzebujacych. Lubie wzniosle iree, ale bez pomyslu na ich realizacje stanowia po prostu zbior bajek pt. "Pobozne zyczenia".

Na co odpisałem:

Wydaje mi się, że nie doczytałaś tekstu. Tam są konkretne propozycje, które zresztą faktycznie się dzieją i wnoszą zmianę w świecie. Pamiętam Deep Democracy Open Forum prowadzone w wielkim "piwnym" namiocie na jednym z placów przy BanhoffStrasse w Zurichu... (taka ulica z najdroższymi sklepami w drogim mieście). Byli tam: "okupujący" ten plac i przeganiani z niego punki, bezdomni, narkomani oraz przedstawiciele władz miasta, policja, bankierzy, właściciele sklepów i mieszkańcy okolic tego drogiego placu. Był to autentyczny, ostry i żywy dialog, bez "kadzenia", ale i z konkretnymi rozwiązaniami i bliskością jaka powstała pomiędzy stronami. Takie są konkrety - trzeba tylko przełamać swój opór a może niewiarę i niechęć do działania.

‎A jeśli chodzi o "drożdżówkę", to absolutnie rzecz nie polega na tym by nakarmić ludzi drożdżówką (czy dawać rybę zamiast wędki -- choć czasami jest to konieczne i b. potrzebne!). Takie akcje są bardzo często poniżające dla tych "co są głodni i biedni".
Tak jak pisałem: Chodzi o żywy dialog w duchu głębokiej demokracji, bez politycznej poprawności i owijania w bawełnę. Z dostrzeganiem różnic społecznych, klasowych, rasowych i wszelkich innych, i ze zrozumieniem czym one grożą ale i jaki twórczy potencjał właśnie te różnice niosą dla wszystkich.

Sierpniowe warsztaty szamańskie: W ZGODZIE Z ZIEMIĄ, NATURĄ I SOBĄ

2011-04-07T20:11:00.013+02:00

Serdecznie zapraszam na sześciodniowe,
psychologiczno–rozwojowe
warsztaty:

W ZGODZIE Z ZIEMIĄ, NATURĄ I SOBĄ

inspirowane tradycjami szamańskimi,
20-26 sierpnia 2011 w Kotlinie Kłodzkiej.

Celem ogólnym warsztatów jest poznanie sposobów wewnętrznej pracy nad sobą wywodzących się z pradawnych tradycji szamańskich, które również są stale obecne w najnowszych metodach terapeutycznych. Skupimy się przede wszystkim na nauce współdziałania z Ziemią, pracy wewnętrznej i na medytacji zorientowanej na proces.

Podczas warsztatów odkryjemy JAK ZIEMIA nieustannie podsuwa nam najwłaściwsze wskazówki oraz sposoby działania! W końcu – co najważniejsze– z pomocą i podpowiedziami MATKI ZIEMI (PachaMama) poszukamy sensu oraz zasadniczego kierunku indywidualnego życia, który przewija się pomiędzy pozornie chaotycznymi i przypadkowymi wydarzeniami. A dla tych, którzy już to wiedzą – będzie to okazja do ugruntowania się w obranym przez nich kierunku.

Będziemy również praktykować aborygeński walkabout, dzięki któremu nauczymy się w jaki sposób nasze ciała i umysł dostosowują się do kierunków Ziemi oraz jak bardzo są z Nią związane. Skontaktujemy się z naszymi duchami opiekuńczymi korzystając z szamańskich podróży bębnowych.

Przeprowadzimy ceremonię szałasu potów (sweat lodge), krótki (pół dnia i pół nocy) Vision Quest oraz Medicine Walk, które będą poprzedzone nauką odczytywania wiadomości przekazywanych przez Wszechświat. Będziemy stosować szamańskie medytacje oraz dowiemy się na czym polega naturalna joga samo-powstającą z ruchu autentycznego (tak jak miało to miejsce w pradawnych czasach, gdy joga tworzyła się w wyniku szamańskich medytacji). Usłyszymy uzdrawiające pieśni i zastosujemy moc pieśni do uzdrawiania.

Podsumowując, dzięki tym zajęciom uczestnicy warsztatów dowiedzą się jakie sposoby poznawania ważnych informacji stosowali nasi przodkowie i jak to zostało zaadaptowane przez współczesną wiedzę. Będą bliżej własnego sensu i mitu życia. Rozumiejąc sens i potrzebę stałego poznawania siebie oraz związku z Ziemią, będą potrafić z powodzeniem zastosować praktykowane techniki zarówno w trakcie warsztatów, jak i po powrocie do miejsc zamieszkania.

Warsztaty te co roku odbywają się zazwyczaj w ostatni tydzień sierpnia od 2002 roku. Jak można łatwo policzyć - będzie to już ich dziesiąta edycja. Zapraszam bardzo serdecznie:)

Miejsce: Ośrodek "TRZY ŹRÓDŁA" w Kotlinie Kłodzkiej - miejsce piękne, odosobnione - wśród lasów i gór; z cudownymi widokami, przestrzenią i wibracjami w Długopolu Górnym.
Termin: 20 - 26. 08. 2011. (6 pełnych dni: od soboty godz. 15:00 dnia 20.08.2011. do piątku 26 sierpnia 2011, godz. 14:00
- kończymy wspólnym obiadem).

Koszt: 125 zł za dzień z noclegiem na wspólnej sali lub w tipi albo we własnym namiocie na terenie ośrodka (łącznie 750 zł/ 6 dni warsztatów.) Wyżywienie we własnym zakresie lub "składkowe" (ok 25 zł/dzień).
Można również nocować w gospodarstwie agroturystycznym "Stary Młyn" koszt 30 zł od osoby za noc (informacja i rezerwacja WE WŁASNYM ZAKRESIE: www.starymlyn.klodzko.pl, tel. 074 813-98-68, 607-323-616 - tam też znajduje się mapka z dojazdem).
Co zabrać ze sobą: śpiwór, karimata, 1-2 koce lub więcej - do budowy szałasu potów, latarka, ostry nóż (scyzoryk), świece, zapałki, instrumenty muzyczne, agrafki, chusta lub prześcieradło do owinięcia się w szałasie.

Ilość miejsc ograniczona, decyduje kolejność zgłoszeń i data wpłacenia zaliczki w wysokości 260 zł do dn. 30.07.2011.

Kontakt, informacje i szczegóły: e-mail: r_paluch @ wp.pl , tel. kom.: 505 476 964.

Warsztat poprowadzi: Robert Palusiński - psychoterapeuta Akademii Psychologii Zorientowanej na Proces. Posiada uprawnienia Polskiego Towarzystwa Psychologii Procesu do prowadzenia terapii i pracy z grupami pod superwizją. W latach 1998 - 2003 studiował w Research Society for Process Oriented Psychology w Zurichu, szkolił się także w Londynie, Kopenhadze i Bratysławie. Od 2000r. roku regularnie prowadzi zajęcia i warsztaty łączące współczesne techniki szamańskie (M. Harner) z psychologią i psychoterapią. Prowadzi także autorskie warsztaty rozwojowe, psychologiczne oraz zajęcia grupowe i terapię indywidualną, par i rodzin. Tłumacz literatury psychologicznej (m.inn. A. Mindell: "Cienie Miasta", "Psychologia i szamanizm", "Śnienie na jawie" a także analizy jungowskiej, np. "Zraniona Kobieta" L.S. Leonard). Liczne publikacje własne. Prowadził zajęcia z psychologii na Uniwersytecie Jagiellońskim, Śląskim, w Gestaltowskim Instytucie Rozwoju Osobistego, Dojrzewalni Róż i innych. Zajmuje się facylitacją i praktyką rozwiązywania konfliktów oraz uczy innych jak pracować z konfliktami. Założyciel i prezes Fundacji Głębokiej Demokracji.

RADIOAKTYWNA WODA I ŚWIAT - lecznicze podejście holistyczne

2011-04-03T00:01:00.005+02:00

To fantastyczne i wspaniałe jak wiele osób odpowiedziało na apel o medytację dla wody w Fukushimie! Tak liczna reakcja świadczy o tym jak bardzo zaangażowani jesteśmy w sprawy naszej planety, lub - odwracając sytuację - z jak celnych i skutecznych środków skorzystała nasza planeta Ziemia, aby zwrócić naszą uwagę na ważność medytacyjnego podejścia do jej wód ... Potrzebujemy jeszcze bardziej holistycznego podejścia!

Einstein stwierdził kiedyś, że nie jest możliwe rozwiązanie problemu, gdy stanowisz jego część - gdy będąc częścią problemu znajdujesz się w jego polu/systemie! Potrzebujesz wydostać się poza dotychczasowe ramy odniesienia, poza dotychczasowy system.
Problemem są oczywiście skuteczne (zręczne) środki pozwalające na wydobycie się poza obręb, co jest równie trudne jak wydostanie się spod wpływu grawitacji! Jak to zrobić? Przede wszystkim trzeba pozwolić sobie na rozluźnienie dominującego racjonalno - przyczynowo - skutkowego, związanego z linernym następstwem czasu sposobu pojmowania rzeczywistości.

Jedną z pułapek naszego myślenia jest założenie, że rzeczy dzieją się "gdzieś tam", "gdzie indziej" i "kiedy indziej" (w innym czasie). Jednak kiedy o nich wspominasz - to one są obecne nie gzie indziej jak WŁAŚNIE "tu i teraz"! Możnaby podać masę innych przykładów mówiących o tym, że zasada lokalności jest stosunkowo słaba w zestawieniu z obecnościa zjawisk nielokalnych oraz realiów poza-przyczynowych. To dlatego wielki szaman i mistyk indiański Black Elk zwykł powiadać: "Najświętszą górą jest Mt Garvey w płd. Dakocie" po czym szybko dodawał: "ale Święta Góra jest wszędzie". Tę myśl Black Elk'a często cytował Joseph Campbell odnosząc się np. do Jerozolimy czy "Ziemi Świętej".
Ziemia święta jest zawsze tu i teraz. Pojawia się pod twymi stopami z chwilą, gdy tylko o Niej wspominasz - i bynajmniej nie dzieje się to "gdzieś indziej".

Holistyczno-ekologiczne rozwiązanie nawet największych problemów pojawia się wówczas, gdy weźmiemy jak największą ilość znanych nam czynników obecnych w danym procesie/problemie i zastosujemy je nie stawiając się w roli "rozwiązującego", ale raczej w roli facylitatora, czyli kogoś, kto może ułatwić przepływ. "Uzdrawanie wody myślą" bazuje na podejściu antropocentrycznym, jednak Ziemia - a być może cały Wszechświat potrzebuje przede wszystkim "medium" - pośrednika bądź kanału ułatwiającego proces zdobywania samo-świadomości. Tym medium jest nieróżnicująca i niewartościująca, Głęboko Demokratyczna świadomość możliwa do zaistnienia poprzez ludzi.
Ostatnie badania Arnold Mindell'a kierują się ku odkrywaniu skutecznych dróg i metod pozwalających wykraczać poza funkcje poznawcze naszego rozumu, poprzez zwrócenie się ku jedności naszych ciał w powiązaniu z polem całej planety. Świadczą o tym choćby tytuły jego ostatnich książek: "Earth Based PSychology" czy "Processmind".
Poniższe, proponowane przeze mnie ćwiczenie-doświadczenie (które może wydawać się trudne, długie i skomplikowane z punktu widzenia "zdrowego" rozsądku) związane z sytuacją z elektrownią jądrową w Fukushimie bazuje na, najnowszych odkryciach A. Mindell'a i wykracza poza codzienny "racjonalny" rozum kierując się ku intuicji wyrażanej poprzez ciało, ruch, muzykę i samą Ziemię ...
Jest ono jednocześnie bardzo połączone z tym, co faktycznie dzieje się "gdzieś tam" i jest skuteczne. Jeśli pozwolimy sobie na utożsamienie się z Ziemią - to być może odkryjemy, że ona pragnie pokazać nam (na przykład), że owa radioaktywna woda jest również częścią w nas - częścią, z którą powinniśmy sobie jakoś poradzić poprzez lepsze poznanie jej w nas i poprzez zintegrowanie jej ... !
W ćwiczeniu będziesz na sposób szamański pracować z radioaktywną wodą oraz z tą częścią świata i ciebie , której owa śmiercionośna woda zagraża.

1.W jaki sposób doświadczasz (np. jak odczuwasz?) lub jak wyobrażasz sobie moc bądź energię napromieniowanej wody?

2.Jeśli uważasz, że energia napromieniowanej wody jest szkodliwa i może np. zagrażać całemu światu (a pośrednio lub bezpośrednio także i Tobie) – to jakiej części ciebie lub jakiej energii w Tobie ona szkodzi ??? Nazwij tę część i zidentyfikuj ją. Teraz masz doświadczenie jednoczesnej obecności dwóch przeciwstawnych sobie energii – jakości.

3.Zrób energetyczno-intuicyjny szkic-bazgroł który przedstawia jakość-energię, która jest bliższa twojej tożsamości, a następnie wykonaj (obok) szkic energii – jakości, z którą się raczej nie identyfikujesz (np. energia napromieniowanej wody, itp.)

4.„Przeskanuj” myślą, wewnętrznym okiem lub odczuciami swoje ciało. Znajdź w nim miejsce twojej najgłębszej esencji – istoty ciebie, centrum twojej jaźni (tak jak to teraz postrzegasz). Oddychaj do tego miejsca i oddychaj „poprzez” to miejsce.

5.Wykonaj ruch i wydobądź dźwięk, który odpowiada temu odczuciu/miejscu-okolicy ciała.

6.Skojarz doświadczenie lub odczucia związane z tym miejscem w ciele z jakimś konkretnym miejscem na naszej planecie Ziemi (nie musiałaś/eś tam przebywać w rzeczywistości).

7.Mocą wyobraźni „idź” do tego miejsca na Ziemi i stań się w nim obecny/a. Poczuj je, zobacz je, oddychaj „w to miejsce”.

8.Zauważ czy, i w jakiś sposób OBIE energie są w tym miejscu obecne (jeśli ich nie dostrzegasz – to spraw, by się pojawiły – bądź kreatywna/y).

9.Zacznij oddychać w to miejsce i poprzez nie. Pozwól sobie także na to, aby „być oddychan(ą)ym” przez to miejsce. Niech w jakiś – intuicyjny (nie związany z codziennym rozumem) sposób to miejsce zacznie poruszać tobą i niech to miejsce wyrazi się jakimś dźwiękiem poprzez ciebie, niech pojawi się pieśń/melodia. Ten ruch i pieśń są tańcem tego miejsca a zarazem tańcem samej matki Ziemi! (stań się tym miejscem i wykonaj ruch i dźwięk, który wyraża to miejsce – poprzez ciebie). Niech twoje ciało stanie się „kanałem” informacyjnym, który pozwala Ziemi pokazać i wyrażać swój taniec związany ze skażeniem !

10. Oddychaj w to miejsce i zauważ czy i w jaki sposób możesz odnaleźć „harmonię” (koherencję) w tym ruchu – tańcu. Tym razem narysuj szkic tego tańca!

11. Czy i w jaki sposób potrafisz z punktu widzenia - doświadczenia /ruchu/tańca matki Ziemi „ogarnąć” jakość-energię zarówno tę szkodliwą jak i tę wrażliwą, narażoną na uszkodzenie ?

12 Czy z punktu widzenia umysłu/ruchu, brzmienia/ekspresji Matki-Ziemi znajdujesz może jakieś rozwiązanie dla konfliktu energii-jakości opisanego w pkt. 2 ?

13. Jeśli tak – opisz i napisz jak wygląda to rozwiązanie i podziel się z innymi ! To może być zarówno niezwykle inspirujące jak i pomocne dla nas wszystkich, dla wody i dla ziemi!

Child rearing practices of distant ancestors foster morality, compassion in kids

2011-03-17T22:14:00.005+01:00

Artykuł o badaniach, które wykazują, że nie można "rozpuścić" dziecka, że wspólne spanie, kilkuletnie karmienie piersią i bliskość przez pierwsze lata życia są najlepszą gwarancją prawidłowego rozwoju moralnego

Poniżej pobieżne tłumaczenie - a na dole link do angielskojęzycznego źródła:

Praktyki wychowawczego naszych dalekich przodków wzmacniają Moralność, i współczucie wśród dzieci.

ScienceDaily (22 września 2010) – Czy spotkałaś/eś przedszkolaka, który wydaje się być naturalnie współczujący i troszczy się o uczucia innych? Który współdziała i nie wymusza na innych swojego zdania? Najprawdopodobniej jego rodzice bardzo często pieścili go i przytulali, najprawdopodobniej był karmiony piersią, prawdopodobnie rutynowo spał z rodzicami i zapewne zachęcono jego lub ją do zabaw poza domem z innymi dziećmi, - tak przynajmniej wynika z najnowszych badań z University of Notre Dame.

Trzy najnowsze badania prowadzone przez profesor psychologii Darcia Narvaez z Uniwersytetu Notre Dame wykazują związek pomiędzy praktykami wychowawczymi społeczeństw zbieracko-łowieckich (jako, gatunek przeżyliśmy w ten sposób około 99 procent naszej historii) a lepszym zdrowiem psychicznym, większą empatią, wyższym stopniem rozwoju sumienia i wyższą inteligencją dzieci.
"Nasze badania wykazują, że moralne podstawy tworza się we wczesnym okresie życia, w weku niemowlęcym i zależą od jakości emocjonalnego wsparcia rodziny oraz wspólnoty", mówi Narvaez, która specjalizuje się w badaniach nad moralnością i rozwojem dzieci.
Trzy badania polegały na obserwacji praktyk rodziców trzy-latków, jest to podłużne studium, wykazujące jak niektóre praktyki wychowawcze odnoszą się do wyników dziecka w krajowym projekcie zapobiegania przemocy wobec dzieci, oraz studium porównawcze praktyk rodzicielskich pomiędzy matkami w USA i Chinach. Badania podłużne brały pod uwagę dane z badań innego psychologa Notre Dame, Jana Borkowskiego, który specjalizuje się w temacie wpływu nadużyć oraz zaniedbywania dzieci.
Wyniki badań Narvaez, jak również z naukowców z całego świata zostaną zaprezentowane na konferencji w Notre Dame w październiku: "Human Nature and Early Experience: Addressing the Environment of Evolutionary Adaptedness."
"Sposób, w jaki dzisiaj wychowujemy dzieci w tym kraju w coraz większym stopniu pozbawia je doświadczeń, które prowadzą do dobrostanu i poczucia moralności", mówi Narvaez i określa sześć cech wychowywania dzieci, które cechowały naszych dalekich przodków:

- Dużo pozytywnego dotyku – brak jakichkolwiek klapsów - prawie bezustanne noszenie, przytulanie i pieszczenie;
- Szybka reakcja gdy dziecko płacze. Nie można dziecka "zepsuć". Oznacza to zaspokajanie potrzeb dzieci, zanim się zdenerwują i zanim ich mózgi zostaną zalane toksycznymi substancjami chemicznymi. "Czuła, elastyczna reakcja pozwala zachować spokój mózgu dziecka w okresie formowania się jego osobowości i reagowania na świat," twierdzi Narvaez.
- Karmienie piersią, najlepiej od 2 do 5 lat. Układ odpornościowy dziecka kształtuje się w pełni w wieku 6 lat a mleko matki dostarcza mu budulca.
- Duża liczba opiekunów poza mamą i tatą, którzy również kochają dziecko.
- Swobodna zabawa z wieloma lat towarzyszami zabaw. Badania wykazują, że dzieci, które nie mają dostatecznej ilości zabaw są bardziej narażone na ADHD oraz inne problemy ze zdrowiem psychicznym.
- Poród naturalny, który sprawia, że matki dzięki odpowiedniemu poziomowi hormonów mają więcej energii do opieki nad noworodkiem.

Zdaniem Narvaez w Stanach Zjednoczonych notuje się spadkową tendencję we wszystkich wyżej wymienionych cechach opieki. Niemowlęta spędzają więcej czasu w chodzikach, fotelikach samochodowych i wózkach niż to miało miejsce w przeszłości. Tylko około 15 procent matek karmi piersią 12 miesięcy, rozszerzone rodziny są rozbite a zakres swobodnej zabawy na którą przyzwalają rodziców drastycznie spadł od 1970 roku.

"Dzieci, które nie otrzymują emocjonalnej opieki potrzebnej we wczesnym okresie życia są (w późniejszym okresie życia) bardziej egocentryczne. Nie mają dostępu do emocji związanych ze współodczuwaniem w takim samym stopniu jak dzieci, które były wychowywane przez pełne ciepła, szybko reagujące na ich potrzeby rodziny" - uważa Narvae

Child rearing practices of distant ancestors foster morality, compassion in kids

O EMOCJACH

2011-03-15T01:06:00.001+01:00

Napisałem króciutki komentarz do pewnego artykułu o emocjach ...

Artykuł pt. „O nietłumieniu negatywnych emocji. Skala Hawkinsa” być może miąłby sens, gdyby nie został oparty na fałszywym założeniu, co czyni całość mało wiarygodną. Wspomnianym fałszem jest zastosowana definicja emocji – cytuję: „Emocja jest reakcją w ciele - na myśl, przekonanie lub opowieść - którą przyjęłam za rzeczywistość.” oraz trochę dalej: „Emocje są konsekwencją myśli”.

W obliczu wręcz rewolucyjnych odkryć ostatnich dwóch dekad badań nad mózgiem cytowane sformułowania świadczą albo o braku zrozumienia owych odkryć, albo ich nieznajomości. Np. Damasio opublikowanej 1994 (I wyd ang.) roku książce „Błąd Kartezjusza” wykazał, że to emocje wpływają na myślenie, a nie odwrotnie. Szereg coraz doskonalszych technicznie badań potwierdziło prawdziwość oraz doniosłość jego odkrycia. Mówiąc najprościej siedzibą emocji jest układ limbiczny, a zwłaszcza jądra (ciała) migdałowate połączone z „magazynem” pamięci – hipokampem. Te struktury znajdują się poniżej kory nowej – czyli tego „co myśli” (kora nowa zajmuje się „niższymi” funkcjami związanymi z odbiorem informacji zmysłowych i kontrolą motoryczną, oraz funkcjami „wyższymi”, związanymi z językiem, mową, planowaniem, organizowaniem, przewidywaniem konsekwencji i rozwiązywaniem problemów.). Myśli i owszem, w pewnych okolicznościach mogą wzbudzać reakcje emocjonalne, ale – co wykazano w dziesiątkach powtarzalnych eksperymentów - większość reakcji emocjonalnych jest wzbudzana niezależnie oraz wcześniej niż myśl! Szybkie działanie pod wpływem emocji było nam potrzebne do tego, by w dawnych czasach działać „szybciej niż myśl” (np. na widok drapieżnika). Co więcej; wykazano, że to emocje wpływają na nasze myśli/decyzje ( oraz kształtują je) a także, że nasze decyzje są podejmowane jeszcze przed świadomym przeprowadzeniem procesu decyzyjnego (analizy, itp.)! (Czyli, że to raczej „nieświadomość” podejmuje decyzje, a nie „logika”).

Ponieważ zarówno ciała migdałowate jak i hipokamp (magazyn pamięci) są częścią kory „starej” (węchowej), to myśl pozbawiona emocji nie ma do nich dostępu. Z tego powodu stwierdzenie: „emocje są konsekwencją myśli” świadczy nie tylko nieznajomości zagadnienia, ale i bywa bardzo krzywdzące w stosunku do wielu osób trapionych problemami o podłożu emocjonalnym. Osoba „emocjonalna” słysząc podobne sugestie myśli, że „coś z nią jest nie tak”. Ma to szczególne znacznie w przypadku ludzi, którzy przeżyli traumę, nadużycie, czy inną formę tragedii powodującej zespół stresu pourazowego. Taki uraz „koduje się” (przepraszam za techniczne sformułowanie) na osi ciała migdałowate – hipokamp i nie ma możliwości trwałego wyleczenia związanych z tym dolegliwości bez pracy z emocjami – a zwłaszcza z emocjami, które w sytuacji np. nadużycia nie mogły zostać wyrażone (bo np. groziły za to konsekwencje bądź wzrost przemocy z zagrożeniem śmiercią włącznie). Te emocje trzeba wyrazić i trzeba pracować z nimi. Działanie za pomocą myśli może być jedynie na tyle skuteczne, na ile uda się wyprzeć bądź stłumić objawy . Chyba, że jest to myślenie życzeniowe... (dodam wszakże, że wyparcie i stłumienie + mechanizmy zaprzeczenia w połączeniu z sugestią bywają skuteczne przez wiele lat ...)

Podsumowując: twierdzenie, że „emocja jest reakcją w ciele - na myśl, przekonanie lub opowieść - którą przyjęłam za rzeczywistość” bywa prawdziwe w bardzo nielicznych przypadkach i jest nie tylko pomyleniem przyczyny ze skutkiem, ale także bywa bardzo często raniące dla osób, których trudności z emocjami mają podłoże post-traumatyczne lub choćby wynikające z niedo- lub nad-czynności układu hormonalnego ....

NASZE DZIECI, „ICH” GNIEW, ZŁOŚĆ ORAZ TRUDNE EMOCJE

2011-02-28T18:16:00.003+01:00

Warsztat w Warszawie będzie w dniu 03.04. 2011.

więcej tutaj: http://gzniewdzieci.blogspot.com/

Polecam i zapraszam bardzo gorąco ...

TEST NA POŁOWĘ ŻYCIA ...

2011-02-19T01:04:00.003+01:00

CZY TWOJE DOTYCHCZASOWE ŻYCIE NIE JEST ZBYT MAŁE W STOSUNKU DO PRAGNIEŃ DUSZY?

Parę lat temu zainspirowała mnie twórczość (pisarska i jak dorobek) analityka jungowskiego Jamesa Hollisa ph.d. - w międzyczasie została j przełożóna na j. polski jego książka "Finding Meaning in the Second Half of Life" pod tytułem "Odnaleźć sens w drugiej połowie życia" (polecam)

Z tej książki: („Finding Meaning in the Second Half of Life. How to Finally, Really Grow Up” ) wybrałem, przetłumaczyłem i nieco rozszerzyłem kilka zasadniczych pytań.

Zastanów się nad poniższymi pytaniami. Jeśli odpowiadasz na nie, to szczerze, inaczej sens odpowiedzi i zajmowania się nimi jest mocno ograniczony. Zapisz odpowiedzi. Jeśli odpowiedzi pytania są w jakimś stopniu bolesne, nieprzyjemne lub zawstydzające, to być może trafiły we właściwe miejsce. Szczera odpowiedź na te pytania zbliża cię do wglądu oraz do wiedzy, która zezwoli na zmianę, zmianę prowadzącą do znaczniejszego i poszerzonego życia, a obszerniejsze życie niesie uzdrowienie, ponieważ boginie, Tao, Los lub bogowie takie właśnie życie dla ciebie wybrali...

1. Gdzie życie, w swej niesprawiedliwości, sprawiło, że utknąłaś/eś, zablokowałaś/eś się, kręcisz się w kółko, tam i z powrotem, wszędzie dostrzegając ograniczone możliwości? Dlaczego nadal kooperujesz z tym, co cię rani, zamiast służyć czemuś większemu, czemuś co również od-służy się tobie?

2. W jakim obszarze życie pobłogosławiło cię talentem/ami? Co zrobiłaś/eś z tym darem? Jak zaakceptowałaś/eś związaną z tym odpowiedzialność?

3. W jakim obszarze jesteś zablokowany/a strachem, usztywniony/a, znieruchomiały/a, opierasz się zmianie?

4. Czym jest ten strach na głębszym poziomie (strach poniżej strachu)?

Strach, który cię onieśmiela czerpie swą moc z wzorców utrwalonych poniżej jego poziomu. Są to wzorce historyczne płynące z głębszego strachu, ze strachu z przeszłości. Krążenie po kołach strachu wybudza z mroków przeszłości stary przekaz mówiący o tym, że ten lęk, to zagadnienie czy problem przerasta cię i wówczas zapominasz, że od dawna jesteś pełną mocy, dojrzałą, dorosłą osobą.

5. Gdzie w swym rozwoju zablokowany został twój ojciec i w jakim obszarze ten jego aspekt ujawnia się w twoim życiu? Gdzie w swym rozwoju zablokowana została twoja mama i w jakim obszarze ten jej aspekt ujawnia się w twoim życiu? Czy powtarzasz ich życie, ich wzorce lub może na odwrót – starasz się pokonać je dokonując nadmiernej kompensacji? (Np. jeśli on/a był przesadnie pedantyczny, to ty też lub na odwrót: jesteś super bałaganiarzem, itp.) A może atakujesz problem w szkodliwy sposób prowadzący do późniejszej samo-alienacji? Czy jest to dziedzictwo jakie przekazujesz swoim dzieciom?

6. Gdzie unikasz konfliktu, koniecznego konfliktu wartości, a poprzez to unikasz życia w szczerości z tym, kim jesteś?

7. Jakie idee, zwyczaje, wzorce zachowania powstrzymują cię przed wyruszeniem na pełniejsze wody i życie w zgodzie ze swoją duszą? [Często wypowiadane przez postać wewnętrznego „krytyka”]. Jakie uzyskujesz wtórne korzyści z tego, że pozostajesz w starych „pieleszach”. Czy jest to np. poczucie bezpieczeństwa? Przewidywalność? Uznanie w oczach innych? Czy jesteś już dostatecznie zmęczona/y, dostatecznie zraniona/y i/lub „zużyta/y” aby rozpocząć podróż w zgodzie ze swoją duszą – wezwaniem – (wyzwaniem?) czy mitem?

8. Gdzie jeszcze poszukujesz przyzwolenia na życie własnym życiem? Czy sądzisz, że da ci je ktoś inny (jeśli tak – to jak wygląda ta postać? Porozmawiaj z nią/nim!)?
Na co czekasz? Czy na to, że ktoś inny napisze scenariusz twojego życia? Kim był(a)by ten/ta ktoś? (potraktuj ją/jego na poważnie – jako ewentualny wzorzec !)

9. W jakich obszarach potrzebujesz dojrzeć? Kiedy to się stanie? Czy sądzisz, że ktoś zrobi to za ciebie? Jeśli tak - to Kim był(a)by ten/ta ktoś? (potraktuj ją/jego na poważnie – jako ewentualny wzorzec postępowania/istnienia!?)

10. Do czego twoim zdaniem czułaś/eś się zawsze powołany, ale bałaś/eś się to uczynić? Czy ta możliwość nadal cię przyzywa chociażby w wymiarze symbolicznym, jeśli nie dosłownym? Jaki rodzaj nowego życia pragnie poprzez ciebie zaistnieć na świecie?
Gdybyś założył/a, że właśnie przez ciebie coś wyjątkowego ma szansę pojawić się na tej planecie (lub już teraz jest to coś niespotykanego obecne)
TO CO BY TO BYŁO?
Daj temu „czemuś” szansę na zaistnienie! Świat i my wszyscy potrzebujemy tego. Proszę; nie zubażaj świata...

PODRÓŻ BOHATER(A)KI

2011-02-01T18:25:00.002+01:00

grafika - mapa (wewnętrznej) podróży opisanej przez Josepha Campbella w pozycji "Bohater o tysiącu twarzy" ...

WYCHOWANIE I NAUCZANIE W ORIENTACJI HUMANISTYCZNEJ

2011-02-01T15:38:00.005+01:00

Zamieszczony dzisiaj artykuł Alfie Kohna przypomniał mi o moim dawno temu napisanym artykule o Rogersie i wychowaniu właśnie. Oto on:

WYCHOWANIE I NAUCZANIE W ORIENTACJI HUMANISTYCZNEJ (Rogers i inni)
czyli
POMIĘDZY TERAPIĄ A WYCHOWYWANIEM .....

Systemy edukacyjne o orientacji humanistycznej (choć nosiły inne nazwy) pojawiały się na świecie już w początkach XX wieku i były owocem kontestacji jezuicko-herbartowskiego dziedzictwa w szkolnictwie tamtych czasów (+ oczywiście zmiany polityczno-społeczne). Zadaniem nauczyciela jest w nich głównie rozpoznanie zainteresowań i uzdolnień uczniów, a resztę ma zdziałać naturalny spontaniczny rozwój wspierany przez nauczyciela. Treść kształcenia dobiera się swobodnie, środki dydaktyczne pobudzają twórczość, a sama organizacja kształcenia jest kwestią drugorzędną.
W ujęciu humanistycznym - co należy pokreślić - równie ważne jest Dilthey'owskie rozumienie człowieka poprzez historię i kulturę, która zaspokaja i uczy zaspokajać potrzeby duchowe. Każda z dziedzin kultury ma odrębną, sobie właściwą strukturę wartości, odpowiadającą określonej strukturze życia psychicznego (duchowego) jednostki. Kontakt człowieka z kulturą odbywa się dzięki „przeżywaniu” i „rozumieniu” wartości.
Można by długo kontynuować wątek ważności kultury w wychowaniu, jednak dla mnie najważniejszy jest współ-rozwój wychowawcy i wychowanka, co najlepiej widać w poglądach i praktyce Carla Rogersa.
Rogers stworzył w latach sześćdziesiątych podstawy terapii nastawionej na klienta (był oczywiście jednym z przedstawicieli ówczesnego prądu kontestującego dotychczasowe podejście do klienta w psychoterapii i będącego odnogą antypsychiatrii). Zgodnie z jego definicją ten rodzaj terapii jest takim sposobem istnienia z drugą osobą, który sprzyja zdrowym zmianom i ułatwia rozwój. Zakłada się tutaj, że w człowieku, tkwią ogromne zdolności do rozumienia siebie i do konstruktywnych zmian w sposobie bycia i zachowania, oraz że najlepsze warunki do ujawnienia i urzeczywistnienia tych zdolności stwarza specyficzna, pełna szczerości relacja z drugim człowiekiem. Ta specyfika polega na tym, że terapeuta (lub inna osoba udzielająca pomocy) doświadcza siebie takim, jakim rzeczywiście jest, że wykazuje głęboką wrażliwość i nieoceniające rozumienie drugiej osoby, że troszczy się o nią i komunikuje jej te wewnętrzne doświadczenia.
Rogers wymienia szczególne cechy i założenia psychoterapii nastawionej na klienta:

1. koniecznym i wystarczającym warunkiem skuteczności terapii jest określona forma sposobu bycia terapeuty;
2. odrzucenie medycznego modelu psychoterapii i stosowanie podejścia nastawionego na rozwój w przypadku większości zaburzeń o charakterze psychologicznym;
3. rola terapeuty: przez cały czas poświęca uwagę klientowi i jest do jego dyspozycji, ma zaufanie do tego, czego w danej chwili sam bezpośrednio doświadcza w kontakcie z klientem;
4. intensywna i nieprzerwana koncentracja na fenomenologicznym świecie przeżyć klienta (stąd nazwa: terapia nastawiona na klienta);
5. przeświadczenie, że postępy terapii ujawniają się w zmianie sposobu bycia klienta, we wzroście jego zdolności do bezpośredniego doświadczania i przeżywania pełniej tego, co dzieje się z nim w danym momencie;
6. podkreślanie faktu, że w terapii siłą motywującą jest dążenie do urzeczywistnienia własnych możliwości, które charakteryzuje każdą jednostkę ludzką;
7. zainteresowanie nie tyle strukturą osobowości, co procesem zachodzących w niej zmian;
8. założenie, że te same zasady psychoterapii stosują się do wszystkich ludzi, niezależnie od tego, czy zalicza się ich do „psychotyków", „neurotyków" czy „normalnych";
9. przekonanie, że wszystkie koncepcje teoretyczne muszą wyrastać z doświadczenia, którego nie wolno przykrawać do przyjętej z góry teorii;
10. zainteresowanie problemami filozoficznymi powstającymi na gruncie praktyki psychoterapeutycznej.

Terapię nastawioną na klienta („client-centered”, „humanistyczną”) cechuje odrzucenie modelu medycznego (a ściślej allopatycznego), który polega na stwierdzeniu patologii, postawieniu diagnozy, doborze określonego sposobu postępowania i uznaniu celowości „leczenia". W tym, humanistycznym podejściu, powodzenie terapii zależy nie tyle od kwalifikacji czy umiejętności technicznych, ile od określonych postaw terapeuty. Czy potrafi on okazywać je tak, aby klient je dostrzegał - ten właśnie czynnik decyduje o postępach terapii i konstruktywnych zmianach osobowości. Podejście nastawione na klienta charakteryzuje się jednakowym postępowaniem niezależnie od tego, do jakiej kategorii diagnostycznej został zaliczony klient czy pacjent. Pod tym względem różni się ono zasadniczo od wielu innych orientacji terapeutycznych.
Jeśli zatem zastąpimy słowo „terapeuta”, pojęciem „wychowawca”, zrozumiemy, jak doniosłe znaczenia, szczególnie w kwestii podmiotowości wprowadza na scenę pedagogiki orientacja humanistyczna. Wychowanek i jego świat pojęć, zjawisk jest najistotniejszy, zaś od wychowawcy wymaga się otwartości, spójności, a przede wszystkim poznania samego siebie.
Badania dotyczące tego podejścia w terapii, wykazały, że powodzenie terapii (a więc i oddziaływań wychowawczych) zależy przede wszystkim od trzech czynników:

1. autentyczności czy też kongruencji (spójności działań i postawy) terapeuty;
2. pełnej akceptacji albo bezwarunkowo pozytywnego nastawienia wobec klienta;
3. wrażliwego, precyzyjnego i empatycznego zrozumienia tego, co klient odczuwa i tego, o co mu naprawdę chodzi.

Terapia jest najskuteczniejsza, gdy terapeuta posiada wszystkie wymienione cechy. Zarówno w praktyce terapeutycznej, jak i pedagogicznej trudne do przeceniania znaczenie ma empatyczne zrozumienie drugiego człowieka. Podczas sesji terapeutycznej bardzo ważna jest także umiejętność wnikliwego i wrażliwego zrozumienia przeżyć oraz odczuć klienta.
Dla praktyków pedagogiki niezwykle ciekawe są wyniki badań, jakie przeprowadzono z wykorzystaniem Rogeriańskiego modelu terapii humanistycznej.
Badanie objęło 63 najbardziej neurotycznych uczniów wybranych spośród 358 dzieci uczęszczających do pewnej szkoły. Losowo zaszeregowano ich do „grupy rozmów" (czyli nastawionej na klienta) , „grupy zajęć sportowych" i „grupy kontrolnej". Do dwu pierwszych przydzielono uczniów, którzy - po specjalnym przeszkoleniu w zakresie podejścia nastawionego na osobę - mieli pomagać innym. Uczniowie należący do podgrupy „rozmów" przez 8 tygodni odbywali spotkania indywidualne ze swoimi przeszkolonymi rówieśnikami, a grupa sportowa zajmowała się grami i gimnastyką prowadzonymi także przez uczniów-pomocników. Z badań wynika, że:

1. u 31% uczniów z podgrupy „rozmów" odnotowano wielokrotnie niższe wskaźniki nieprzystosowania (na czterech spośród pięciu zastosowanych w skali);
2. w dwu pozostałych podgrupach zmiany takie nie wystąpiły;
3. stan żadnego z uczestników dwu pierwszych grup nie uległ istotnemu pogorszeniu, podczas gdy wystąpiło ono u 10% uczniów z grupy kontrolnej;
4. stwierdzono istotną korelację pomiędzy samopoznaniem uczniów z podgrupy „rozmów" a empatią i zrozumieniem okazywanym im przez przeszkolonych rówieśników (Thiel, Steinbach i Atausch, 1978).

Podstawowe pojęcia, teoria a nawet metody podejścia nastawionego na osobę mają bezpośrednie odniesienie do tego, co dzieje się w szkołach (Rogers, 1969; Lyon, 1971). Wychowawca czy nauczyciel może tworzyć tak korzystny klimat wzajemnych stosunków, że uczeń - w sposób zgodny ze swoimi indywidualnymi możliwościami - zrobi duże postępy zarówno w przyswajaniu wiadomości, jak i w zapoznawaniu sę z życiem emocjonalnym. Wykazały to badania Aspy'ego i Roebucka oraz (wspomnianego już) Tauscha wraz z zespołem. Nauczyciele w pracy z uczniami uzyskiwali wyniki tak dobre, że sami byli nimi zaskoczeni. W dwóch wielkich zespołach szkół podjęto starania, aby - stosując podejście nastawione na osobę - nadać humanistyczny wymiar temu, co się w tych szkołach dzieje. Jednak wysiłki takie napotykają na ogromne przeszkody. Zaufanie do uczniów, wejście z nimi w osobiste kontakty, dopuszczenie do udziału w podejmowaniu decyzji, oddanie im swobody działania - często wywołują u tradycyjnych wychowawców duże poczucie zagrożenia. Przestraszeni nauczyciele rezygnowali z pracy, a eksperymentalne programy ponosiły fiasko nie dlatego, że były niedobre, ale dlatego, że administracja szkolna i wielu pedagogów uznało program za zbyt niebezpieczny dla biurokratycznej struktury władzy. Widzimy tutaj zarówno echa idei oraz działań Korczaka, jak i fiasko idei szkolnej demokracji, o czym pisał np. prof. B. Śliwerski w swojej książce „Klinika szkolnej demokracji”.
Dzięki opisywanym badaniom i doświadczeniom, na kształcącym kadrę nauczycielską Uniwersytecie św. Wawrzyńca (USA) (Gunnison i Ladd, 1978) - podjęto systematyczne działania, aby dostosować program nauczania nauczycieli do paradygmatu nastawienia na osobę. Wstępne zajęcia odbywają się poza terenem uczelni, w grupach spotkaniowych razem z wykładowcami. Również zajęcia prowadzono na bazie podejścia nastawionego na ucznia. Przyszli nauczyciele odbywali swoje praktyki, w klasach nastawionych na ucznia („student-centered”). Dzięki temu studenci mogli na własnym przykładzie przekonać się, czy i jaki zrobili postęp w rozwoju osobistym i zawodowym. Studenci stwierdzali, że uczenie się w atmosferze sprzyjającej współdecydowaniu i współrządzeniu było dla nich „pasjonujące”. W takiej sytuacji omawiane podejście nie stanowiło dla przyszłych nauczycieli zagrożenia, przeciwnie - sami mogli się nim posługiwać, kiedy następnie objęli stanowiska we władzach szkolnych lub gdy zaczęli pracować jako nauczyciele.

Źródła:
1.Carl R. Rogers: „Terapia nastawiona na klienta” Thesaurus Press, Ww 1991
2.Bogusław Śliwerski „Klinika szkolnej demokracji oficyna wydawnicza Impuls Kraków 1996
3.W. Prokopiuk: „Samokształcenie nauczycieli w kontekście humanistycznego paradygmatu rozwoju człowieka.” Wydawnictwo 69, Białystok 1998.

MIŁOŚĆ RODZICIELSKA - NA JAKICH WARUNKACH?

2011-02-01T15:03:00.005+01:00

Tłumaczenie artykułu autorstwa Alfiego Kohna[1] ‘Parental Love with Strings Attached’, który ukazał się w ‘New York Times’ 15 września 2009 roku.

Ponad 50 lat temu, Carl Rogers zasugerował, że psychoterapia, jeśli ma odnieść pozytywny skutek na osobach, którym stara się pomóc musi polegać na trzech podstawowych zasadach. Terapeuta musi być prawdziwy wobec klienta, nie skrywać się za maską swojego profesjonalizmu. Musi on również spróbować zrozumieć poprawnie uczucia swojego klienta. Musi też odłożyć wszelkie wydawanie sądów na tej osobie, aby wyrazić nieskrępowaną bezwarunkową troskę.

Ostatnia zasada jest szczególnie ważna do osiągnięcia. Nie tylko dlatego, że jest do osiągnięcia trudna, ale przede wszystkim ze względu na to, że potrzeba, aby do niej dążyć mówi o sposobie, w jaki byliśmy wychowywani. Rogers wierzył, że terapeuta potrzebuje zaakceptować swojego klienta bezwarunkowo, aby w ten sposób klient zaczął akceptować siebie. A powodem dla którego tak wielu ludzi ma problem z zaakceptowanie siebie jest fakt, że ich rodzice stwarzali otoczenie, w którym dziecko czuło się warte miłości tylko wtedy, gdy spełniało wyznaczone warunki: Kocham cię, ale tylko wtedy, kiedy dobrze się zachowujesz (odnosisz sukcesy w szkole, robisz wrażenie na innych, jesteś cicho, jesteś szczupły …)

Z powyższego wynika więc, że kochać nasze dzieci to za mało. Musimy kochać je bezwarunkowo – za to kim są, a nie za to co robią.

Jako ojciec wiem, że jest to ogromne wyzwanie, które teraz staje się nawet bardziej wymagające ze względu na to, jak wiele uwagi poświęca się podejściu wprost przeciwnemu. W efekcie dostajemy rady dla rodzicielstwa warunkowego, które wpadają w schemat: okaż więcej czułości, gdy dzieci są dobre, wstrzymaj swoją czułość, gdy nie są.

Dlatego znany z amerykańskiego show telewizyjnego ‘Dr Phil’ McGraw mówi nam w swojej książce ‘Family First’ (Po pierwsze rodzina), że to co dzieci potrzebują lub lubią powinno być im dane w sposób warunkowy poprzez nagrodę, która może być wręczona lub zabrana po to, by dzieci ‘zachowywały się zgodnie z naszymi życzeniami.’

Podobnie, Jo Frost z amerykańskiej wersji programu ‘Supernanny’ (Supernania) w swojej książce o tym samym tytule pisze: ‘Najlepszą nagrodą jest nasza uwaga, pochwała i miłość’, a te powinny być wstrzymane ‘kiedy dziecko zachowuje się niepoprawnie … do czasu aż przeprosi’, w którym to punkcie czułość jest im zwracana.

Zauważcie, że rodzicielstwo warunkowe nie ogranicza się do rodziców apodyktycznych starej epoki. Niektórzy rodzice, którym nawet nie przeszłoby przez myśl, że można dać dziecku klapsa, wybierają zamiast tego dyscyplinowanie dzieci poprzez ich izolację – ‘do swojego pokoju, marsz!’ Z drugiej strony tzw. wzmocnienie pozytywne uczy dzieci, że są kochane – i możliwe do bycia kochanym – tylko wtedy, gdy robią to, co mamy w zwyczaju określać ‘Świetnie’, ‘Pięknie’ itd.

Takie podejście wnosi intrygującą możliwość, że problem z pochwałami nie polega jedynie na sposobie, w jaki je przekazujemy lub na tym, że mówimy je zbyt często. Można tu raczej zauważyć, że pochwała może być jeszcze jednym sposobem na kontrolę zachowania dziecka analogicznym do kary. Podstawowym przesłaniem wszelkich rodzajów warunkowego rodzicielstwa jest fakt, że dzieci muszą ‘zarobić’ na miłość rodziców. Rogers przestrzegał, że dzieci niezmiennie karmione takim podejściem mogą w końcu potrzebować terapeuty, który zapewni im bezwarunkową akceptację, której nie dostały one w czasie, gdy tego najbardziej potrzebowały.

Ale czy Rogers miał rację? Zanim odrzucimy dominujący trend w pojmowaniu dyscypliny, dobrze byłoby mieć jakieś dowody. Oto one.

W roku 2004, dwóch izraelskich badaczy, Avi Assor i Guy Roth dołączyło do Edwarda Deci, czołowego amerykańskiego eksperta z psychologii motywacji, by zapytać ponad 100 studentów czy miłość, którą przejawiali wobec nich rodzice wydawała się im zależeć od tego jak dobrze radzili sobie w szkole, czy mieli dobre wyniki sportowe, czy byli delikatni wobec innych, czy dusili w sobie emocje takie jak złość i strach.

Okazało się, że dzieci, które spotykały się z warunkową aprobatą rzeczywiście w jakiś sposób były bardziej chętne robić, to co chcieli od nich rodzice. Jednak podporządkowanie kosztowało wygórowaną cenę. Po pierwsze dzieci te miały tendencję do odczuwania urazy i niechęci wobec swoich rodziców. Po drugie dzieci te były bardziej skłonne powiedzieć, że sposób, w jaki działają wynika częściej z ‘silnej wewnętrznej presji’ niż z ‘prawdziwego poczucia możliwości wyboru’. Co więcej, ich radość z osiągnięcia czegoś była zwykle bardzo krótka, a często czuli się winni lub zawstydzeni.

W równoległych badaniach, Assor i jego współpracownicy przepytali matki dorosłych już dzieci. Jeśli chodzi o to pokolenie, rodzicielstwo warunkowe również miało tu niszczący wpływ. Te matki, które jako dzieci czuły, że były kochane, kiedy spełniały oczekiwania swoich rodziców czuły się teraz mniej wartościowe jako dorośli. Pomimo świadomości tego negatywnego efektu rodzicielstwa warunkowego, matki te były znacznie bardziej skłonne do okazywania warunkowej czułości wobec własnych dzieci.

W następnym badaniu, ci sami naukowcy wspierani tym razem przez dwóch współpracowników Deci z Uniwersytetu Rochester opublikowali powtórzenie i rozszerzenie badania z roku 2004. Tym razem pytali 14 i 15 latków i zastosowali wyraźne rozróżnienie pomiędzy przypadkami, kiedy dzieci otrzymywały więcej uwagi i czułości, gdy robiły coś czego wymagali ich rodzice od przypadków, gdy dzieci otrzymywały mniej uwagi i czułości, gdy ich zachowania nie podobały się rodzicom.

Wyniki pokazały, że zarówno pozytywne jak i negatywne rodzicielstwo warunkowe było szkodliwe, ale w nieco inny sposób. To pozytywne czasami powodowało, że dzieci zaczynały intensywniej pracować nad zadaniami akademickimi, ponosząc jednak koszty w postaci niezdrowego poczucia bycia ‘wewnętrznie przymuszanym’. To negatywne natomiast nie ‘działało’ nawet na krótką metę; spowodowało jednak wzmocnienie negatywnych uczuć względem swoich rodziców.

To, co chcą nam przekazać autorzy tych wspomnianych tu badań, oraz wielu innych, jeśli w ogóle chcemy usłyszeć tę wiadomość, to fakt, że chwalenie dzieci za robienie czegoś dobrze nie jest sensowną alternatywą do odbierania swojej czułości czy karania, kiedy dzieci robią coś złego. Oba przypadki to rodzicielstwo warunkowe i oba raczej przynoszą szkodę niż prowadzą do celów, do jakich rodzicielstwo prowadzić powinno.

Psycholog dziecięcy Bruno Bettelheim, który z łatwością uznawał, że negatywna wersja rodzicielstwa warunkowego polegająca na wysyłaniu dziecka ‘do kąta’ (time-out) może powodować ‘głębokie poczucie lęku’, nie czynił tego jednak z powodów, o których tutaj piszemy. Powiedział: ‘Kiedy nasze słowa nie wystarczają, groźba odebrania naszej miłości czy czułości jest jedyną rozsądną metodą, by uzmysłowić dziecku, że powinno podporządkować się naszym wymaganiom.’

Przytoczone wyniki badań sugerują jednak, że groźba odebrania naszej miłości nie jest efektywna w uzyskiwaniu podporządkowania, a mniej jeszcze w promowaniu rozwoju moralnego. Jeśli nawet odniesiemy sukces i dziecko będzie posłuszne – poprzez użycie tzw. wzmocnienia pozytywnego – czy takie posłuszeństwo warte jest tych możliwych szkód w rozwoju emocjonalnym dziecka na dłuższą metę? Czy rodzicielska miłość rzeczywiście powinna być używana jako narzędzie kontrolowania dzieci?

Głębszy problem stanowi również inny rodzaj krytyki. Albert Bandura, uważany za twórcę gałęzi psychologii znanej jako teoria społecznego uczenia się, deklarował, że miłość bezwarunkowa ‘spowoduje, że dzieci nie będą odczuwały kierownictwa i nie będzie można ich pokochać’ – twierdzenie zupełnie nie poparte przez badania oparte na doświadczeniu. Pomysł ten raczej więcej mówi nam o postrzeganiu natury człowieka jako ciemnej przez tych, którzy rzucają takie ostrzeżenia.

W praktyce, opierając się na imponującej kolekcji danych zebranych przez Deci i innych, bezwarunkowej akceptacji przez rodziców czy nauczycieli powinno towarzyszyć ‘wsparcie dla samodzielności’: wyjaśnianie powodu danego żądania, maksymalizacja przypadków, w których dziecko może uczestniczyć w podejmowaniu decyzji, bycie wsparciem bez manipulowania, aktywne próby wyobrażania sobie, jak dana sytuacja wygląda z dziecięcego punktu widzenia.

Ostatnia z wyżej wymienionych cech jest szczególnie ważna, jeśli chodzi o rodzicielstwo bezwarunkowe. Większość z nas zaprotestowałaby mówiąc, że oczywiście, że kochamy nasze dzieci bez żadnego manipulowania nimi. Ale liczy się to, jak sprawa ta wygląda z perspektywy dzieci – czy czują się one tak samo kochane, kiedy coś spaskudzą lub nie są posłuszne.

Carl Rogers nic takiego nie powiedział, ale założę się, że byłby zadowolony widząc mniejszy popyt na zdolnych terapeutów, gdyby oznaczało to, że więcej ludzi wyrasta na osoby dorosłe czując się bezwarunkowo kochanymi.

--- Alfie Kohn
----------------------

1. Alfie Kohn pisze i przemawia na tematy związane z ludzkim zachowaniem, edukacją oraz rodzicielstwem. Jest autorem jedenastu książek i wielu artykułów. Prowadzi wykłady na konferencjach edukacyjnych i na uniwersytetach, jak również dla rodziców i firm.

Krytyka Alfiego Kohna co do tematów związanych z rywalizacją czy systemem kar i nagród jest szeroko omawiana w mediach amerykańskich, a Time opisał Kohna jako ‘prawdopodobnie jednego z najbardziej szczerych krytyków edukacji opartej na ocenianiu i wynikach z testów’.

Artykuł oryginalny w języku angielskim.

Copyright © 2009 by Alfie Kohn. Reprinted from New York Times September 15, 2009 translated by Rafal Szczypka with the author’s permission.

"Świat jest lustrem. Odbija do Ciebie to, kim jesteś ?" NIEKONIECZNIE ...

2011-01-31T16:07:00.003+01:00

Na facebooku natknąłem się na cytat, który zainspirował mnie do refleksji. Brzmiało to tak:

"Świat jest lustrem. Odbija do Ciebie to, kim jesteś. Jeśli jesteś kochający, przyjacielski, pomocny - świat okaże się kochający i przyjacielski i pomocny dla Ciebie. Świat jest tym, kim Ty jesteś."

Dla mnie z takiej idei przebija wielka pewność myślenia o człowieku jak o jakimś wyjątkowym gatunku. Brak w tym cytacie (oraz słowach odnoszących się do niego, które pominąłem) także refleksji mówiącej o współ-zależności człowieka z całym światem. W podejściu z jakiego wynika cytowana myśl, zakłada się, że to człowiek w pełni sam kreuje swoje zachowanie - to kim jest, a "świat" jak lustro się do niego dostosowuje. Doświadczenie i wiedza nie pozwalają mi na uwierzenie w takie postulaty czy sugestie.

Na przykład: jak by to brzmiało i wyglądało (jeśli byłaby to prawda), gdyby przełożyć ten postulat również na inne gatunki (o ile moglibyśmy uwolnić się od gatunkowego szowinizmu /speciesism/) będące wraz z nami mieszkańcami tego świata? Powyższe stwierdzenie winno być prawdziwe także dla innych gatunków i to nie tylko "naczelnych" (co za słowo! - brzmi jak "redaktor naczelny". ). Wyobraźmy sobie mysz "kochającą, przyjacielską, pomocną". Czy jeśli spotka w jakimś zaułku kota, to świat na pewno będzie dla niej "lustrem" - a kot okaże się istotą "kochającą, przyjacielską, pomocną"? (chyba, że siłą swej auto-kreacji i myśli wyląduje w świecie bez drapieżników...)

Inny przykład: większość dzieci rodzi się radosna, beztroska, pełna chęci poznawania i eksplorowania świata - o ile ich potrzeby są zaspokajane i nie cierpią na choroby. Takie są. Czy świat wokół nich jest lustrem ???

A jak jest z np. chorobami czy innym cierpieniem osób "kochających, przyjacielskich, pomocnych" -- szpitale są pełne właśnie takich osób ...

Bardzo wielkościowy jest osąd, że świat jest tylko lustrem i nie oddziałuje na człowieka - jak możnaby sądzić z ww cytatu. Człowiek i świat istnieją we współzależności. W stosunku do Świata człowiek nie jest nawet noworodkiem! Ta Ziemia liczy sobie 5 miliardów lat a homo sapiens zaledwie 80 tys. Szamani wiedzieli o tym od najdawniejszych czasów czcząc Matkę Naturę i wiedząc, że jest coś Nieznanego , niepoznawalnego, znacznie przerastającego człowieka i jego życzenia, myśli, kreacjonizm. Składali tym mocom ofiary...Ponad 2,5 tysiąca lat temu buddyzm opisał tę współzależność w doktrynie pratitya samutpada (współzależnego powstawania), zaś Afrykańczycy (których nie dopadł kulturowy kolonializm) mają po prostu zwyczaj powiadać "istnieję bo ty istniejesz" (Ubuntu).

Człowiek chciałby, żeby świat dostosowywał się do jego życzeń i "odzwierciedlał" jego dobrą postawę. Czyni to na różne sposoby. Zasadniczo właśnie na tym polega religia: w każdym systemie wierzeń dobre uczynki są nagradzane. Jednak jest to raczej "ludyczny" sposób rozumienia religii o czym mówi np. biblijna przypowieść o Hiobie.

Jak bardzo (jako gatunek) jesteśmy zadufani, pewni siebie oraz ego-antropo-centryczni celnie zauważył Ken Wilber pytany o "wzięcia" ludzi przez UFO, którym kosmici robili operacje, badali ich i wszczepiali chipy. Wilber mówił mniej więcej tak:

"Trzeba być niezwykle egocentrycznym, by sądzić, że przedstawiciele nieporównywalnie bardziej rozwiniętych cywilizacji lecą miliardy lat świetlnych tylko po to by zaglądać w tyłek przedstawicielom jakiegoś znacznie niżej rozwiniętego gatunku na odległej planecie"...

Góra lodowa organizacji, partycypacja oraz inteligencja emocjonalna...

2011-01-31T00:51:00.001+01:00

Ciekawy fragment artykuł - napisany przeze mnie przed 7 - 8 laty...
Polecam :
http://deep-democracy.blogspot.com/2011/01/gora-lodowa-organizacji-partycypacja.html

O bezsensie i niepotrzebności szkolnych zadań domowych ...

2011-01-29T02:18:00.006+01:00

Serdecznie polecam czytelnikom książkę "The Homework Myth" dr Alfie Kohn'a. Jest to bezlitosna rozprawa się z wszelkimi argumentami "za" odrabianiem lekcji w domu - czyli faktycznie, co autor nazywa "Drugą Zmianą" dla dzieci ! (Czy nauczyciele i dorośli jak przychodzą z pracy do domu, to znowu pod groźbą sankcji ruszają do takiej samej pracy z jakiej właśnie przyszli !?!?!)
Alfie pokazuje przykłady szkół gdzie dzieci NIE odrabiają lekcji a mimo to w (to też obłąkany pomysł) narodowych testach wypadają znakomicie. Proponuje ponadto: "Take your stand as a parent and make change" - powiedz nauczycielom, że zadają niepotrzebnie a na pewno za dużo. Poproś także np. o ewentualne badania, które wykazywałyby konieczność odrabiania zadań i przymusowych prac domowych (przynajmniej do końca gimnazjum). Nie ma takich badań! Natomiast jest sporo danych o negatywnych skutkach pracy na II zmianę w domach.
Niestety okazuje się - co było łatwe do przewidzenia - że jedynym powodem zadawania domowych jest lenistwo i nieudolność nauczycieli oraz "hipnoza" rodziców uważających, że to ma jakiś sens. Skutek uboczny: utrata naturalnych zdolności uczenia się oraz chęci poznawczych jakimi cechuj się każde dziecko po przyjściu na świat i jakiś czas potem.

Zazwyczaj nikt nie zadaje pytania w duchu Głębokiej Demokracji:
"Co (i czy w ogóle) dziecko ma na ten temat do powiedzenia?"
tutaj jedna z linków do autora "The Homework Myth"
http://www.alfiekohn.org/teaching/rethinkinghomework.htm

POLECAM Wszystkim rodzicom!

poniżej cytat ww autora Alfie Kohn'a z jednego z artykułów oraz (poniżej) tłumaczenie artykułu z "The Guardian" publikowane na "Onecie".

----------------------

The positive effects of homework are largely mythical. In preparation for a book on this topic, I’ve spent a lot of time sifting through the relevant research. The results a...re nothing short of stunning. For starters, there is absolutely no evidence of any academic benefit from assigning homework to children under the age of about fourteen. For younger students, in fact, there isn’t even a correlation between whether children do homework (or how much they do) and any meaningful measure of achievement. At the upper school level, there is a correlation, but it’s weak and tends to disappear when more sophisticated statistical measures are applied. More important, there’s no reason to think that higher achievement was due to the homework even when the two are associated. Meanwhile, no study has ever substantiated the belief that homework builds character or teaches good study habits. The idea that after-school assignments promote self-discipline, responsibility, independence, and the like might be described as an urban myth except for the fact that it's widely accepted in suburban and rural areas, too.

-------------------------

Koniec z odrabianiem lekcji?
11.10.2009 Anushka Asthana:
Koniec z odrabianiem lekcji?

Naukowcy alarmują: nadmiar zadań domowych zniechęca dzieci do nauki, a ponadto powoduje kłótnie w rodzinie. I proponują: lepiej żeby po szkole pociechy gotowały, piekły chleb, chodziły na wystawy albo na spacer.

Kreatywne zadania domowe to według Brytyjczyków metoda, by zapobiec dziecięcej awersji do nauki.

Dziewięcioletnia Amelia Warren kończy zajęcia o 18.20. Po powrocie do domu zabiera się za odrabianie zadań z czytania, pisania i liczenia. W weekendy, pomiędzy zajęciami z tańca a treningiem piłkarskim, przygotowuje się do lekcji. "Nie chcę, żeby nauka stała się dla niej udręką. Mogłaby się przez to zniechęcić - mówi mama Amelii, Laura. - Pracuję do późna. Lepiej, żeby czas, który spędzam z córką, nie mijał nam na awanturach o prace domowe".

Jak wynika z kontrowersyjnej książki "The Homework Myth", napięcia w rodzinie to tylko jeden z wielu negatywnych skutków zadawania dzieciom prac domowych. Nadmierne wymagania nauczycieli odpychają je od nauki i nie wpływają na poprawę wyników. Wnioski z badań, jakie zaprezentował amerykański naukowiec Alfie Kohn, wywołały burzliwe dyskusje w mediach. Jak informuje "Wall Street Journal", niektóre spośród najlepszych szkół w Stanach Zjednoczonych zamierzają ograniczyć bądź całkiem wyeliminować naukę poza swymi murami. "Zaskakuje nie tyle liczba minusów pracy domowej, co brak jakichkolwiek jej zalet - twierdzi Kohn. - Nie ma takiego opracowania naukowego, które pokazałoby korzyści płynące z zadawania prac domowych w podstawówkach".

Okazuje się, że w Wielkiej Brytanii - gdzie od dziewięciu lat istnieje obowiązek odrabiania lekcji, obejmujący nawet pięciolatków - wielu nauczycieli zrezygnowało z tradycyjnych zadań domowych na rzecz zabawy, w której uczestniczą zarówno dzieci, jak i rodzice. Jedna z londyńskich podstawówek zamieniła niekończące się słupki i ćwiczenia ortograficzne na wycieczki do muzeum i zadania z gotowania.

W opinii Kohna nawet takie polecenia to dla dzieci zbyt wiele. Autor zamierza wygłosić w tym roku kilkadziesiąt wykładów mających przekonać rodziców do buntu przeciwko pracom domowym. "Trzeba dać dzieciakom szansę wypoczynku po całym dniu szkoły" - mówi Kohn. Jego zdaniem po powrocie do domu uczniowie podstawówek powinni najwyżej czytać dla przyjemności.

"Praca domowa to istotna część systemu edukacji - twierdzi tymczasem urzędnik z brytyjskiego Ministerstwa Edukacji. - Dobrze zorganizowany program pomaga dzieciom i młodzieży rozwijać umiejętności i postawy, które będą im potrzebne w późniejszej nauce".

Pogląd ten podziela wielu rodziców. Andy Hibberd, współzałożyciel Parent Organisation, uważa, że jego synowie czerpią ogromne korzyści z lekcji odrabianych w domu. - Kiedy pójdą do gimnazjum, a potem do liceum i na studia, będą musieli odrabiać prace domowe - przekonuje Hibberd. - Dziesięć minut domowej nauki dziennie żadnemu dziecku nie zaszkodziło.

Partycypacja społeczna i Głęboka Demokracja

2011-01-19T14:55:00.004+01:00

Głęboka Demokracja jest sednem partycypacji społecznej -- jeśli np. ktoś nie czuje się
słyszany (a to właśnie miało miejsce przez dziesiątki lat w Polsce) to
traci nadzieję i ochotę na współ-rządzenie !
Pierwszym i niezbędnym krokiem dla zmiany tej sytuacji byłoby stworzenie takiej przestrzeni, gdzie ów "ktoś" zostanie faktycznie (a nie pozornie) wysłuchany i zobaczony
W demokracji partycypacyjnej, nawet tak niesamowite inicjatywy jak Porto Allegre nie są "Głęboko Demokratyczne", ponieważ często wykluczają tych, co są np. zbyt nieśmiali lub z innych powodów (np brak wykształcenia, niska ranga, etc) mają opór/próg niemożność udziału w zarządzaniu partycypacyjnym.
Często partycypacja społeczna jest wyłącznie postulatywna, bowiem wysoka ranga
urzędu oraz niewerbalny (podwójny) przekaz (ton) władzy "zapraszającej" do
partycypacji odstręcza od niej grupy mniejszościowe, wykluczane
i marginalizowane...

Z mojej korespondencji...

2011-01-08T11:39:00.004+01:00

Poniższy post jest efektem przemyśleń i dyskusji nt artykułu/wywiadu pt. " Złe wychowanie jest dobre" (Rozmawiał Tomasz Ulanowski) GW z dn. 2011-01-06 z antropologiem, prof. Bogusławem Pawłowskim (do przeczytania w: http://wyborcza.pl/1,75248,8908856,Zle_wychowanie_jest_dobre.html)

Drogi X,

Pewien czas temu, zastanawiając się nad terminem "bezstresowe wychowanie" (jakiś pan się epatował owym zwrotem w radio) i dotarło do mnie że coś takiego nie istnieje. Czy kiedykolwiek widziałeś dziecko bez stresu? Od chwili urodzenia - a nawet przed - dzieci bezustannie je przeżywają!
Określenie "bezstresowe wychowanie" to jedynie manipulacyjna zbitka słowna obliczona wyłącznie na wywołanie efektu u potencjalnego rozmówcy. Proponuję wszystkim zrezygnowanie z używania tego sloganu. Alternatywą jest "wychowanie permisywne" albo " wychowania przyzwalające na wszystko".

A co do przemocy, co to niby "leży w naszej naturze", jak zatytułowałeś posta -- parę uwag poniżej:
Cytuję p. profesora z wywiadu:
- „Przemoc leży w naszej naturze. Pojawia się już u dzieci, które nie skończyły roku. Niekupowanie chłopcom plastikowych czołgów i zachęcanie ich, by bawili się pluszowymi misiami, nic tu nie pomoże.”

Pierwszy kłopot to oczywiście definicja przemocy i odróżnienie jej od agresji – która TAK! Jak najbardziej występuje już u noworodka. jako ruch „ku czemuś” w przeciwieństwie do re-gresji. Co do niemowląt (do 1 roku życia) profesor powinien wszelako przytoczyć jakieś dane – badania może?

Mam akurat codzienny wielogodzinny kontakt z dzieckiem, które akurat kończy 1½ roku – i owszem, agresywnie sięga po to co chce np. przedmioty czy pierś matki, którą nawet bywa, że i ugryzie , ale takich zachowań w żadnym razie nie nazwałbym przemocą !

Potem profesor faktycznie przechodzi do agresji w innym rozumieniu od przemocy, ale wydźwięk „przemocy u niemowlaków” zostaje ....
czyli /dla wyrównania/ cytuję:
„Agresja to "tak zwane zło", jak ją nazwał w swojej słynnej książce austriacki etolog Konrad Lorenz. Bo postrzegamy ją negatywnie, ale przecież wielokrotnie bywa niezbędna, podobnie jak stres, którego też nie lubimy, ale który motywuje nas do działania.”

Jednak już w następnym zdaniu profesor miesza groch z kapustą czyli przemoc z agresją :

„Wyobraźmy sobie populację, w której zupełnie nie ma przemocy, i nagle wkracza do niej osobnik agresywny. Przecież w społecznej grze, jaką jest życie w grupie, wykończyłby konkurentów. Zdobyłby wszystkie kobiety i rozsiałby swoje geny.”

Pominąwszy fakt czy tak faktycznie by się mogło zdarzyć – dźwięczy w tym miejscu najpospolitszy, wulgarny seksizm – polegający na przedmiotowym traktowaniu kobiet, które zdaniem profesora, nie mają w kwestii „rozsiewania” nic do powiedzenia. Jakby były brzuchami należącymi do "siewcy". Z tego co mi wiadomo (a nie jestem kobietą i głupio oraz nieadekwatnie jest mi się wypowiadać w tej akurat kwestii) kobiety mają choćby takie środki (o których wiem - a na pewno o wiele więcej o których nie wiem):

W społecznościach plemiennych, kobieta, która nie decydowała się na macierzyństwo zostawiała boginiom noworodka w lesie – tam, skąd ono przybyło, bo jak - mam nadzieję profesor wie – kiedyś nie łączono gwałtu czy seksu z prokreacją, a dzieci były darem bogiń i/lub bogów .... O tych zachowaniach antropolog powinien wiedzieć. To z takich właśnie zachowań wzięły się wszystkie mity o Mojżeszach, Horusach, Dionizosach porzuconych i znajdowanych w koszykach (a u nas w kapuście).

Dalej mamy (cyt.):
„Pamiętajmy, że wyrafinowana plastyczność natury człowieka i inteligencja naszego gatunku związana jest z dostosowywaniem się do okoliczności, a zatem z uwzględnianiem rachunku zysków i strat różnych strategii zachowań. Durniem jest ten, kto rzuca się do bezpośredniego starcia z dwa razy większym przeciwnikiem. Dlatego wkurzony pracownik rzadko zaatakuje pracodawcę.”

Pracownik jako niższy rangą ma inne – o wiele skuteczniejsze środki; po prostu sabotuje działania pracownicze i udaje efektywność, co trafnie ekonomicznie uderza molestującego go pozornie silniejszego pracodawcę. W społeczeństwach ludzkich przewaga siły i hierarchia bywa tylko chwilowa i zawsze kontekstowa. Możesz być słabszy fizycznie, ale sprytniejszy, możesz nie mieć władzy, ale zdobędziesz bombę i ją eksplodujesz, etc. etc.

Nie mam czasu dokładniej rozpisywać się np. o „limbicznym układzie”, emocjach i zależnościach od kory i o tym, że niekoniecznie działa tutaj behawior genetyczno-gatunkowy , koniecznie trzeba jednak zaznaczyć, że wczesne traumy lokalizują się głównie na osi jądro migdałowate – hipokamp (czyli: owszem, w ukł. limbicznym). Zatem potencjalny sprawca przemocy działa częstokroć faktycznie bez hamowania korowego powodowany wzbudzeniem ukł. limbicznego a zasadniczo pod wpływem emocji uruchamianych z jądra migdałowatego kojarzonych z wczesnymi wspomnieniami z obszaru hipokampa. Wszyscy w pewnych okolicznościach tak działamy - w sytuacji stresu i mobilizacji organizmu ! Jednak w większości działamy adekwatnie do bodźca (choć nie zawsze - przykład: "wąż" ale ogrodowy w ciemności, gdy weźmiesz go za prawdziwą żmiję) .

To faktycznie MOŻE wyglądać na cechy gatunku (przemoc, agresja).

Ale wcale NIE MUSI tak być. Do dziś nie ma żadnych ustaleń, czy przemoc jest „genetyczno-gatunkowa” czy też wynika właśnie z wczesnych traumatycznych zdarzeń zapisanych w ukł. limbicznym ! Ja opowiadam się z tym drugim i nie zgadzam się z determinizmem „genowo-gatunkowym” popularyzowanym przez profesora.

Co więcej: układ nerwowy jest na tyle plastyczny i wciąż rozwijający się, że te, traumatyczne zdarzenia mogą wpływać również na poziom hormonów oraz na sam układ nerwowy „przestępcy” - PRZECIEŻ np. w przypadku FAS /płodowy zespół poalkoholowy/ to alkohol (oraz oczywiście matka i jej środowisko!) zmienia układ nerwowy płodu a NIE GENY ! (w demencji i zaburzeniach od-alkoholowych także obserwujemy zmiany w mózgu i zachowaniu - czyż nie? A przecież genetycznie wszystko może być OK! ).
Co do podwyższonego poziomu hormonów (np. testosteronu) przestępców -- są to osoby badane już w więzieniu (bo wcześniej nie są przestępcami!). Nie wiem dokładnie jak to jest z mężczyznami, ale np. stwierdzono prawidłowość regulowania i dostrajania cyklu miesięcznego w czasie u kobiet mieszkających wspólnie. Dlaczego i mężczyźni "mieszkający" wspólnie, na małej przestrzeni, nie mieliby hormonalnie się dostrajać i wyrównywać poziom testosteronu w podobny sposób??? Byłoby dziwne, gdyby było odwrotnie!

Prof. stwierdza:

"okazuje się, że dorośli, którzy jako dzieci byli maltretowani, wcale nie muszą być ponadprzeciętnie agresywni. Innymi słowy złe traktowanie w dzieciństwie nie ze wszystkich robi dorosłych gwałtowników. Tylko z tych, którzy mają właśnie niski poziom MAO. Tę zależność poznaliśmy dopiero niedawno."

O jejku (tu moje załamanie rąk)! Judith Hermann, Alice Miller oraz inni badacze osób z PTSD /zespół stresu pourazowego/ o wiele wcześniej to samo stwierdzili, wyjaśnili dlaczego tak jest i wcale nie musiało to mieć to związku z MAO , poza tym, jak już pisałem, obniżony poziom MAO może być skutkiem, a niekoniecznie przyczyną nadpobudliwości lub być efektem skorelowanym z nadpobudzeniem wynikającym z PTSD -- jak np. czuwający (cierpiący na bezsenność) nocą żołnierze powracający z działań bojowych - który to żołnierz przed wojną spał świetnie !!! (Oczywiście uważam, że maltretowanie psychiczne i/lub fizyczne czy bicie dziecka oraz innych słabszych osób, jest równoważne z PTSD i wywołuje podobne szkody).

I na koniec optymistyczniej a propos przemocy a właściwie nie-agresji (non-violence) wykazanej w warunkach ekstremalnych:

Badania (chętnym mogę podać źródło) prowadzone w armii amerykańskiej w czasie wojny koreańskiej (powtarzalne wyniki w Wietnamie) wykazały, że gdy Koreańczycy z Chińczykami strzelając z karabinów pędzili na stanowiska Amerykanów połowa z nich (tak: 50%) waliło w korony drzew, a nie w ludzi, którzy zamierzają ich zabić ! Pamiętajmy, że to było przed hipisami , niedługo po II wojnie św.! Dlatego wprowadzono później w wielu jednostkach amerykańskich zasadę, że jak poborowy się nie dostosowywał dosyć dobrze na początku szkolenia (np. przedłużał pobyt na przepustce), to raczej rezygnowano z niego niż dręczono karami. A potem w ogóle zrezygnowano z poboru na rzecz armii zawodowej .

Warto by prof. dowiedział się również o powyższym, bo przynajmniej w 50% przeczy to stawianym tezom ...

Na marginesie końcowym ale WAŻNYM: w determinizmie „genowo-gatunkowym” popularyzowanym przez profesora widzę niebezpieczeństwo łatwego przejścia do jakościowego wartościowania określonej puli genów i rasy - jako lepszych od innych, co już boleśnie i wielokrotnie przerabialiśmy w dziejach świata !!!

Jak pracować z konfliktem izraelsko-palestyńskim - opowiada Gary Reiss

2011-01-06T01:10:00.006+01:00

Gary przed siedzibą Polskiego Radia program 3.

Wiosną 2009 roku miałem przyjemność organizować warsztaty i pobyt mojego przyjaciela z Ameryki (Eugene, OR), poniżej zamieszczam rejestrację jednego z ważnych spotkań. W jednym miejscu zrobiłem błąd w tłumaczeniu; Gary mówił "origin", gdy chodziło o "deepest dreams", a ja niestety usłyszałem "religion". Przepraszam za tę pomyłkę - najwyraźniej włączył się tutaj mój nieświadomie mistyczno-religijny element zniekształcający zdanie i późniejsze pytanie ...

W wywiadzie z Dariuszem Bugalskim (Polskie Radio Trójka) Gary Reiss mówi o Głębokiej Demokracji i jak skutecznie można pracować z różnymi mniejszościami oraz najtrudniejszymi zagadnieniami takimi jak terror czy rasizm.
Jak pracować z traumą, terroryzmem, konfliktami w duchu Głębokiej Demokracji pomiędzy ludźmi z tak odległych biegunów jak Arabowie i Żydzi na obszarze Palestyny i Izraela ...

Posłuchaj tu:

lub ściągnij i słuchaj mp3 w domu/aucie/pracy :))

https://docs.google.com/leaf?id=0B9cQMmo5F3-eNDgwYjI0YzQtY2QxOS00M2Y2LWIxNWUtZjA2YTRhZDc0NTU3&hl=pl

SZTUKA GŁĘBOKIEJ DEMOKRACJI (cz. I) 12-13 lutego Kraków

2011-01-04T19:42:00.004+01:00

Witam serdecznie,
są jeszcze miejsca na warsztatach Sztuka Głębokiej Demokracji.
TO dopiero początek -- plany są wielkie :)
Cały cykl to 5 warsztatów (plus 6 dni w lecie). Nie trzeba być od początku do końca -- wpadnij na część I i zdecyduj :)

Jeśli ci się spodoba i masz ku tej pracy energię, to widzimy możliwości współpracy w przyszłości i doskonalenie się w facylitacji grup i konfliktów ...

więcej informacji -- szczegóły, itp. na stronie Fundacji Głębokiej Demokracji tutaj:
http://www.deepdemocracy.pl/aktualnosci.html

Psychiatry—Labeling Kids with Bogus 'Mental Disorders'

2010-12-22T11:43:00.000+01:00

Krótki, trafny dosadny filmik o labellingu -- czyli o etykietowaniu młodzieży oraz o wpływie ....

Polecam wydane (1988r) a po polsku (2000) "Cienie Miasta" A. Mindella o tym jak wielką informację i wiedzę niosą dla nas Wszystkich "bez etykiety" nie tylko ludzie z diagnozą psychozy, ale i ci tzw. "opóźnieni w rozwoju" czy na różny sposób "socjo-patyczni" ...
Są tam konkretne przykłady sesji terapeutycznych z dużego Szwajcarskiego dziennego ośrodka opieki społecznej.
Wszystkiego najlepszego z okazji świąt :)

Przemysław Gintrowski - Autoportret Witkacego

2010-12-13T11:06:00.001+01:00

Bardzo Lubie -- tak dla wspominek z lat studenckiej młodości przy okazji 13 grudnia ...
Piosenka o wielkim twórcy - Witkacym.
A song dedicated to great polish artist Witkacy (Stanislaw Ignacy Witkiewicz: painter, novelist, photograph, drama and script writer and many, many others)

Z Cyklu "O wychowaniu ..."

2010-11-29T16:51:00.009+01:00

Ostatnio wpadł mi w oko cytat autorstwa Jean Liedloff autorki skądinąd bardzo inspirującej książki pt. "Koncepcja Kontinuum"
cytat brzmi następująco:
"w toku ewolucji nie mógł powstać gatunek, którego dzieci doprowadzałyby swoich rodziców do szału - to byłoby wbrew logice"

Zdanie brzmi zachęcająco, ale raczej nie współgra z ludzkim doświadczeniem z punktu widzenia matki, ojca czy opiekuna - rodzica. Najpierw sprawdziłem, czy autorka jest matką/rodzicem bądź opiekunem i okazało się, że nie. To akurat (przynajmniej jeżeli o mnie chodzi) sporo wyjaśnia.

Współczesna zarówno psychologiczna jak i neurologiczna wiedza o emocjach wskazuje na fakt, że większość (o ile nie WSZYSTKIE) naszych reakcji EMOCJONALNYCH jest WBREW logice!!! Emocje nie powstają tam, gdzie króluje "logika". W sytuacjach, w których zdarza się, że człowiek bywa doprowadzona/y "do szału" nie może być mowy o logice. To zupełnie dwa odmienne obszary. Wydaje się, iż to zdanie może sugerować, że autorka nie miała doświadczenia ciągłego przebywania (24h/dobe), dzień po dniu, miesiąc po miesiącu - w kontakcie z niemowlakiem i dzieckiem w wieku poniemowlęcym. (Np. jako jedyna opiekunka bez silnego wsparcia z zewnątrz). Z książki na przykład wynika, że macierzyństwo jest doświadczeniem znanym jej z obserwacji.
Można także podejrzewać, że autorka nie wie SKĄD mogą brać się aż tak silne reakcje emocjonalne u matek/ojców.
Kiedy zachodzi taka sytuacja, że nagle rodzic bywa "doprowadzony do szału" i chce np. potrząsnąć dzieckiem (lub znacznie gorzej!), to wówczas WCALE nie chodzi wyłącznie o obserwowane zachowania dzieci !!! Wcale nie chodzi o to, co takiego robią (zazwyczaj "przeciw nam") dzieci! W takich sytuacjach bardzo często "wzbudzane" są emocjonalne stany z NASZEGO własnego niemowlęctwa i wczesnego dzieciństwa. I to właśnie te, wczesno-dziecięce wspomnienia aktywizują się w układzie limbicznym na poziomie nieświadomym, doprowadzają do wyładowania (acting out) "włączając" pierwotne reakcje emocjonalne, które omijają naszą korę, gdzie może funkcjonować "LOGICZNE", racjonalne myślenie. W takich sytuacjach logika nie ma nic do powiedzenia -- w układzie limbicznym, takie coś po prostu nie istnieje.

Ponadto mało kto posiada świadomość faktu, że zajmując się małym dzieckiem same/i jesteśmy poniekąd w regresie do tego wieku! (A przynajmniej duża część nas) To akurat bywa i przeszkodą, i pomocą - gdyż umożliwia lepsze empatyzowanie z maluchem!

To co smutne, to również fakt, że cytowana opinia implikuje konieczność bycia "matką ewolucyjną" i wpędza w poczucie winy tych opiekunów/opiekunki, które/zy nie raz i nie dwa się wściekli. Jest to trochę podobne do obrazu idealnej matki kreowanej przez kolorowe czasopisma, do którego to wizerunku "należy się" dostosować.

O wiele bardziej wyważone i bardziej humanitarne /dla matki!/ podejście prezentował już w latach siedemdziesiątych XX w. znakomity pediatra a zarazem psychoanalityk, dr Winnicot, który widząc jak wiele z punktu widzenia kultury, mass mediów, książek, gazet i otoczenia wymaga się od matki sformułował koncepcję "matki wystarczająco dobrej"...

Bądźmy dobrzy dla WSZYSTKICH dzieci -- w tym także dla wewnętrznego dziecka Matki (i ojca) :)))

Taking the pulse of your learner

2010-11-18T10:12:00.001+01:00

Taking the pulse of your learner

Ciekawy artykuł Julie Diamond o uczeniu się ..

ŚNIENIE WOJNY

2010-11-17T23:08:00.002+01:00

Napięcia jakie wytworzyły się w życiu publiczno- społecznym w ostatnich miesiącach w Kraju sprawiły,że pojawia się Śnienie Wojny
Za wojną (taką formułę mają marsze i anty-marsze z rozdzielającymi je siłami pokojowymi "ONZ") stoi śnienie wojny - to ono tak kusi. Tam nie ma dylematów i egzystencjalnych rozterek; tylko życie/śmierć: albo ty giniesz, albo wróg. Mit wojownika i samuraja. Prosty wybór, błyskawiczna akcja, brak konieczności refleksji.
Jak wzbudzić i zaprosić to "Śnienie", tę moc-jakość do współ-istnienia bez fizycznego zabijania?
I oczywiście pytanie: co powinno zostać zabite? Co w to miejsca ma się u-rodzić? Czy dojrzaliśmy w Europie do śmierci w wymiarze symbolicznym - do śmierci (że - niechętnie - użyję tego sformułowania) jakiejś, już dawno zużytej i wręcz śmierdzącej formuły Ego?

O Śnieniu Wojny pisze też Mindell (w "Śnienie na jawie"):
" Wojna to ludzie zabijający się nawzajem. Wojna to 'Śnienie Śmierci'.
Większość z nas nienawidzi śmierci, unikamy jej, zapominamy o niej, staramy się ją pokonać. Ale śmierć jest tylko koniecznością zmiany. Być może wojna jest śmiercią Śniącą siebie do istnienia, próbującą spowodować, żebyśmy ją zobaczyli i zdali sobie sprawę z tego, że jest nieunikniona. Śmierć otacza nas, przypomina nam, że życie jest krótkie, delikatne i zbyt wartościowe, by je marnować.
Natura dała nam wybór. Możemy wzajemnie się zanihilować jak ów przysłowiowy elektron, który uparcie utrzymuje ruch do przodu w czasie i zostaje zanihilowany przez swego przeciwnika. Możemy też prowadzić życie wzorem świadomej i elastycznej postaci, która po wejściu w pole pełne napięć przechodzi do wieczności."

poniżej wklejam jeszcze trochę o Śnieniu Wojny z książki Mindella "Śnienie na Jawie" w moim przekładzie:

"Jesteśmy zbyt wielcy i posiadamy zbyt wiele aspektów, aby tkwić wyłącznie w jednej roli. Od zmieniania roli powstrzymuje cię jedynie twoja codzienna tożsamość, upierając się przy tym, że ty jesteś sobą, a twój nieprzyjaciel jest gdzieś tam.
Pamiętasz diagramy Feynmana przedstawiające cząsteczki w polu magnetycznym? Elektron wkracza w pole i nagle kreują się role. Elektron elastyczny, o klarownym nastawieniu, wyczuwa pole, zmienia role przechwytując naturę swojego, złożonego z antymaterii przeciwnika - pozytronu i wykracza poza czas. W efekcie oznacza to, że występuje on ze swojej normalnej roli w Uzgodnionej (codziennej) rzeczywistości. Fizyka kwantowa sugeruje, że możesz uczynić to samo - możesz spróbować działać w sposób 'odczuwający' i zmieniać role!

Praca z grupą w Irlandii
Zmiana ról jest ogromną siłą, pozwala uniknąć anihilacji nie tylko w świecie cząsteczek elementarnych, ale także w procesach grupowych. Wstrząsający przykład, który miał miejsce, gdy pracowaliśmy z konfliktem w Irlandii pokazuje jak potężny efekt może mieć zamiana ról.
Pierwotnie planowaliśmy pracować w Belfaście, ale w dzielnicy, gdzie mieliśmy pracować panowało zbyt wiele przemocy, by można było zorganizować spotkanie poświęcone rozwiązywaniu konfliktów. Kilka miesięcy przed terminem seminarium w Irlandii grupa zajmująca się pracą z procesem w Irlandii zmieniła lokalizację spotkania i zorganizowała je w Dublinie. Około dwustu osób z całej Irlandii przybyło do teatru w Dublinie dokładnie na dwa dni przed podpisaniem traktatu pokojowego w 1998 roku. Pamiętam niezwykle intensywne interakcje, które pojawiały się w trakcie procesów grupowych w tamtych dniach. Po tym, jak kilka osób omówiło zagadnienia z punktu widzenia północy i południa, mężczyzna z Irlandii wszczął gwałtowny konflikt z politycznym aktywistą z Irlandii Północnej. Obaj krzycząc walczyli na słowa, a wszyscy pozostali uczestnicy stłoczyli się dookoła nich.
Obaj mówili o przejmującym bólu, jakiego doświadczyli, gdy z rąk strony przeciwnej, na ich oczach zginęli członkowie ich rodzin. Obaj odnieśli rany wskutek zamachów bombowych. Żaden nie chciał powstrzymywać swej wściekłości. Jeden z nich stwierdził, że nawet nie ma takiego zamiaru. Po raz pierwszy od dwudziestu pięciu lat mieli okazję rozmawiać z człowiekiem z przeciwnej strony.
W pewnej chwili, mężczyzna z północy podkreślił, że chociaż jest z Wielkiej Brytanii, to nadal pozostaje rodowitym Irlandczykiem. To oświadczeniem podziałało jak wybuch bomby. Rozpętało się piekło. Mężczyzna z południa, czerwony na twarzy wykrzykiwał niekończącą się tyradę. W międzyczasie grupa zachęcała, wspierała lub wygwizdywała mężczyzn w trakcie ich kłótni. Tak bywa, gdy ujawnia się w końcu to, co pozostawało niewypowiedziane.
Ale wtedy przypomniałem sobie o świadomości i klarowności. Flirtował ze mną mocno czerwony kolor szyi jednego z nich. Później zauważyłem, że drugi mężczyzna też był czerwony. Złapałem ten najwyraźniej irracjonalny flirt i zapytałem siebie dlaczego obaj byli tacy czerwoni. Zagłębiłem się w siebie i odkryłem dlaczego ja sam byłem taki czerwony; byłem przerażony, wściekły i wystraszony przemocą oraz śmiercią. Poczułem, że nawiedziła mnie śmierć.
Zapytałem jednego z mężczyzn o tę czerwień na jego szyi, a on wprawiając mnie w szok, a wszystkich obecnych w zdumienie przestał krzyczeć. On przestał! Nagle zrobiło się cicho. Usłyszał i odpowiedział mi. Powiedział, że kilka tygodni temu przeżył zawał serca. Ujawniło się jeszcze więcej szokujących spraw. Zaraz po tej wypowiedzi, jego przeciwnik ujawnił, że cierpi na śmiertelnie niebezpieczne nadciśnienie, i że również boi się śmierci.
Nagle słowa popłynęły z moich ust. Z doświadczenia wiem, jak bolesne jest życie aktywisty społecznego, i że cierpią oni na poważne problemy zdrowotne. Krzyknąłem: "Lepiej uważaj, bo zamiast przeciwnika zabijesz samego siebie!" Wszyscy zamarli. Następnie ci niesamowici mężczyźni zrobili coś, czego nikt nie był w stanie przewidzieć.
Z jakiegoś, niewytłumaczalnego powodu, mężczyzna z południa podszedł do mężczyzny z północy. Zostawiając za sobą starą rolę, mężczyzna z południa objął ramieniem swojego przeciwnika. To mnie oszołomiło. Wszyscy byli oszołomieni. Ludzie płakali i podziwiali tych dwóch mężczyzn tworzących wzór dla współistnienia północy i południa tuż przed podpisaniem traktatu pokojowego następnego wieczora w Dublinie.
Najwidoczniej pomogłem mężczyźnie z południa przypomnieć sobie o śmierci. W tej chwili, mężczyzna z północy mógł do niego dołączyć. Tematem dyskusji było zabijanie, które rzeczywiście miało tam miejsce. W pewien sposób śmierć była obecna w toku całej dyskusji. Śmierć była wspólnym mianownikiem, Śnieniem, które połączyło dwóch przeciwników.
Tych dwóch mężczyzn odświeżyło moje nadzieje pokładane w życiu. Wiele mnie nauczyli. Pokazali mi, że ich wściekłość jest spowodowana widokiem śmierci własnych rodzin zabijanych przez przeciwnika. Nauczyli mnie, że śmierć jest wszędzie. Wojna to ludzie zabijający się nawzajem. Wojna to Śnienie Śmierci.
Większość z nas nienawidzi śmierci, unikamy jej, zapominamy o niej, staramy się ją pokonać. Ale śmierć jest tylko koniecznością zmiany. Być może wojna jest śmiercią Śniącą siebie do istnienia, próbującą spowodować, żebyśmy ją zobaczyli i zdali sobie sprawę z tego, że jest nieunikniona. Śmierć otacza nas, przypomina nam, że życie jest krótkie, delikatne i zbyt wartościowe, by je marnować.
Natura dała nam wybór. Możemy wzajemnie się zanihilować jak ów przysłowiowy elektron, który uparcie utrzymuje ruch do przodu w czasie i zostaje zanihilowany przez swego przeciwnika. Możemy też prowadzić życie klarownej postaci, która po wejściu w pole pełne napięć przechodzi do wieczności. Ta druga możliwość w ramach procesów grupowych wymaga klarowności, docierania do niezróżnicowanej esencji dialogu, zauważania co flirtuje z twoją uwagą, docierania do esencji gorących miejsc, które flirtują z grupami. Zmiany ról i podążanie za Śnieniem.
Konflikt jest najlepszym nauczycielem. Uczysz się, że jesteś czymś więcej niż tylko drugą osobą. Ty i ta druga osoba zlewacie się w uniwersalnej zasadzie, w niedualności Śnienia, niedualności zdążającej za śmiercią.

MATKA ZIEMIA --- Common Ground

2010-11-17T22:30:00.005+01:00

Praktycznie rok temu, 16. XI. 2009 pisałem jak Matka Ziemia może pomagać w naszych konfliktach i polaryzacjach tutaj: http://robertpalusinski.blogspot.com/2009/11/uzdrawiajaca-ziemia.html - jest to dobre wyjaśnienie i kontekst dla poniższej rady Arnolda Mindell'a z moją wstawką a propos sytuacji w Polsce:

Hurrah! for US President Obama saying Democrats+Republicans must find common
ground to work together after elections divided Congress. Now? Next
...step? Someone, anyone, anywhere, please, please BE THAT COMMON EARTH

Hurra! dla prezydenta Ameryki Obamy, który powiada, że Demokraci i Republikanie muszą znaleźć wspólne podłoże (teren) pozwalające na współpracę po wyborach dzielących kongres.
Co teraz? Kolejny krok? Ktoś, każdy, w dowolnym miejscu niech stanie się - TĄ WSPÓLNĄ ZIEMIĄ - bardzo proszę.
(przewiduje się że w wyborach do Kongresu przewagę zyska opozycja Obamy komentarz - R.P.)

Robert Palusinski:
A "KTO" i Kiedy w Polsce będzie/stanie się ową "COMMON EARTH" dla PiS i PO? dla "antyfaszystów" i "narodowców"? Dla "Palaczy" i Nie-Palaczy"?
Mindell (od)powiada:
"My advice to leaders ... all of us -- go deeply inside, find that spot creating and supporting diversity of opinions and be that "earthspot" as well as the opinions. I call that the Processmind spot."
Moja rada dla liderów ... dla nas wszystkich wniknijmy w siebie, znajdźmy to miejsce, które tworzy i wspiera różnorodność zdań i stańcie się tym "miejscem na ziemi" jak również tymi opiniami. To jest miejsce "Umysłu Procesowego".

O marszu, Sprzeciwie i Głębokiej Demokracji

2010-11-10T20:46:00.002+01:00

Kilka refleksji o tym, na ile działania "moralnie" bądź etycznie usprawiedliwione mogą nosić takie same znamiona jak to z czym się walczy...

z mam nadzieję - nieuzasadnionymi obawami na jutro - 11.11.2010

O wychowywaniu siebie i dzieci ...

2010-11-10T12:39:00.004+01:00

Kiedy pytano Junga (miał co najmniej 5 dzieci ze związku małżeńskiego) o wychowanie - mawiał:

Ja nie tworze na ten temat teorii (w przeciwieństwie do np. Aldera), bo dzieci reagują w 90% na naszą /...dorosłych opiekunów/ nieświadomość. Jeśli dorosły coś ze sobą robi (w sensie świadomości i rozwoju) - to jest to b. dobre dla dzieci (i świata - o ile jest to rzeczywiście doświadczenie wglądu ...)

Wielu pedagogów, psychologów, filozofów stara się obmyślić sposób takiego podejścia do wychowania dzieci, który w jak najmniejszym stopniu będzie zaburzać wyjątkowe talenty i dary z jakimi dzieci przychodzą na świat. Jest to próba wychowania niejako "poza" dotychczasowym systemem zasadniczo warunkującym. Jednak jest to ogromne zadanie. Wychowanie poza systemem paradoksalnie jest wyzwaniem dla "superrodzica" -- musi on/a być prawdziwym liderem/ką. Spójnie pokazywać to, co proponuje. np. samo Wyjscie poza system nagród i kar albo "homeschooling" już zakrawa na bohaterstwo! Nie każdy ma takie siły/moce - możliwości ... To wielki przywilej, jeśli ktoś potrafi w taki sposób zorganizować świat dla swoich dzieci -- Bo to musi być przede wszystkim spójne na wielu płaszczyznach -- gdyż dzieci wychwytują wszelkie niespójności, albo - jak mawiał Jung - reagują na to co nieświadome w nas ...

GŁĘBOKA DEMOKRACJA a KRZYŻE W SZKOŁACH

2010-11-07T17:39:00.002+01:00

Głęboka Demokracja na przykładzie krzyży i szkoły ....

Szkoła Salwator (podstawówka i gimnazjum) w Krakowie od września ma nowych właścicieli, którzy zadecydowali, że w szkole nie będą wisiały krzyże. Zdjęto je ze ścian w salach lekcyjnych podczas wakacyjnego remontu. W szkole uczy się 170 dzieci, w tym kilkanaścioro innej narodowości i religii. Jest też kilkuosobowa grupa niewierzących.
Więcej przeczytasz tutaj: http://krakow.gazeta.pl/krakow/1,35803,8544143,Szkola_na_Salwatorze_zdjela_krzyze_ze_scian.html

lub na końcu mojegowpisu

W wydarzeniu – tak jak opisała gazeta - uczestniczą:
uczniowie
w tym: uczniowie katoliccy, u. niewierzący, u innej wiary niż katolicka
właściciele szkoły
dyrektorka
rodzice podział wg kryterium wiary – tak jak uczniowie powyżej
głos kurii
ksiądz katecheta
"duch historii" - jako wsparcie katechety (ranga)
kontekst ogólno-polski (kultura itp.)
"duch" szkoły, krzyża i ścian

Pomyślałem sobie, że z ramienia Fundacji Głębokiej Demokracji można by przeprowadzić w tej sprawie na terenie szkoły Forum Głębokiej Demokracji. Napisałem w tej sprawie emejla do p. dyrektor. Nie dostałem odpowiedzi.
Czym jest Forum Głębokiej Demokracji?

W 2004 robiłem w krakowskiej Rotundzie razem z Fundacją Efka, KPH, partią Zieloni 2004, Stowarzyszeniem Rotunda, "Forum Głębokiej Demokracji" o miejscu dla mniejszości seksualnych w przestrzeni miasta Krakowa. Było to zaraz po marszu tolerancji, gdzie nieprzychylne temu marszowi osoby rzucały w idących kamieniami. Udało się zebrać większość opcji reprezentujących scenę polityczną i społeczną miasta. Było radio, prasa i około 80 osób uczestniczących.

Jeśli chodzi o Forum, to zaczyna się ono dużo wcześniej przed samym wydarzeniem - od konsultacji i propozycji zebrania przedstawicieli wszystkich stron: nauczycieli, dzieci, właściciela, księdza, kogoś z kurii/kościoła, rodziców, osób wierzących, niewierzących, innych wyznań, (oraz – innych czynników. Istotna może być tu nawet rola krzyża i wyremontowanych ścian, które byłyby warte zareprezentowania i wysłuchania.

Wynika to z tego, że w podejściu Głebokiej Demokracji np. przy sporach o ścinanie drzew zazwyczaj obecni są "drwale" czyli osoby, które utrzymują się z takiej pracy i nie bardzo mają szansę na inną, obrońcy drzew (np. ekolodzy), prawodawcy, itd., – ale zazwyczaj nikt nie wypowiada się z roli-punktu widzenia drzewa ! A to właśnie może mieć decydujące znaczenie dla wszystkich stron.

Kiedy już wszyscy się zbiorą, dajemy sobie czas na wypowiedzenie swej opinii KAŻDEJ ze stron/ról w „polu” zdarzenia po 10 min./ osobę reprezentującą daną pozycję/stronę/rolę. (po to wymieniałem te role na początku). Później jest miejsce na wzajemne ustosunkowanie się do wypowiedzi poprzedników po 5 min. W tych wypowiedziach pojawiają się nowe elementy i nowe role -- jako facylitatorzy FORUM wskazujemy na TE elementy – i patrzymy co wywołuje najsilniejszy oddźwięk, co budzi największe poruszenie.

Następnie przechodzimy na poziom mniej "linearny" a bardziej emocjonalny i chaotyczny starając się wyłowić to, co "w tle" stworzyło CAŁE wydarzenie i co "zatrudniło" do niego właśnie tych, a nie innych aktorów dramatu ...
Rozwiązania pożądanego przez wszystkich być może nie będzie. Może nie być nawet kompromisu! Ale jest szansa na zaistnienie szczerego i bardzo głębokiego dialogu. Bo w podejściu Głebokiej Demokracji nie chodzi o receptę - ale o wzajemne relacje! One są najważniejsze. O wzajemne usłyszenie się, zobaczenie, poczucie -- o odkrycie pewnych wspólnych doświadczeń.

Np. wspólnym mianownikiem "w głębi" (w esencji) tego konkretnego zdarzenia-przykładu szkoły na Salwatorze jest dla mnie WOLNOŚĆ !!!
Dla jednych będzie to wolność do manifestowania swej wiary i religijności w bliskim kontakcie ze wspierającymi dla nich religijnymi symbolami – a dla drugich wolność OD symboli, unaoczniania być może obcej, albo niechcianej bądź nawet niemiłej im i boleśnie kojarzącej się symboliki. Może być to wolność ku np. poglądowi ateistycznemu bądź muzułmańskiemu czy jeszcze innemu.

Być może chodzi o doświadczenie wspólnego i jednoczesnego odkrycia prymarnego, esencjonalnego doświadczenia wolności istniejącej PRZED powstaniem symbolu tego czy innego i dopiero dialog, w który zostałoby włączone to wspólne doświadczenie na poziomie emocji, wspólnych przeżyć, mógłby przynieść rozwiązanie, w którym poszanowane i uwzględnione byłoby "nie" - sprzeciw obu stron ...
Bo istotne, a właściwie najważniejsze jest pytanie: czego potrzebuje mniejszość, aby mogła się zgodzić na rozwiązanie proponowane przez większość?
Tylko przy założeniu, że interesy mniejszości są uwzględnione i "zaopiekowane" możliwe jest zrównoważone (sustainable) rozwiązanie.
UWAGA: w tym przypadku mniejszością są tutaj ci, co chcą aby krzyż wisiał na ścianach klas! Przez „większość” (majority) rozujmiem tych którzy są władni decydować, a nie tych, których jest liczebnie więcej.

poniżej cd. artykułu z „Gazety Wyborczej”

Według szkoły większość rodziców jest za zdjęciem. Kilkoro napisało e-maile do dyrektorki, że woleliby, żeby krzyże w salach wisiały, ale rozumieją i przyjmują jej argumenty. Są też tacy, którzy oprotestowali zdjęcie krzyży. Szkoła mówi o kilku osobach, a protestujący twierdzą, że reprezentują większą grupę.

Na zebraniu, które dyrektorka szkoły Magdalena Siekańska zwołała, by wytłumaczyć, dlaczego w salach nie będzie krzyży, uczeń zapytał: - A gdyby cała klasa wyraziła zgodę, to krzyż jednak mógłby wisieć?

- Nie, ponieważ jutro może przyjść do klasy uczeń niewierzący lub innej wiary, a krzyż nie jest przedmiotem, który wiesza się i zdejmuje w zależności od sytuacji - usłyszał.

- Osoby innego wyznania niż katolickie mogą się czuć nieswojo w salach, gdzie na ścianach wiszą symbole religii, której nie wyznają. Sam jestem katolikiem, ale jako właściciel szkoły podjąłem się działalności, która jest służbą publiczną adresowaną również do osób innych wyznań - tłumaczy właściciel szkoły. Dyrektorka Siekańska podkreśla: - Jesteśmy tolerancyjni, otwarci na dzieci innej narodowości i wyznania.

Nie wszystkich zadowalają te tłumaczenia. - Nikt przed podjęciem decyzji z nami nie rozmawiał. Nie przemawiają do mnie argumenty, że wyznawcy innych religii mogą czuć się nieswojo w salach z krzyżem. Jestem katoliczką i wiem, że po tym, co się stało, to katolicy czują się nieswojo w tej szkole. Pod hasłem tolerancji demonstruje się nietolerancję - mówi mama ucznia z V klasy (nazwisko do wiadomości redakcji).

Ojciec ucznia tej samej klasy: - Jestem katolikiem, ale uważam, że miejsca publiczne powinny być wolne od symboli religijnych. Decyzja jest słuszna.

Krakowska kuria nie ukrywa, że dla Kościoła to "bardzo bolesna sprawa". - Nigdy wcześniej nic takiego się nie zdarzyło. Zdjęcie krzyży to brak tolerancji wobec katolików - komentuje ks. Tadeusz Panuś, dyrektor Wydziału Duszpasterstwa Dzieci i Młodzieży. Dodaje, że "istnieje coś takiego jak słuszna obrona praw większości przed żądaniami mniejszości". Jak twierdzi, dyrekcja szkoły "wykonała wyrok na krzyżu".

Kuria zastanawia się, jakie decyzje w tej sprawie podjąć. Na razie religia jest w lekcyjnym grafiku, ale - jak twierdzi ks. Panuś - biskup może wycofać katechetę. - Szkoła musi spełnić warunki Kościoła, żeby mogła się w niej odbywać nauka religii. Nie ma mowy o szantażu, ale musimy zastanowić się nad katechezą w tej szkole - mówi.

Według Ministerstwa Edukacji Narodowej kuria może zabrać szkole katechetę, bo rozporządzenie o nauczaniu religii dotyczy tylko placówek publicznych. Szkoły prywatne na własną rękę muszą porozumieć się w tej sprawie z Kościołem.

Proboszcz parafii, na terenie której znajduje się szkoła, przyznaje, że zdjęcie krzyży to niebezpieczny precedens. - Ta szkoła w nazwie ma Zbawiciela. Mieści się też na terenie dzielnicy, która była przyczółkiem chrześcijaństwa. Przed tysięcznym rokiem działali tu uczniowie św. Metodego. Budynek szkoły stoi na dawnej ziemi zakonnej. Modlę się, żeby pamiętały o tym wszystkim władze szkoły - mówi ks. Stefan Misiniec.

Szkoła zdjęła krzyże ze ścian jako pierwsza w Krakowie i według naszych informacji pierwsza w Polsce. Rok temu batalię o to, by krzyży nie było w klasach, rozpoczęło kilkoro uczniów XIV Liceum Ogólnokształcącego we Wrocławiu. Powołali się na wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (zapadł w listopadzie 2009 roku), który uznał, że krzyże we włoskich szkołach naruszają wolność religijną uczniów. Dyrektor szkoły po konsultacjach z nauczycielami i innymi uczniami zdecydował jednak, że krzyże pozostaną.

Krakowska szkoła obiecała dzieciom specjalną salkę katechetyczną (remont zakończy się w przyszłym roku). Obok krzyża zawisną tam na ścianie symbole innych religii wyznawanych przez uczniów z tej szkoły.

POLITYCZNE POLARYZACJE a GŁĘBOKA DEMOKRACJA

2010-11-07T15:59:00.003+01:00

Poniższy tekst powstał w dn. 20 - 21.10.2010

Głęboka Demokracja i polityczne polaryzacje w naszym kraju ...

Bliski znajomy (piszę tu bez zgody na opublikowanie nazwisk), zaraz po politycznym zabójstwie asystenta europosła PIS-u w Łodzi przesłał do mnie takie oto zapytanie:

Pytanie polityczne mam ;)
O tym co sie dzieje ostatnio w kraju nadwislanskim.
W sensie, ze jedni drugim zarzucaja manipulacje i nienawisc, a drudzy jednym to samo. Jedni mowia "myslcie samodzielnie i nie sluchajcie radja maryja i nie ogladajcie telewizji trwam", a drudzy mowia "myslcie samodzielnie i nie czytajcie gaz...ety wyborczej i nie ogladajcie tvn". W sumie symetria taka chyba...
Co koncepcja glebokiej demokracji moglaby na to poradzic radzi - w teorii i praktyce?

Uprzedzając swoją odpowiedź – najpierw dla czytelników bloga - pokrótce o tym, co to jest Głęboka Demokracja.

Idea Głębokiej Demokracji jest zdobywającym coraz większą popularność podejściem, które zakłada, że we współczesnym świecie muszą być reprezentowane i przedstawione wszystkie stanowiska oraz głosy, w szczególności głosy grup i osób marginalizowanych, defaworyzowanych oraz świadomie bądź nieświadomie wykluczanych społecznie. Co więcej, idea głębokiej demokracji idzie dalej wskazując na konieczność włączenia w dyskurs społeczny naszych emocji, które powstają w wyniku niemożliwych do uniknięcia i wyeliminowania różnic społecznych, kulturowych, barier, rang i przywilejów bardzo często niezbyt skutecznie maskowanych stosowaną polityką politycznej poprawności. Głęboka Demokracja działa na wszystkich poziomach – a więc także na poziomie wewnętrznym i zewnętrznym – oznacza to, że „większość” istnieje także w psychice każdego człowieka, skutkiem czego sami mamy tendencję do marginalizowania i niechęci do „niechcianych” i nie lubianych części (aspektów) naszych osobowości!
Praktyka pracy z licznymi konfliktami stosowana z zastosowaniem Głębokiej Demokracji udowadnia, że pomijanie lub choćby niedostateczne usłyszenie głosów mniejszości jest przyczyną nie tylko zubażania różnorodności społeczeństwa, ale także powoduje frustrację grup o mniejszym dostępie do władzy i decydowania wiodącą do aktów świadomego bądź nieświadomego sabotażu a nawet terroryzmu. W tym paradygmacie WSZELKIE podejmowane decyzje MUSZĄ być poprzedzone pytaniem skierowanym do mniejszości, które brzmi: co WAM jest potrzebne, abyśmy mogli razem wprowadzać podjęte decyzje (zamierzenia) w życie? I nie chodzi rzecz jasna tylko o pytanie, ale o spójną odpowiedź oraz konsensus zapewniający stronę mniejszościową, że owe potrzeby – postulaty zostaną spełnione!

A oto moja odpowiedź na pytanie (całość potem rozwinęła się w "trialog"):

Robert Palusinski:
W teorii pracy z procesem i w praktyce Głębokiej Demokracji nazywa się to "Ghost-Role" czyli rola-duch. Jeśli dwie osoby/partie/grupy stawiają sobie ten sam zarzut – w tym przypadku manipulacji - (tak jakby postwiły przed sobą lustro ), oznacza to, że nikt z nich świadomie nie chce oznajmić: „TAK JESTEM MANIPULANTEM i nienawidzę aż do zabicia przynajmniej jakiejś części i aspektu w was. Manipuluję, bo lubię rządzić i upaja mnie władza. Chcę jej mieć jak najwięcej!" Oświadczenie podobnej treści byłoby zamplifikowanym (wzmocnionym) głosem pewnej bardzo niepopularnej częsci-aspektu w naszym życiu (tak osobistym jak i politycznym!) Jeśli nikt tego nie zrobi świadomie (a przecież to bardzo politycznie niepoprawne jest!) - to ten sam komunikat płynie w postaci podwójnego sygnału czyli obustronnego zarzutu o tej samej treści – tle, że raczej nieświadomego. Dopiero ujawnienie, czyli uświadomienie "ducha" (disclosure) pozwoli coś z nim zrobić - bez tego co najwyżej zejdzie on do podziemia...Zobacz więcej

M. W.: Politycy politykami - rozumiem, ze wszelkie "zlo" wyprojektowuja na konkurentów. Ale jest tez jeszcze lud, ktory zajadle obstaje przy jednej z partii (albo prawdopodobnie bardziej przeciw drugiej) - i to jest, moim zdaniem, gorsze. O co nam w tym chodzi?

Na tym etapie włączyła się jeszcze jedna osoba do dyskusji:

A. K.: zgadywałbym, że o to, że "ktoś - ktoś inny, nie my/ja - musi być _winny_ temu, co się dzieje (a dzieje się źle)" (20 październik o 15:22)

odp.:
Robert Palusinski
Przychylam się do zdania A. W moim rozumieniu politycy to także "my-naród-lud" -- oni są jakby publicznymi "wypustkami" opcji/energii obecnych w nas-lud'_zie. My jako ludzie też widzimy że on/a jest "nie-taki" jak należy z tym jego 'beret...em' czy innym atrybutem :) Teoria pola (także społecznego) zakłada, że wszystkie obiekty zbioru posiadają (holograficznie) wszystkie jego cechy. Niektórym z nich jest bliżej do oficjalnego reprezentowania pewnych cech/atrybutów i łapią się na te funkcje (to są politycy) a innym jest bliżej do wyrażania innych (np. najbardziej niechcianych cech/energii) atrybutów. Z tych wypartych ze świadomości energii, na krawędzi zbioru tworzą się "cienie miasta", w ekstremalnych przypadkach dają wyraz w szokującej formie -- np politycznym morderstwem czy terrorem! Uważam, że czasami za ludzi robi to także przyroda i technika. (Jung to nazywa synchronicznością...)

#
M. W.
Mysle, ze politycy to jednak maja tez inne specyficzne stresy i interesy niz (swiadome i nieswiadome) reprezentowanie narodu - w tym kontekscie uwazam, ze nie sa perfekcyjnymi reprezentantami "ludu"
Z teoria holografu sie zgadzam, ale w te...j konkretnej rzeczywistosci to jak dla mnie ona wiecej rozmywa niz wyjasnia.

Myslicie, ze o zwalanie winy na innych chodzi?
Ten konflikt ma chyba wiele podlozy i jest chyba ciagle konsekwencja zmian ustrojowych (choc patrzac na historie to chyba zawsze lubilismy miec wewnatrznarodowy konflikt) - wszyscy chcemy, zeby bylo nam lepiej. Jedni chcemy, zeby bylo lepiej-nowoczesniej, a drudzy chcemy, zeby bylo lepiej-bogobojniej (a moze to tylko moj kawalek holografu? ;) ).Tylko zamiast sie targowac jakos, to obrzucamy sie g... - czemu?
Jakas konstruktywna rada, ktora mozna realizowac w swojej mikroskali?

#
A. K.:
‎'zwalanie winy' nie do końca oddaje intencję, z którą pisałem poprzednią wypowiedź. nie bardzo wiem skąd tak duża radykalizacja emocji targających polskim społeczeństwem, ale mam głębokie przeświadczenie, że jest to związane z dużym poczuc...iem niesprawiedliwości, nieprawości, krzywdy po prostu, odczuwanym przez wiele grup jednocześnie. każda z tych grup poszukuje poprawy tej sytuacji i naprawienia szkód, przy czym ze względu na różne rozumienie szkody wszystkie te grupy pozostają między sobą w konflikcie. najprostszym sposobem, i też w pewnym sensie najbardziej oczyszczającym (na krótką metę, ale tego nikt nie widzi), wydaje się być wykluczenie ze społeczności tych, którzy za obecny stan rzeczy odpowiadają - stąd głównie panująca retoryka 'przeciw' a nie 'za'. jednocześnie ponieważ w dyskursie nie istnieje jakikolwiek metakomunikator, odpowiednik 'wielkiego umysłu', toteż nikt nie widzi, że działanie na zasadzie akcji i reakcji tylko eskaluje konflikt, że przypadkowe (pozornie, bo być może to właśnie synchroniczności) zdarzenia - jak katastrofa samolotu - stają się narzędziami w tej walce. być może gdyby, wzorem forum Głebokiej Demokracji - każda ze stron (ile ich tak naprawdę jest? na pewno więcej niż te dwie najbardziej widoczne) mogła powiedzieć o swoim doświadczeniu krzywdy, ale i o korzyściach, które odniosły z ostatnich dwudziestu lat, być może wtedy jasne stałoby się, że nie ma 'winnych', jest tylko proces, w którym wszyscy bierzemy udział i obieramy różne role. Być może łatwiej byłoby zrozumieć, że dając przestrzeń jednocześnie zyskuje się ją dla siebie i znaleźć więcej wspólnych mianowników i możliwości budowania wspólnoty i poprawiania sobie życia, niż tylko hasłowe 'zgoda buduje, bo polska jest najważniejsza'.
tak mi utopijnie przyszło do głowy. tylko tyle, że pewnie bardziej ma to szansę zadziałać w skali osiedla, gminy, małej społeczności, niz całego kraju - nawet biorąc model holograficzny za obowiązujący...

#
M. W. ja to ciagle nie moge sei nadziwic, ze dwa najbardziej widoczne (bo faktycznie jest ich wiecej) nurty mowia to samo: ci drudzy sa zagrozeniem dla demokracji. Moze my sie boimy poprostu?

#
Robert Palusinski:
Nie, nie. W samych oskarżeniach nie dostrzegam strachu. Moim zdaniem to duch "dyktatora", który nie może się ujawnić wprost. I on jest tym domyślnym zagrożeniem. A jest przy tym ciągle obecny zarówno w polityce jak i w tradycji. W ostatnich czasach najwyraźniejszy był Jaruzelski -...- jednak zobacz także, co się dzieje , po pewnym czasie (np. po 2 latach) po tym jak różni inni ludzie dochodzili do władzy (np. Wałęsa - czy ostatnie "dopalaczowe", "marsowo-wojenne" prężenie się postury a la "szeryf" Tuska). W miarę oświeconą dyktaturę reprezentował Piłsudski (jedyny co dobrowolnie z władzy zrezygnował – nie miał potem procesów karnych czy rozliczeniowych !)
W zbiorowej nie-świadomości tęsknota za pełnią władzy przejawia się w postaci Imperatora z „Gwiezdnych Wojen”, czy podobnych mocy z np.: „Władcy Pierścieni” (Saruman), dostępem do tego archetypu również żywi się popularny mit wszechmocnego i długożyjącego Wampira a na poziomie praktycznym i powszechnym ma to miejsce w fantazjach submisywnych oraz sub-kulturze Sado-Masochistycznej.
Politycy są ludźmi i dlatego nie mogą być wolni od wpływu archetypów, w mitu tym absolutnego monarchy - dyktatora (ilustruje go "Imperator", ale też Bóg monoteistyczny, który pokonał wcześniejsze religie animistyczne i politeistyczne ). Jednak nawet gdyby wiedzieli, że „to” ma wpływ na ich psychikę, to nie mogą o tym powiedzieć, bo okazaliby się skończeni jako politycy!
Do tego wszystkiego dochodzi projekcja "gwiazdy" o czym ładnie pisała w "Ścieżkach Snów" M.L. von Franz. Ludzie projektują swoją chęć władzy i własną moc na polityków! To stąd głównie wzięło się posłuszeństwo np. wobec Hitlera. Ludzie utożsamiają się z (potencjalnym) Dyktatorem, pragną go, a on identyfikuje się z projekcją swoich "wyborców"!
W terminologii Melanii Klein nazywa się to "identyfikacją projekcyjną" a w pracy z procesem "zaśnieniem" (dreaming up). To są ogromne siły na poziomie nieświadomości zbiorowej którym podlegają zarówno jednostki jak i grupy/zbiorowości. Jedyne lekarstwo to świadomość tych współ-oddziaływań -- ale tej nigdy nie było zbyt wiele :( Ponadto musi być to samoświadomość powstała z wglądu i doświadczenia, bo nawet jak polityk przeczyta niniejszy tekst, to i tak wkrótce o nim zapomni. Dzieje się tak ponieważ, jak mawiał C. G. Jung: "To nie my mamy kompleksy, to kompleksy mają nas". A kompleksy generowane przez archetypy i zbiorowości są najsilniejsze (bo wzmacniane/multiplikowane).

#
Robert Palusinski Aha, no i oczywiście tęsknota za dyktaturą bywa całkiem otwarta. Obecnie ludzie fascynują się postaciami Franco, Pinocheta, że nie wspomnę o innych... Zastanawiam się, czy nie stoi za tym - paradoksalnie - tęsknota za państwem opiekuńczym, za Wielką Matką, która za "nas" (poprzez „dyktatora”) zadecyduje, a my nie będziemy musieli bezustannie stawać przed bolesnymi nieraz dylematami wyboru ...

#
M. W. No tak. W sumie demokracja (pomijajac starozytnych) to bardzo świeży ustrój i archetyp monarchy napewno sie nie zdezaktualizowal. Wiec odpowiedzialnosc za wszystko chcemy na innych zrzucac.
Ghandi to byl gosc - czemu Tusk tak nie moze? ;p

#
A. K.
http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80271,8546268,Kaczynski__Kolejna_tragedia__ktora_wynika_z_kampanii.html
to oczywiście tylko przykład obecnej po obu stronach barykady (tu ukłon dla Markowej symetrii) ogólnej tendencji tak drastycznego okopywania się w swojej wizji świata, że odnoszę wrażenie, że jakikolwiek dialog przestaje być możliwy... ciekawe - co musiałoby się teraz stać, żeby dialog w ogóle zaistniał?

#
A. K. może i niezła próba, szkoda tylko, że z podwójnym sygnałem i wykorzystaniem rangi tego "lepszego", "bardziej wyrozumiałego"... http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80269,8544817,Schetyna__To_niewazne__ze_zaczal_PiS__Wszyscy_powinni.html

#
Robert Palusinski (do pierwszego z pytań): Jeśli w „Uzgodnionej Rzeczywistości” się nie udaje, sięgasz do Krainy Snów a dalej do Esencji... Pytanie, jakiej przestrzeni (i jakiego wsparcia) potrzebuje Jarek, aby dotrzeć do tego źródła, co poniżej UR i jego persony ? -- Analogicznie ma się to oczywiście do Tusk'a.

#
Robert Palusinski
co do cytatu (z linka): Taaak, podwójne sygnały, rzeczywiście wyraźnie wskazują na pozycję "wyższościową" strony "proponującej" spotkanie.
I jeśli taki "podwójny" sygnał (świadczący o tym, że traktuje się "partnera" "z góry") się pojawia czyli cyt.: "Czy starczy mu odwagi, by przyjść do Bronisława Komorowskiego” - pytała Olejnik.
Na co padła odpowiedź:
Jeśli przyjmie zaproszenie, to ...okaże się, że możemy coś wspólnie. Że z tragedii wyciągamy wnioski. Jeśli ręka Komorowskiego będzie odepchnięta, to znaczy, że nic się nie zmieni - dodał (Schetyna)".

to nie należy się dziwić, że druga strona nie chce "przyjść" na spotkanie !!!

W tym przypadku pozornie "ukryty" komunikat stojący za tą krótką wymianą zdań brzmi: "Jarku, jak nie przyjdziesz, to jesteś tchórzem"... Przykre, że Schetyna w żaden sposób nie reaguje na insynuacje Olejnik !!! Inna - i to smutna bardzo - sprawa, że nikt polityków nie uczy wrażliwości na takie niuanse i przekazy :(((

PO ZABÓJSTWIE POLITYKA PIS W ŁODZI ...

2010-11-07T15:23:00.001+01:00

20 październik o 13:15

Może uda się jakoś zamodelować sposób wyrażania tego, co dotychczas niewyrażalne. Może ludzie nauczą się w końcu "zabijać" to co być może faktycznie powinno umrzeć - jednak bez uszkadzania swoich bądź cudzych ciał, uczuć i dusz?

Thinking about Deep Democracy Open Forum (possibly broadcasted) where all cruel, murderous, power-greedy and full of hatred GHOST-ROLES dwelling in polish political field would have opprtunity to freely express whole hidden meaning presented in reciprocal accusations ...
*

* Crossing the edge while expressing unwelcommed view points seems to be always temporarily painfull, yet the price could be huge liberation from the burden, taking off the yoke of projected and pressing uncouncious material ...

Maybe people wil finally learn how to "kill" what should be killed without harming and hurting human (and animal) bodies, feelings and spirit?

TATUŚ

2010-10-28T16:20:00.002+02:00

W książce Leonard "Zraniona Kobieta" jest część pt. "Ból". Zaczyna ją wiersz Sylvii Plath. Nieprzypadkowo. Poniżej przekład polski. Angielski oryginał warto przeczytać choćby dla jego niezwykłego brzmienia i rytmu, który robi na mnie wrażenie nawet, gdy nie rozumiem wszystkiego ...

Daddy

You do not do, you do not do
Any more, black shoe
In which I have lived like a foot
For thirty years, poor and white,
Barely daring to breathe or Achoo.

Daddy, I have had to kill you.
You died before I had time –
Marble-heavy, a bag full of God,
Ghastly statue with one grey toe
Big as Frisco seal

And a head in the freakish Atlantic
Where it pours bean green over blue
In the waters off beautiful Nauset.
I used to pray to recover you.
Ach, du.

In the German tongue, in the Polish town
Scraped flat by the roller
Of wars, wars, wars.
But the name of the town is common.
My Polack friend

Says there are a dozen or two.
So I never could tell where you
Put your foot, your root,
I never could talk to you.
The tongue stuck in my jaw.

It stuck a barb wire snare.
Ich, ich, ich, ich,
I could hardly speak.
I thought every German was you.
And the language obscene

An engine, an engine
Chuffing me off like a Jew.
A Jew to Dachau, Auschwitz, Belsen.
I began to talk like a Jew.
I think I may well be a Jew.

The snows of the Tyrol, the clear beer of Vienna
Are not very pure or true.
With my gypsy ancestress and my weird luck
And my Taroc pack and my Taroc pack
I may be a bit of a Jew.

I have always been scared of you,
With your Luftwaffe, your gobbledygoo.
And your neat moustache
And your Aryan eye, bright blue.
Panzer-man, panzer-man, O You –

Not God but a swastika
So black no sky could squeak through.
Every woman adores a Fascist,
The boot in the face, the brute
Brute heart of a brute like you.

You stand at the blackboard, daddy,
In the picture I have of you,
A cleft in your chin instead of your foot
But no less a devil for that, no not
Any less the black man who

Bit my pretty red heart in two.
I was ten when they buried you.
At twenty I tried to die
And get back, back, back to you.
I thought even the bones would do.

But they pulled me out of the sack,
And they stuck me together with glue.
And then I knew what to do.
I made a model of you,
A man in black with a Meinkampf look

And a love of the rack and the screw.
And I said I do, I do.
So daddy, I’m finally through.
The black telephone’s off at the root,
The voices just can’t worm through.

If I’ve killed one man, I’ve killed two –
The vampire who said he was you
And drank my blood for a year,
Seven years, if you want to know.
Daddy, you can lie back now.

There’s a stake in your fat black heart
And the villagers never liked you.
They are dancing and stamping on you.
They always knew it was you.
Daddy, daddy, you bastard, I’m through.

Tatuś

Nie wystarczysz mi już, nie wystarczysz
Mi już, czarny bucie,
W którym mieszkać musiałam jak noga
Przez lat trzydzieści, blada i niezdrowa,
Ani odetchnąć, ani kichnąć sobie.

Tatusiu, i tak uśmierciłabym, cię.
Umarłeś, zanim zdążyłam –
Ciężki jak marmur, worek pełen Boga,
Koszmarna postać z jednym sinym kciukiem
U nogi, wielkim niby foka z Frisco,

Z głową w dziwacznych falach Atlantyku,
Gdzie fasolowa zieleń wpada w błękit lnu,
W wodach opodal przepięknego Nauset.
Z modlitwą o twój powrót kładłam się do snu.
Ach, du.

W niemieckiej mowie, w polskim mieście
Rozpłaszczonym przez walec
Wojen, wojen, wojen.
Ale miast o tej nazwie jest sporo.
Polaczek, mój przyjaciel,

Mówił, że ich tam mają tuzin albo dwa.
Więc nigdy nie odgadnę, w które właśnie ty
Zapuściłeś się nogą i zakorzeniłeś
I nie przemówię już nigdy do ciebie
Mową, która więźnie mi w ustach.

Bo wpadła w potrzask z kolczastego drutu.
Ich, ich, ich, ich
Więzło mi w gardle.
O każdym Niemcu myślałam: to ty.
A ich obleśny język

Niby parowóz, niby parowóz
Sapiąc wiozący mnie jak Żyda,
Żyda do Dachau, do Auschwitz, do Belsen.
I zaczęłam mówić jak Żyd.
Myślę, że mogłabym być Żydówką.

Czyste śniegi Tyrolu, jasne piwo wiedeńskie,
Coś to z bliska mniej czyste się wyda.
Z moją krwią półcygańską, z pieskim szczęściem bez oka,
Z talią kart do taroka, z talia kart do taroka
Może jestem przypadkiem od Żyda?

Zawsze byłam przerażona TOBĄ,
Z twą Luftwaffe, z indyczym bulgotem,
Z tym starannym wąsikiem,
Z jasnym okiem aryjskim.
Panzer-stworze, panzer-stworze, Ach Ty –

Nie Bóg, ale swastyka.
Że nieba ani widać zza jej czarnej mgły.
Każda kobieta uwielbia Faszystę,
Ciężar buta na sobie, brutalne,
Brutalne serce zwierza takiego jak ty.

Tatusiu, stoisz przy tablicy
I ten obrazek w pamięć mi się wrył,
Prawda, że z przedzieloną brodą, nie kopytem,
Ale przecież nie mniejszy szatan,
Ale nie mniejszy czarny zbir,

Który serduszko przegryzł mi na pół.
Miałam dziesięć lat, kiedy spuścili cię w dół.
Miałam dwadzieścia, kiedy próbowałam umrzeć
I dostać się z powrotem, z powrotem do ciebie,
Myślałam: nawet kości moje ci wystarczą.

Ale wyciągnęli mnie z dołu
I poskładali mnie i posklejali.
I już wtedy wiedziałam, co zrobię.
Stworzyłam sobie model ciebie,
Faceta w czerni Meinkampfu.

Z miłością do obcęgów i łamania kości.
I rzekłam: chcę, o chcę.
I teraz już, tatusiu, wiesz wszystko.
Czarny telefon przycięty u źródła
Już nie będzie sączył obcych głosów.

Za jednym razem obu was ubiłam,
Także wampira, który mówił, że jest tobą
I przez rok krew moją pił.
Przez całych siedem lat, gdybyś chciał wiedzieć.
A teraz już, tatusiu, połóż się do grobu

Z kołkiem w tłustym czarnym sercu;
I wioska jednej łzy nie uroniła.
Teraz tańczą i depczą po tym, czym byłeś ty,
Oni zawsze wiedzieli, że ten wampir to ty,
Tatusiu, ty parszywcu, teraz już skończyłam.

przeł.: Jan Rostworowski

* Przypis biograficzny: ojciec Plath był Niemcem i pochodził z Grabowa, wyemigrował jednak do Stanów na długo przed wybuchem II wojny światowej i tam poślubił młodszą od siebie o ponad dwadzieścia lat, urodzoną już w Ameryce Austriaczkę z pochodzenia. Sylvia urodziła się w 1932, a Otto Plath zmarł w 1940 wskutek komplikacji związanych z cukrzycą. Był uznanym profesorem zoologii i specjalistą od pszczół. Jeżeli natomiast chodzi o próby samobójcze - Plath miała ich za sobą kilka, ostatnią podjęła w wieku lat trzydziestu; okazała się udana.

ZRANIONA KOBIETA cz II - O WEWNĘTRZNYM KRYTYKU

2010-10-28T13:55:00.007+02:00

Kolejny, jak sądzę wspaniały fragment z przełożónej przeze mnie książki Lindy Schierse Leonard (podkreślenia moje - R.P.)

Puella i zdeprawowany starzec

Wiele kobiet zadaje mi pytania: Jak mam to zrobić? ... Nie jestem dobra ... Wszystko źle robię ... Nie ma nadziei ... Nikt mnie nigdy nie pokocha.

Kiedy o raz czy dwa razy za dużo powiedziałam to samo do siebie, zaczęłam się zastanawiać, co kryje się za takim brakiem wiary; co stoi za negatywnym obrazem samej siebie? Co utrzymuje kobiety w tak wielkim braku poczucia bezpieczeństwa i ufności, że pozostają wiecznymi dziewczynami, schwytanymi w archetypowy wzorzec puelli?
Nagle przyszedł mi do głowy powtarzający się motyw, wspólny obraz ze snów licznych kobiet, w tym również i z moich snów - obraz zdeprawowanego, sadystycznego starca. Poniższy sen ilustruje to zagadnienie.

@SEN = We śnie, seksualnie zboczony starzec podąża za młodą, niewinną dziewczyną i czyha na dogodny moment, w którym mógłby ją porwać. Powiedział, że czas unicestwienie nadejdzie, kiedy dziewczynka zacznie ubierać się w długie sukienki; czyli w chwili, gdy będzie gotowa stać się kobietą. Ale niewinne dziewczę miało przyjaciółkę, która ostrzegła ją przed tym człowiekiem, tak że była w stanie odwrócić się i skonfrontować z nim. Tajny plan porwania zawiódł, co rozwścieczyło zboczeńca i popchnęło w kierunku dziewczyny, lecz ona kopnęła go w krocze i odepchnęła zwijającego się z bólu. Oszalały z wściekłości starzec złapał za wiadro z wodą, w której wcześniej były myte truskawki i próbował nim rzucić. Ale dziewczyna była szybsza i przechwyciła wiadro, wylewając wodę na niego. Gdy to zrobiła, odezwał się głos: Oto zadanie znane z bajek napisanych w czterech różnych językach.

Sen pokazuje jaki zachodzi związek pomiędzy tymi dwiema postaciami: puellą i zdeprawowanym starcem. Obrazuje również czas dojrzewania oraz podkreśla niebezpieczeństwo tego okresu. Od tej pory zaczyna się bowiem świadoma konfrontacja, a wraz z nią możliwość radzenia sobie z tą, wewnętrzną postacią. Do tej możliwości wrócę później. Jednak najpierw chciałabym przyjrzeć się bliżej tym dwóm postaciom: puelli oraz zdeprawowanemu starcowi. Dzięki temu można odkryć dlaczego i w jaki sposób należą one do siebie.
Tak, jak każdej Persefonie odpowiada Pluton, który porywa ją i wciąga pod ziemię, tak i w psyche puelli zamieszkuje chora manifestacja skostniałej i autorytarnej męskiej strony. Potencjalnie jest to stary mędrzec, który zachorował i zrobił się wredny, gdyż długo pozostawał zaniedbywany. Uważam, że to zaniedbanie wynika z niewłaściwego rozwoju ojca, gdzie ojciec nie był w stosunku do córki zaangażowany i odpowiedzialny na poziomie erosa i logosa. Inaczej mówiąc, ojciec nie funkcjonował jako ojciec.
Kiedy brakuje wzoru takiej postawy ojca, która daje poczucie wewnętrznego autorytetu i ducha, lub gdy jest ona zdeformowana, stwarza to okazję do wkroczenia zdeprawowanego starca. Zgodnie z moim doświadczeniem, gdy w psyche istnieje niewykorzystywany potencjał, to zachodzi możliwość tego rodzaju deprawacji. Potencjał ojca istnieje we wnętrzu każdej osoby, zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Żeby jednak rozwinąć potencjał, potrzebujemy doświadczenia. Potrzebujemy ciągłych badań i eksperymentów, sprawdzianów oraz prób i to jest właśnie sposób uczenia się wykorzystywania wewnętrznych zasobów.
Jeśli jednak faktyczny ojciec nie istnieje lub jeśli w czasie rozwoju córki prezentuje negatywny przykład, to w jaki sposób ma ona doświadczać tej części siebie i nauczyć się ją poznawać? Najprawdopodobniej będzie musiała polegać na tym, co usłyszy od matki i krewnych, będzie na nią wpływać kultura oraz własne fantazje, tworzone z powodu braku odniesienia do konkretu istniejącego w rzeczywistym świecie. Bardzo prawdopodobne, że jeśli ojciec był niedostępny dla córki, to nie istniał również dla żony. Możliwe zatem, że matka była rozgoryczona mężczyznami lub prezentowała cyniczne komentarze na ich temat, a tym samym mówiła o zdeprawowanym, negatywnym, wewnętrznym mężczyźnie, czyli o negatywnym związku z własną, wewnętrzną męskością. Nic zatem dziwnego, że córka może wychowywać się przejmując tak samo negatywny pogląd na ojca i mężczyzn, jednocześnie wytwarzając w sobie zniekształcony związek z wewnętrzną męskością. Kiedy wyobraźnia osiąga pełnię możliwości po stronie negatywnej, to łatwo może się wykształcić obraz "Sinobrodego". Taki scenariusz może zaistnieć zarówno wewnętrznie, jak i na poziomie kulturowym. Załóżmy, że kobieta wychowywała się w faszystowskich Niemczech - przykład ekstremalny, lecz opowiadający o miejscu, gdzie rządzą nazistowskie bestie. Jaki mogłaby mieć wówczas obraz ojca lub ducha? Lub choćby w Ameryce, gdzie tak często mężczyźni pozostają chłopcami i gdzie jest tak dużo rozwodów oraz niedotrzymanych, traktowanych koniunkturalnie przyrzeczeń.
(...)
Jakkolwiek jest to sytuacja ekstremalna, to myślę, że w większości wzorców puella - zdeprawowany starzec ważny jest jeden czynnik. W pierwszym z przytoczonych snów, niewinna dziewczyna musi skonfrontować się ze zdeprawowanym starcem. Czyniąc to, musi świadomie zwrócić na niego uwagę i nie udawać, że go tam nie ma, jak to miało miejsce w czasach jej niewinności. To właśnie świadome spotkanie, pozwala podjąć walkę i pokonać jego cyniczną, niosącą zagrożenie kontrolę. Oblanie go wodą po truskawkach jest jej kobiecą asertywnością, sprzeciwem przed ochlapywaniem pomyjami nieudanej miłości, a także afirmacją siły jej własnej miłości. Ale najpierw musi zmierzyć się z tą postacią, to znaczy poznać ją i nazwać. Dramat "Ostatniego tanga w Paryżu" wydarza się wówczas, gdy młoda dziewczyna boi się prawdziwego spotkania ze starszym mężczyzną, kiedy boi się dowiedzieć kim jest, zidentyfikować go i poznać jego imię. W przeciwieństwie do tego przykładu, zarówno w śnie, jak i w bajce "Titelitury" (niem.: Rumpelstilthcen"), właśnie dokładne poznanie imienia oraz zidentyfikowanie zdeprawowanej postaci zapobiega tragedii i ratuje dziewczynę przed schwytaniem przez wykolejeńca.

Jak przebiega taka identyfikacja i nazywanie? Jeden ze sposobów wiedzie poprzez sny, które ukazują wewnętrznych bohaterów oraz odkrywają dynamikę ich wzajemnych relacji. Kolejna droga, to zrozumienie naszych projekcji rzutowanych na inne osoby, fantazji o tym, jak inni powinni się naszym zdaniem zachowywać. Bajki, mity, literatura i film dostarczają znakomitych sposobności do obejrzenia siebie w różnych rolach oraz w odsłanianych przez nie wzorcach. Kolejną metodą jest aktywna wyobraźnia, czyli aktywny dialog z wewnętrzną postacią mający na celu odkrycie kim ona jest, po co się pojawiła i dlaczego zachowuje się w taki sposób. Jedna z poddających się analizie kobiet, w ramach aktywnej wyobraźni rozmawiała z postacią zdeprawowanego starca, który pojawiał się w jej licznych snach. Kiedy spytała go dlaczego był taki podły i wredny, odpowiedział:
"Panienko, wkurzasz mnie swoją niewinną cnotliwością. Odgrywasz biedną, bezbronną ofiarę. Najpierw mnie nie zauważasz, a potem mnie obwiniasz, ale ja także potrzebuję trochę uwagi i dlatego sprawiam ci kłopoty. Spróbuj mnie zrozumieć. Wtedy pojmiesz dlaczego jestem taki sfrustrowany i przykry."
Ta postać chciała powiedzieć, że była taka z powodu nieustannego ignorowania i udawania, że się jej nie zauważa. Kiedy śniąca zaczęła zwracać na niego uwagę, rozmawiać i przyjaźnić się z nim, starzec zaczął się zmieniać.
Tak więc zapominanie o zdeprawowanym starcu i pomijanie go sprawia, że puella pozostaje w bezradności i pasywności. Jak można zaniedbać taką postać na poziomie psychologicznym? Jednym z zaniedbań jest zaprzeczanie jej obecności. Przykładem może być postawa idealistycznego i nadmiernego optymizmu, który nie uznaje żadnych ograniczeń, pełna aspiracji postawa, w której panuje przekonanie, że wszystko jest możliwe i nie istnieje moc demonicznych aspektów cienia. Przykładem zaniedbania cienia u rwącej do przodu Donny Juany, jest ignorująca ograniczenia czasowe niecierpliwość, gdzie ważniejsza jest ucieczka w przyszłość, niż wykonywanie tego, czego wymaga teraźniejszość. "Ukochana laleczka" może wpaść w pułapkę nie potrafiąc uznać swojej ciemnej strony z powodu nadmiernie wyidealizowanych projekcji rzutowanych na nią przez ojca oraz przez jej partnerów. Odwrotnością tego jest, jak w przypadku niedostosowanej, utożsamienie się z aspektem cienia w ramach buntowniczej postawy, która nie konfrontuje się z postacią zdeprawowanego starca, ponieważ sama się zbytnio z nim zidentyfikowała. Przykładem tego jest ekstremalne zanurzanie się w alkohol, narkotyki i seks, ponieważ nie akceptuje się wówczas naturalnych ograniczeń ciała i życia emocjonalnego. W końcu "dziewczyna ze szkła" (porcelanowa panienka) lekceważy zdeprawowanego starca wycofując się w świat własnych fantazji.

Zdeprawowany starzec może zostać także zlekceważony, gdy próbuje się od niego uciec. Jedna z moich klientek była ścigana w swoim śnie przez niebezpiecznego starszego mężczyznę, który chciał ją wyprzedzić. Kiedy dobiegli do ogrodzenia, odwróciła się i kopnęła go w nogę. Mężczyzna potknął się i wpadł do dziury, w której znajdowało się podobne do trumny pudło. Usiłowała go zakopać, lecz nie dokończyła tego, a on wkrótce znowu był tuż za nią mówiąc, że i tak mu nie umknie. Lecz ona pofrunęła, lecąc zaś została zassana w powietrzną pustkę. W tym przypadku zdeprawowany starzec przejawiał się w jej świadomości częstym przyjmowaniem cynicznej i samokrytycznej postawy twierdzącej, że śniącej nic się nie uda oraz dręczył ją poczuciem winy za to, że jest taka "zła". Dlatego na wiele lat przerwała edukację, a kiedy w końcu podjęła ryzyko pójścia do szkoły, starzec sugerował, że i tak jej nie skończy. Ten sen pochodzi z okresu, w którym zaczęła konfrontować się z tą wewnętrzną postacią, ale jeszcze nie całkiem się to udawało, więc nadal próbowała uciec. Pustka w niebie, do której została wciągnięta, symbolizowała pustą przestrzeń w niej samej, poczucie przygnębienia i winy wywołane tym, że nie realizowała swoich możliwości, a zamiast tego projektowała je na swoich partnerów. Kiedy w trakcie terapii zaczęła sprzeciwiać się wewnętrznemu cynizmowi, w coraz mniejszym stopniu czuła się ofiarą okoliczności i zaczęła brać odpowiedzialność za własne decyzje. Postanowiła na przykład rozwijać się zawodowo i wówczas usłyszała cyniczny, zjadliwy głos, który krzyczał: "Nie zasługujesz na sukces!" Odkrzyknęła mu jeszcze głośniej, że głos się myli, a ona jest w stanie zrealizować swoje cele. Kiedy to zrobiła, otworzyły się przed nią nowe aspekty świata.

Jednym z powodów ucieczki przed taką postacią jest fakt, że może być ona bardzo demoniczna. Diabeł jest przecież czymś odrzuconym i zaniedbanym, ale także dumnym i próżnym. Te dwie cechy zaś - odrzucenie i duma - zazwyczaj wymieniają się miejscami w psychice. Kiedy czułam się odrzucona, to byłam skłonna mówić sobie: No cóż, pójdę sobie tam, gdzie naprawdę ktoś mnie doceni... Wynika z tego rzecz jasna, że odrzucenie nie spotyka się ze świadomym przekonaniem o własnej wartości, lecz jest to kompensacja na poziomie fantazji, która stwierdza, iż jest się w istocie kimś wspaniałym, zaś odrzucające daną osobę tępaki, były zbyt głupie, żeby to zauważyć. Jednak występuje tu również obawa, że ci co odrzucali, mogli faktycznie mieć rację.
Spotkanie ze zdeprawowanym starcem oznacza konfrontację z kompleksem odrzucenia-inflacji. Jest to spotkanie określonej tożsamości z diabłem, z potężną i bezsilną dumą, która powiada "Nie potrafię tego zrobić" zakładając zarazem, że posiada w sobie pełnię władzy do decydowania o tym co dana osoba może, a czego nie może zrobić. Taka postawa nie pozostawia niczego wyższym, przekraczającym ego siłom; wewnętrznym, uzdrawiającym zasobom ukrytym pod pozorem dziewczęcej niemożności.
Konfrontacja ze zdeprawowanym starcem oznacza podjęcie ryzyka walki z tą postacią - walki, która może prowadzić do nowo odnalezionej siły, jak miało to miejsce w przypadku dziewczyny, która w śnie chlusnęła brudną wodą i otrzymała potwierdzenie o wykonaniu zadania. Konfrontacja ze zdeprawowanym starcem oznacza również taką ewentualność, że w deprawacji ukryta jest możliwość. Diabeł jest przecież upadłym aniołem, szlachetną postacią, której potencjał został źle wykorzystany z powodu niewłaściwej postawy.